Pse trembemi nga fjala konfiskim

Në ditët e ardhshme, në qytetin e Elbasanit, do të zhvillohet gjyqi kundër anëtarit të Këshillit të Lartë të Drejtësisë, të njohurit, Gjin Gjoni. Do të jetë në rastet e rralla kur kolegët do të gjykojnë, jo thjeshtë kolegun e tyre, por edhe njëkohësisht edhe eprorin, i cili, nga vetë pozita e tij në KLD, mund të të bëjë gjëmën. Dhe kur dihet se ai vetë, Gj. Gj. nuk ia “vërshëllen” as vetë presidentit, mund të merret lehtë me mend se kush në të vërtetë është njeriu që bën ligjin. Për një moment mendova se gjykata do të bëjë një gjë të padëgjuar deri më tash; do e shpallë Gjin Gjonin fajtor për fshehje të pasurisë, deklarim të rrejshëm, mashtrim me dokumentet e paraqitur, etj. Pra, do të ketë kurajën të pranojë një të vërtetë, e cila, edhe pa u shpallur si e tillë, dihet që është e vërteta e vetme. Le të themi se gjykata do të pranojë verdiktin e akuzës se Gjin Gjoni e ka fshehur pasurinë e tij, ka mashtruar me rrugët e fitimit të saj, ka krijuar dokumente të rremë dhe mbi të gjitha askush nuk e di rrugën e pasurimit të tij. Çfarë do të ndodhë më tej? Çfarë do të bëhet me pasurinë e tij; do të lejohet të vegjetojë shuma e miliona eurove të tij në rrugë të pistë apo do të bëhet pronë e shtetit? Shkurt e shqip: do të jetë ajo, edhe pas vendimit që mund të merret, në kasafortën e Gjin Gjonit apo do të konfiskohet? Nuk e di se çfarë do të ndodhë në Shqipëri. Mundësia më e madhe, thuajse 100 për qind, është që çështja të mbyllet, si ndodh gjithherë në raste të tilla, por unë mora ekstremin e një vendimi të pamenduar në gjykatat tona, për të dalë tek shënimi i mëposhtëm. Nëse një vendim i tillë do të merrej në secilën gjykatë perëndimore, pra, nëse gjykata do të jepte vendimin se kjo pasuri nuk është bërë në rrugë të ndershme, por është fshehje e një loje korrupsioni, pa asnjë dyshim, veç dënimit penal, ajo pasuri do të sekuestrohej, do të konfiskohej, sepse nuk është e tija dhe nuk ka pse e gëzon ai apo njerëzit e tij. Kjo është një ligjësi tejet e qartë dhe askush nuk bën përjashtim nga kjo. Çfarë ndodh ndërkohë në vendin tonë? Në secilën ditë jemi të pranishëm, bashkë me lajmet, për përvetësime masive, afera të mëdha korruptive, zhdukje e më shumë se 260 milionë eurove, tregti të vdekjes si në Gërdec, loja miliardëshe me eurot e lazaratasve dhe tash edhe të dukagjinasve, vjedhje fantazmë në Bankën e Shqipërisë, kredi të dhëna me një përqindje qesharake kundër çdo ligji, që i dënon më shumë ata që i kanë marrë se sa atë që e ka dhënë; politikanë të mëdhenj e të vegjël, të dy krahët e politikës, janë tashmë pronarë të vilave super të shtrenjta, bijtë e tyre apo të afërmit, zakonisht kunetërit, kanë firma të mëdha që ishin deri pak kohë më parë të panjohura; lokale nate, në të cilat lahen e shpëlahen paratë e pista e jo pak herë janë qendra të narkotrafikantëve; “lazaratasit” e njohur, të zënë e të pazënë, ende janë ndër ato që vërvisin nene të ligjit sipas oreksit të çastit, e megjithatë, edhe pas proceseve, ku vërtet jepen dënime të amullta, veç dënimit penal, nuk ndodh asgjë tjetër. Uli Hënes, shefi i njohur i ekipit të futbollit të Bajernit, nuk kishte vjedhur, ai kishte luajtur në bursë me paratë e tija, kishte fituar e kishte humbur, por asnjë nga këto lëvizje bankare apo disa nga fitimet e fabrikave të tij, nuk i kishte deklaruar saktë. Dënimi penal i tij ishte i zakonshëm, ndoshta më i ulët se në raste të ngjashme, ndoshta për shkak të vetdenoncimit, por nuk ishte vetëm kjo. Shuma që gjykata e detyroi të paguante, pasuria që i konfiskoi, ishte marramendëse. Dhe e gjitha për vetëm një shkak: fitimi yt nuk është vetëm i yti; pasuria jote nuk është e pavarur nga pasuria e shtetit; paratë e fituara në rrugë të tërthorta, të padeklaruara nuk janë vetëm tuajat. Shteti