Rezistenca e së Keqes (dhe pak fjalë për të huajt)

“Reforma në drejtësi është kyçe. Kjo do të thotë se është një reformë e thellë dhe e plotë si kristali. Projekti është parë me kujdes dhe është miratuar nga Komisioni i Venecias. BE dhe SHBA janë me ju. Natyrisht, ka grupe dhe individë që nuk duan të bëhet kjo reformë. Ne i dimë edhe arsyet. Ata po dëmtojnë vendin e tyre teksa përpiqen ta shtyjnë dhe ta deformojnë reformën… Nuk ka më kohë të luani kukamshehti. E ardhmja e vendit është më e rëndësishme se ata individë të zhytur në korrupsion”

 Romana Vllahutin – Ambasadore e BE-së në Tiranë

Thënia e mësipërme e ambasadores së BE-së në Shqipëri përmbledhtas thotë shumë gjëra ose, më saktë, gjithçka nevojitet të dihet sot rreth Reformës në Drejtësi dhe penguesve të saj. Kombinuar edhe me thënie të tjera të përfaqësuesve më të lartë të Perëndimit, kjo thënie e diplomates evropiane na bën të ditur se projekti i reformës është bërë dhe miratuar nga bota perëndimore, se projekti është demokratik, se disa individë dhe grupime politike nuk e duan atë dhe arsyet e kundërshtimit të projektit nuk lidhen me përmbajtjen e tij, por me faktin se kundërshtarët dhe vonuesit e reformës janë njerëz të korruptuar, se pretekstet për ndryshimin e projektit janë përpjekje për ta deformuar reformën dhe, më në fund, por më e rëndësishmja, sabotimi i reformës po dëmton Shqipërinë dhe shqiptarët.

Imagjinoni sikur këtë reformë ta kundërshtonin këta që janë në pushtet çfarë do të kishim parë dhe dëgjuar nga orkestra e zhurmshme, kakofonike, mashtruese dhe e paturpshme e dirigjentit të çakërdisur të simfonisë së mashtrimit 26 vjeçar të popullit shqiptar. Sali Berisha dhe turma pa mend dhe moral që i mban ison kaq gjatë shtetrrënuesit të Shqipërisë do të propagandonin pa pushim se reformën e kundërshtojnë komunistët, hajdutët, kriminelët, antiperëndimorët etj.etj.

Një miku im i mirë, kontribues i kahershëm dhe i rëndësishëm i PD-së, ka disa ditë që nuk qetësohet. Jo pse humbi bastin me mua, por sepse nuk i besohej se partia e tij ka degraduar aq keq sa t’i kundërvihet edhe një reforme të ofruar nga Perëndimi.

Këta kanë marrë fund more vëlla- më thotë herë pas here. -A jemi ne që kemi dalë në vitet 90-të me thirrjet “E duam Shqipërinë si gjithë Evropa”? Kisha shpresë tek këta të rinjtë, por këta janë të gjithë njëlloj. Janë shndërruar në një ushtri pa mend në shërbim të një të marri…

Kur vura bast me mikun nuk kisha kurrfarë dyshimi se PD nuk do ta votonte projekt- reformën e drejtësisë. Historia e Shtetit dhe së Drejtës nuk njeh asnjë rast që një klikë që ka ndërtuar një sistem të korruptuar dhe kriminal me qëllimin e qartë që t’i sigurojë asaj jo vetëm vazhdimësinë e pushteteve por, mbi të gjitha, pandëshkueshmërinë për krimet e kryera, të ngrihet një ditë të bukur dhe të bjerë dakord ta përmbysë këtë sistem dhe të ndërtojë sistemin e drejtësisë në shërbim të popullit dhe kundër vetes.

Si mund të ishte dakord me reformën Sali Berisha që, gjatë sundimeve të tij anarkiste e kriminale, ka kryer me dhjetëra vepra penale dhe nuk është ndëshkuar pikërisht sepse e ka kapur plotësisht sistemin aktual të drejtësisë? Si mund ta votojë projektin Lulzim Basha i cili, veç të tjerash, ka shpëtuar pa u ndëshkuar për 230 milion euro abuzime vetëm në saje të sistemit aktual të padrejtësisë?

Të votosh reformën e sotme të drejtësisë do të thotë të rrezikosh që Shkëlzen Berisha, në vend të shëtitjeve dhe shpenzimeve pa hesap në vendet më të kushtueshme të botës të merrte çantën me ushqime dhe të shkonte të takonte të atin pas hekurave në Burrel apo Kavajë. Të votosh reformën do të thotë që Lulzim Basha dhe shumë të tjerë rreth tij, por edhe disa të krahut tjetër, të vrapojnë për të gjetur avokatë ligjorë në vend që të dalin e t’i bëjnë moral popullit shqiptar përditë nëpër tribunat e falsitetit aktoresk ku shfaqin pa kufi dhe kurrfarë skrupujsh amoralitetin vetjak dhe kolektiv.

