Puthja

Nga ARBEN DUKA (1957-2021)

 

Ngrihej mal Qezari,

Mbi gjithë gjeneralët,

Po kur puthte miken,

S’ish më ndër të gjallët.

 

Eh, ç’mundime hoqi,

Gjeneral’ i ndritur,

Vdiste aq i lumtur,

Ngjallej i mërzitur.

 

Pashë një ëndërr

 

Nuri i vdekjes të kish rënë,

Në mes lulesh shtrirë,

Ike ti dhe gjithë bota,

U bë shkretëtirë.

 

Hidhërim’ i drithëruar,

O, ç’m’i mori mëntë,

Derdhej lot i syrit tim,

Përmbi syrin tënd.

 

Qerpik’ i syrit të zi,

S’lëvizte një fi je,

Eh, se ç’kohë të vështirë,

Gjete që të flije.

 

Më le në botën e marrë,

Vetëm, fi llikat

Këtë lule të fl orinjtë,

Mos ma merr, moj, baltë.

 

Po papritur ja, u zgjova,

(Kisha parë ëndërr),

Ti në gjirin tim të ngrohtë,

Qeshje si një ëngjëll.

 

Zgjohu, jetën ta gëzojmë,

Me mish e me zemër

Se një ditë, e vërtetë,

Do të jetë kjo ëndërr.

 

Nuk do rrojmë njëmijë vjet,

O njerëz të gjorë,

Jeta vjen e shkon papritur,

Si një meteor