ka pjesën e tij, dhe shpesh herë ajo është më e madhe se pjesa jote. Ndërsa pjesa e fituar përmes korrupsionit apo vjedhjes është e konfiskueshme. Në Shqipëri, një shoqërues i familjes presidenciale deklaron nën përgjegjësinë e tij se i biri i presidentit shpërndante drogë me makinën e familjes; më tej, në plazhin e Lalzit ngrihet një vilë e stërmadhe, për të cilin ish-shefi i qeverisë fillimisht deklaroi se nuk ishte e familjes, por që dihet se e kujt është; në rrethinat e Tiranës janë ngritur zona të jashtëzakonshme banimi, në të cilat “mbretërojnë” edhe disa nga njerëzit e politikës, e sidomos të gjyqësorit. Pasuria e këtyre të fundit është më shumë se marramendëse… askush, ende sot, megjithëse ka një ministri të financave, nuk bën pyetjen më të thjeshtë që bën çdo ministri e financave në botë: Ku i gjete paratë për këto financime të jashtëzakonshme? Në të vërtetë, ne kemi frikë nga fjala konfiskim. Sidomos kur të majtët janë në pushtet. Kemi frikë, sepse të larguarit nga pushteti, menjëherë do të fillojnë të kujtojnë konfiskimet pasçlirimit dhe të bëjnë një paralele politike, si po e bëjnë për gjithçka. Mirëpo, pas luftës së dytë botërore, konfiskime të pasurive të ngritura mbi dhimbjen e luftës, apo si u quajtën kudo, fitimet e jashtëzakonshme të luftës, janë bërë kudo, shpeshherë njëlloj represive si në vendin tonë. Bota e qytetëruar nuk ka ndjenjën e ankthit e të frikës nëse konfiskon në pasuri të paligjshme. Përkundrazi, e quan akt të qytetërimit, sepse nuk lejon që mbi vjedhjen, korrupsionin, drogën, krimin ekonomik e politik të ngrihen baronët e ardhshëm të shkatërrimit të vlerave njerëzore. Me dhjetëra gjykatës, në deklarimin e pasurive të shtuara, kanë shënuar se janë dhurata nga të tretë. Pra, nuk janë brenda familjes dhe duke qenë të tilla, janë detyrimisht të tatueshme. Për çfarë i dhurohen miliona “gjingjonëve” të gjyqësorit: për sytë e bukur… ashtu si janë bërë shumica e tyre, halabakë, të majmur, rrëmbyes, nuk u duken tashmë as sytë, e jo më të bësh dhurata. Mijëra e mijëra euro janë dhënë e jepen thjeshtë për mbyllje procesesh… e askush nuk përgjigjet, sepse ende shteti nuk ka të drejtën e perceptimit larg shablloneve të politikës. Jam i bindur se nëse ndodh konfiskimi i parë i pasurive të njerëzve të politikës apo të gjyqësorit, njeriu i parë që do të bërtasë do të jetë i bërtituri i përhershëm, Berisha. Por nuk do të mundet të bërtasë shumë gjatë, nëse një nëpunës i fuqishëm finance, i pakorruptueshëm dhe i mbrojtur nga shteti, një ditë të bukur merr guximin dhe i thotë: O njeri, më trego të gjithë dokumentet se si e bëre një zyrë të tillë: nga kush e more; më trego se si i ka vënë pasuritë djali e vajza jote; si është vënë pasuria jote, më dëshmo se e gjitha kjo është djersë e ndershme, më trego për pagat që mori bija jote në Kosovë, nga kush i fiton ato pasuri që sot janë shndërruar në vila, pasuri të patundshme; më trego për të gjitha dhe nëse vërtetohet se e gjitha kjo është pasojë e një pune të ndershme, atëherë bërtit sa të duash. Të jeni të bindur se në momentin e parë, ai mund të hakërrehet, por më tej do të zgërlaqet, sepse askush nuk është trim në një gjendje të tillë. Aq më pak ai, që të gjitha rastet e vështira i ka zgjidhur me duart e të tjerëve. Por ky njeri i financës duhet ruajtur mirë, që të mos ketë aksident automobilistik, të mos pijë verë të helmuar, të mos ketë krizë zemre dhe të ketë sigurinë se askush nuk do i tregojë udhët pas dy a tre muajve, vetëm se e bëri më shumë se duhet detyrën e tij. Dhe kur them më shumë se duhet, kam në mendje kur ai mund të shtrihet edhe përtej gardhit të opozitës, të futet në sinoret e qeverisë. Duhet ruajtur mirë, sepse ende janë të fuqishme strukturat dhe gardianët e një klase që duke u pasuruar, mjeroi gjithë vendin.