Kush i mbyll dosjet?

Ritualin tashmë e kemi mësuar përmendësh. Ndodh zakonisht sa herë ndërrohen qeveritë, apo në ndonjë rast edhe kur ndërron drejtimi i pushtetit lokal. Nga akuzat mediatike për abuzime me fondet dhe korrupsion të paraardhësve, kalohet tek përgatitja e padive penale. Shifra të mëdha, tituj të bujshëm në shtyp e televizion, konferenca shtypi, be e rrufe për të vënë para ligjit cilindo abuzues këtej e tutje. Pastaj, kalojnë muajt dhe vjen ai moment kur, ose mësojmë që filan dosje korrupsioni është mbyllur për mungesë provash, ende pa shkuar në gjykatë, ose paditësit, konkretisht institucionet e shtetit, janë tërhequr.

Si shpjegohet që kaq rregullisht, me këto padi korrupsioni katandiset kokoshi një thelë? Duket se edhe këtë rrotacion pushteti nuk do ketë përjashtim nga rregulli, pavarësisht se pritshmëritë për të ndryshuar diçka, ishin dhe mbeten (akoma) më të mëdha se herët e tjera. Atëherë ku qëndron faji?

Për t’i analizuar gjërat me rradhë, le të shohim komponentët e kësaj marrëdhënieje paditës- të paditur dhe drejtësia në mes. Kjo e fundit, është padyshim e korruptuar, jo vetëm si perceptim sondazhesh por edhe si përvojë jetësore e shumë qytetarëve të këtij vendi. A ngecin dosjet e korrupsionit në prokurori, ku zvarriten e treten e hollohen derisa mbyllen? Faktet nuk mungojnë; mjafton sa për këto rradhë, mbyllja me procedurë e akzuës ndaj Lulzim Bashës për rrugën Durrës-Kukës, që nuk e pa kurrë derën e gjykatës. Por a ngec gjithnjë topi në fushën e prokurorisë?

Sepse fjala vjen, rezulton se ministria e Mbrojtjes është tërhequr nga padia e reklamave ndaj ish ministrit Imami, pasi ndarja e shifrës 1 milion dollarë bazohet në një ligj, në një VKM të qeverisë Berisha. Ndalemi pak këtu. Në “epokën e dytë” të qeverisjes, është e qartë që Berisha nxorri shumë mësime dhe në vend të shkelte ligjet, si gjatë epokës së parë, i ndryshonte ato. Kështu që nga pikëpamja ligjore, gjithçka ngjan në rregull. Si në rastin e Imamit dhe Burgajt, ashtu ndoshta dhe në rastin e Bodes (nëse është i vërtetë arsyetimi i ish ministrit se kreditë sindikale përjashtohen nga ligji i prokurimeve).

Atëherë mbetet komponenti tjetër. A dinë vallë zyrat e drejtoritë juridike të dikastereve qëndrore të kopsisin një dosje korrupsioni para se ta dërgojnë atë në prokurori? Konkretisht, kur padit një ish ministër Mbrojtjeje për dhënie reklamash preferenciale, mbi ç’bazë ligjore e përgatit akuzën, kur rasti konkret mbulohet nga një ligj, qoftë ky dhe ligj i keq dhe i qëllimtë për t’i vënë një ombrellë zullumit? A është pra kjo, një paaftësi profesionale që tek e fundit nxjerr në dritë të keqe vetë qeverinë, apo gjithë basti është vënë tek ngecja e fajit tek organi i akuzës, si i korruptuar?

Mbetet sigurisht dhe një opsion i tretë. Që një ministri, koshiente për mungesën e bazës ligjore dhe provave për të ngriur një akuzë solide, ta bëjë gjithsesi zhurmën përkatëse mediatike e publike thjesht për përfitim afatshkurtër, dhe pastaj ka perëndia.

Çdo dosje nga pak shembujt e përmbledhura këtu, mund të ketë specifikat e veta dhe nuk mund të futen të gjitha në një thes analitik. Ajo që mbetet doemos brenda thesit, është konkluzioni i përbashkët, që njerëzit nuk mund të mos e nxjerrin: Sido që të jetë, drejtësia nuk është dhënë, korrupsionin gjithë këtë kohë vetë sa e kemi “sharë me libër shtëpie”, por nuk i kemi prekur asnjë qime. Ah, po, është dënuar për pajisje me viza si pjesë e një delegacioni, e ca emigrantëve të maskuar si punonjës, apo për abuzim me fondet e një koncerti të pazhvilluar kurrë, shefi i kabinetit të ish ministrit Ksera e punonjës të tjerë. Por ndërkohë, koncerti i madh i ping-pongut antikorrupsion këtë fund dimri, po vazhdon i pashqetësuar.

Kallëzimi, drejt mbylljes edhe dosja e Ridvan Bodes, pas asaj të Imamit

Po shkon drejt mbylljes një tjetër kallëzim për ish-zyrtarët e lartë të qeverisë “Berisha”, që drejtuan vendin për tetë vite me radhë.

Bëhet fjalë për Ridvan Boden, ish-ministrin e Financave, i kallëzuar nga pasardhësi i tij, Shkëlqim Cani.

Objekti i kallëzimit është marrja e një kredie me interes 13 për qind, ndërsa pavarësisht përqindjes së lartë, në kallëzim thuhej gjithashtu se anëtarët e Komisionit të Vlerësimit të Ofertave kishin paracaktuar edhe fituesin.

Për këtë çështje, Prokuroria e Tiranës ka filluar prej disa muajsh hetimin, me “urdhër” nga akuza qendrore.

Fillimisht, kallëzimi për Boden dhe disa vartës të tij u regjistrua në zyrën e Prokurorit të Përgjithshëm.

Por, si në çdo rast, kur bëhet fjalë për dosje të bujshme, çështja transferohet në prokuroritë e rretheve, të cilat kanë edhe një “skemë” për hetimin e këtyre kallëzimeve.

Dosja regjistrohet pa emër të akuzuari dhe ajo mund të mbahet për vite me radhë nën hetim, pasi nuk ka afate apo persona të pandehur apo të arrestuar.

Të njëjtën manovër ka patur edhe ish-ministri Bode, ku kallëzimi i tij ende është në fazën e mbledhjes së provave.

Burime nga akuza e kryeqytetit thanë se, nga provat e marra deri më tani, nuk mund të ngrihet ndonjë përgjegjësi penale për individë të veçantë dhe aq më pak për Boden.

Grupi hetimor thotë se po mbledh prova, kryesisht nga Ministria e Financave, apo nga firmat që kanë marrë pjesë në këtë tender dhe në fund do të japë një vendim zyrtar: pushimi apo dërgimi i çështjes në akuzën qendrore ose në gjykatë.

Qeveria akuzon Prokurorinë se zvarrit hetimet. Por Prokuroria akuzon qeverinë që i sjell dosjet kinse me mangësi për ti përdorur politikisht por pa qëllime serioze për shtyrjen përpara të hetimeve.