Replikë me Mero Bazen

Në shkrimin e Mero Bazes “Bojaxhiu në kurthin e një kandidati OJF-je”, ai nënvizon faktin që fushata e Bojaxhiut është e stilit OJF, duke marrë si referencë modelin e MJAFT-it të dikurshëm. Së pari, kjo klishe që është krijuar, se çdo fushatë që denoncon sjellje të klasës politike merr për bazë veprimet e MJAFTIT, sikur sahati na paska mbetur aty, është fare pa vend. Në botë këto reagime krijuese qytetare janë si buka e përditshme, ku shoqëria civile, qytetarët, krijuesit denoncojnë në mënyrë të vazhdueshme “mëkatet” e klasave të tyre politike, sa në mënyrë qytetare aq dhe efikase, pa qenë nevoja të mbushim sheshet tona me autobusë plot me militantë partish, apo t’i falemi emisioneve politike të formatit “Opinion” apo Balla, e aq më keq, Zonë e lirë.

Së dyti, gjithkush mund të mendojë “ore këto janë zgjedhje lokale ku duhet të merremi me një milion probleme të përditshme të qytetit apo zgjedhje të përgjithshme për të zënë një kolltuk ne Parlamentin e zhurmuesve dhe memecëve…?” Ne koherencë me zgjedhjet lokale, Bojaxhiu po bën pikërisht gjënë e duhur. Akuzon mëkatet e ish-kryetarëve të Bashkisë dhe jep alternativa zgjidhjeje. Nuk mendoj që Bojaxhiu dhe Bojaxhijtë e Ne Tirana duhet medoemos të bëjnë politikë partish, sepse qyteti nuk është as blu, as mavi, si hibrid simbolik i se kuqes me blunë. Nëse analistët kanë dëshirë që Bojaxhiu të sillet si kandidati i anti-klasës politike, Bojaxhiu po e bën. Me deklarata të përditshme në mediat që nuk e kanë censuruar dhe duke përdorur rrjetet sociale, të cilat mbledhin një publik shumë më të gjerë se mediat tradicionale. Akuzon të thënat dhe të pabërat e kryetarëve të bashkive, që e kanë përdorur Bashkinë si trampolinë për karrigen e kryeministrit, duke dhënë zgjidhjet në mënyrë realiste. Bojaxhiu nuk bëhet pjese e teatrit të stisur të kandidateve, ku duket sikur il popolo jeton në një oaz të gjelbër me bar sintetik, ku çdo gjë është e kuruar në paradhomën e teatrit absurd nga mjeshtrit e kozmetikës elektorale, ku sajohet një gjoja diskutim me pjesëmarrësit që kanë parapërgatitur pyetjet, duke e kthyer në një shfaqje pantonimash qesharake. Ai po e bën thjesht, duke takuar brenda unazës dhe në fshatra njerëz që nuk përdorin Facebook-un gjatë orarit të punës, që nuk shohin mediat e partive se e dine që nuk presin t’u zgjidhet halli i tyre. Bojaxhiu po u thotë dhe partive në zemër të Tiranës, që bëni transparencën, deklaroni financimet tuaja të errëta, bëni publike listën e bizneseve që ju financojnë. Në një kohë krize, kur në vendet perëndimore nuk kanë bërë asnjë ditë zgjedhje, për të kursyer financat publike, partitë tona e kanë mbuluar qytetin me postera elektoralë dhe citylight-e, duke shpenzuar shuma marramendëse që shkojnë në 70 mijë Euro në ditë, gjë që irriton çdo qytetar apo fshatar të këtij vendi.

Bojaxhiu nuk po bën reality show, ku mistifikohet kandidati i partisë që përfaqëson. Bojaxhiu nuk i thotë personit që gjoja ka hyrë si popull apo si grup interesi, ta bej pyetjen gati. Bojaxhiu nuk ndërton skenografi të lëvizshme me një ekran si letër rekomandimi i madh, ku e sjell popullin aty, por shkon ai tek populli, duke i parë njerëzit drejt e në sy, pa përdorur kamerat dhe prozhektorët, që pas fikjes nxjerrin në pah realitetin e zymtë ku jetojmë.

Së fundmi, Bojaxhiu dhe të gjithë bojaxhijtë që e kanë kandiduar, janë të vetëdijshëm që ndryshimi nuk vjen sa hap e sa mbyll sytë, por kërkon kohën e vet të piqet dhe me një përpjekje të shumanshme të mbarë shoqërisë shqiptare. Bojaxhiu nuk premton qytetin e ëndrrave, por po u thotë njerëzve më votoni mua, që të mos keni më shkolla me 2 turne, më votoni mua se unë nuk premtoj qendra rinore kur nuk ka pune për të rinjtë, më votoni mua se ju premtoj referendumin që të shpëtoj dhe ato pak hapësira të gjelbra që kanë mbetur. Bojaxhiu nuk ngatërron zgjedhjet lokale me ato të përgjithshme, ku premtohet ulja e energjisë elektrike, por po u thotë: unë do merrem me hallet e qytetareve dhe grupet e interesit brenda ëndrrës së përbashkët.