Ndërkohë që realiteti virtual po e ndan botën e artit në të gjitha nivelet e tij, një mori pyetjesh ende po shqyrtohen përsa i përket kurimit, ruajtjes dhe vlerës komerciale të artit.
“Ka një hapësirë të re atje, ku shumë njerëz do të kenë qasje në përvojën artistike”, kështu do të shprehej artisti me bazë në Berlin, Olafur Eliasson.
Në një panel diskutimi në Rrjetin e Udhëheqësve të Artit të organizuar nga “The New York Times”, ai shtoi se përgjatë tre viteve, ku ai ka eksperimentuar me realitetin virtual, “cilësia e syzeve po bëhet shumë herë më e mirë”.
E prezantuar gjatë Festivalit Ndërkombëtar të Filmit Dokumentar të Kopenhagës, Eliasson do ta përshkruante kështu punën e tij, “Rainbow”:
“Ju mund të vendosni dorën tuaj në shi dhe të zhdukni pikat rreth e rrotull,” tha ai. “Ka qenë një sfidë për t’i dhënë asaj një cilësi të përkohshme, por jam shumë i ngazëllyer për rezultatin”.
Eliasson parashikon një të ardhme në të cilën njerëzit do të arrijnë një art që do të paraqitet sikurse “një platformë Netflix”, sapo pajisjet e nevojshme të jenë më të përhapura dhe modeli i biznesit më i zhvilluar.
Qëllimi, sipas Eliasson, është krijimi i një ambjenti ku të mblidhet një copëz komuniteti, në të cilën të jetë e mundur të bashkëveprohet dhe të përjetohen ndjesi në hapësirën e përcaktuar, sëbashku.
Ekspozita të këtij lloji kanë si synim të eksplorojnë largimin e shoqërisë moderne nga natyra, dhe demonstrimi i realitetit nëpërmjet rrugës virtuale po shikohet si një metodë mjaft e mirë për të tërhequr nga pas edhe vizitorët e rinj.
s.a/dita