Rënia e murit “Nano-Berisha”

“Tani do vijë Sali Berisha e do hyjë me forcë në Kryeministri,”  më tha një qytetar që nuk ishte dakord me heqjen e rrethimit.

“E çfarë do të bëjë aty?” e pyeta.

“Po ja do të rrëzojë Qeverinë,” foli i vendosur.

“Po Qeveria nuk janë muret i dashur, nuk është godina, as zyrat. Ato janë vendi ku zbatohet vullneti yt, imi dhe i atyre që quhen shumicë politike. Qeveria është vullnet qytetar të cilin nuk mund ta marrë askush me dhunë në një vend demokratik,” u përpoqa ti mbushja mendjen.

“Mirë e ke ti po hajde mbushja mendjen atij” e përfundoi muhabetin në fjalë qytetari.

Historia e murit rrethues të Kryeministrisë së Shqipërisë është e re. Ai u ngrit prej Fatos Nanos, në vitin 2004, aso kohe Kryeministër, për t’u mbrojtur prej Sali Berishës, asokohe kryeopozitar. Ky i fundit organizoi një protestë të madhe nën sloganin “Nano ik” dhe vuri përpara një prej figurave të nderuara të PD-së, të ndjerin Pjetër Arbnori, për tu futur me forcë në Kryeministri.

Por falë reagimit profesional të Gardës së Republikës dhe forcave të policisë, asgjë e rëndë nuk ndodhi, godina shpëtoi nga dhuna, ndërsa asnjë qytetar nuk u lëndua. Kjo protestë i dha shkas Kryeministrit Nano për ta rrethuar Kryeministrinë. Vetëm një vit më pas, Sali Berisha erdhi në pushtet dhe, me të njëtën psikologji frike, e mbajti Murin e Qeverisë, si një mjet mbrojtjeje ndaj protestave të pritshme të opozitës së majtë.

Ai mbajti një distancë kilometrike me qytetarët shqiptarë, në mes të së cilës qëndronte frika. Kjo frikë u materializua në mënyrë tragjike gjatë protestave të 21 Janarit ku Berisha, bëri karshillëk ndaj protestueve të majtë, deri në vrasjen e katër prej tyre në mes të bulevardit. Kjo ka qenë pasoja më e rëndë ardhur prej murit ndarës ngritur, më së pari në tru, e më pas në bulevardin Dëshmorët e Kombit nga çifti Nano-Berisha, të cilët, ndërtuan përkatësisht nga një sistem klientelist të deformuar, që e ka bërë Shqipërinë një xhungël pa rregulla dhe pa moral.

Rrëzimi i murit “Nano – Berisha”, përtejse fizik, është rrëzimi i një mentaliteti. Kryeministri i zgjedhur me votë të lirë nuk mbrohet me mure, hekura a roje. As ministrat e asnjë shtetar nuk mund të mbrohet me mur. Ata janë aty jo për t’u mbrojtur por për të punuar në interes të atyre që i kanë zgjedhur. Rënia e murit duhet të shërbejë si nxitje për heqjen e të gjitha mureve rrethuese të panevojshëm, mbeturina të sistemit komunist, ose krijuar nga sistemi i deformuar demokratik, duke filluar me murin e Presidencës, e duke vijuar me heqjen e rrethimit të zyrave të Kuvendit Popullor (ish Komiteti Qendror), rrethimit të Ministrisë së Jashtme, rrethimeve të ish vilave të dy udhëheqësve të lartë komunistë E. Hoxha dhe M.Shehu, që sot shërbejnë si vila për pritje qeveritare (nuk e kuptoj përse duhet mbajtur rrethuar gjithë ai territor ndërkohë që mund tu kthehet qytetarëve), e çdo seli tjetër institucioni kushtetues rrethimi i së cilës është bërë për arsye mbrojtjeje nga “armiqtë”.

E gjitha kjo do të shërbente për të shkurtuar distancat, më së pari në mëndje, për të kuptuar se institucionet janë vullnet i qyetarëve, ndërsa ata që i drejtojnë janë përfaqësues të interesave të tyre. Historia e rrethimit të institucioneve më mure të lartë, me hekura e tela me gjëmba duhet të marrë fund. Për ti paraprirë ndryshimit të mentalitetit të rrethimit të shtëpive shqiptare, po ashtu, me mure të lartë, e tela me gjëmba, me qëllim për tu mbrojtur nga “barbarët.”  Shqipëria duhet të tregojë se çdo ditë e më tepër prodhon qytetarë e jo barbarë, shtetarë e jo hajdutë. Mënyra më e mirë për ta bërë këtë është një qeverisje e pastër e vendosur dhe përfaqësuese. Ky është vetëm fillimi, na duhet të presim.