Si mund ta besosh se reformën do ta votojnë një grup deputetësh që gjatë gjithë jetës së tyre politike kanë qenë thjesht numra dhe kartonë në shërbim të një demagogu sharlatan, duke e frymëzuar dhe përkrahur atë thuajse në të gjitha aktet e tij kriminale, regresive dhe antishqiptare? Njerëzit pa ide, pa ideale dhe pa moral janë thjesht zero që rreshtohen pas njëshit për t’i dhënë forcë atëherë kur, për hir të interesave të atdheut, duhej t’i jepnin të shtyrën në greminën e humnerës politike.

Sikur populli shqiptar të kishte qenë më i pjekur politikisht dhe më i përgjegjshëm kombëtarisht do të ishte dashur që pakënaqësitë, padurimin dhe urrejtjen e grumbulluar deri në vitin 1997 t’i kishte demonstruar kundër shkaktarëve dhe përgjegjësve të katastrofës shoqërore- politike dhe jo duke u kacafytur dhe vrarë njëri-tjetrin për shkaqe banale duke vonuar kështu përparimin e vendit.

Ky popull që ka 26 vjet që poshtërohet nëpër gjykata ku i mohohet prona pronarit real dhe i jepet horrit pa nder dhe ideal, ku kërkimi dhe marrja e ryshfeteve është shndërruar në ritual të detyrueshëm; ky popull që grabitet sistematikisht nga njerëzit e bluzave të bardha në shkëmbim të disa shërbimeve që duhej të ishin falas; ky popull që përqeshet nga dijedhënësit duke i marrë para në këmbim të disa diplomave false lëshuar për koka të zbrazëta që shoqëria t’i pranojë  “me njohurit shkencore dhe profesionale”; ky popull që nëpërkëmbet prej një çerekshekulli duke i vjedhur apo dhunuar votën, duke e hequr nga puna apo mashtruar përmes studiove televizive dhe tribunave politike rreth “lirisë së dhuruar” që rezultoi në liri e të fortit dhe e horrit për të sunduar të dobëtin dhe të ndershmin, ky popull pra do të ishte dashur që, masivisht, një herë e përgjithmonë, t’ua kthente shpinën projektuesve dhe ndërtuesve të atij sistemi që ia ka bërë jetën të padurueshme.

Një popull, ashtu si një individ, që nuk përpiqet të mendojë dhe gjykojë me gjakftohtësi dhe arsye, por vërsulet me pasion dhe pa mend pas çdo mashtruesi dhe gjuetari pushtetesh e privilegjesh, ai popull është i dënuar të vetëmashtrohet dhe demoralizohet duke e ngadalësuar udhëtimin e vet drejt përparimit.

Qëndrimi i PD-së ndaj reformës në drejtësi e nxjerr “mbretin lakuriq”. Në fillim iu shmangën pjesëmarrjes në komisionin e reformës. Kur diplomatët perëndimorë thanë se projekti ishte i qeverive të vendeve të tyre ata dolën dhe thanë se po kundërshtonin projektin dhe hiletë e Ramës. Pak më vonë pohuan në shtyp dhe studio televizive se, për meritë të tyre, ishin bërë 33 ndryshime në projekt, duke e bërë atë demokratik dhe të pakapshëm politikisht nga Rama dhe pushteti aktual. Madje, shkuan deri aty sa të thonë se kjo reformë rrezikonte burgosjen e Ramës dhe të tjerëve në pushtetin e sotëm dhe jo të atyre vetë. Dhe uturima shurdhuese vazhdonte, “reformën po e vononte dhe e pengonte kryeministri”. Arsyeja elementare të këshillonte të pyesje: Nëse është kështu, atëherë pse nuk shkoni ta votoni projektin dhe kështu Rama dhe të tijtë do të dilnin zbuluar si antireformistë dhe antiperëndimorë?

Ndërsa Raportuesi për Shqipërinë në PE, Knut Fleckenstein thoshte se “Zoti Rama është i qartë prej disa kohësh. Që pas rekomandimit final të Komisionit të Venecias ai do që të ecim përpara…”, Sali Berisha, në mbledhjen e Grupit Parlamentar të PD-së në 9 maj shprehej se “Ne nuk kemi pse të pranojmë një projekt që nuk ekziston gjëkundi…”. Vini re: një projekt i bërë nga dy misionet e SHBA-BE dhe i dorëzuar tek ai nga vetë ambasadori amerikan, një projekt për të cilin deri atë ditë vetë PD krenohej se i kishte imponuar dhe realizuar ndryshimet e nevojshme, tani na del se ky projekt “nuk ekziston gjëkundi”.

Që të ekzistonte gjithkund dhe të votohej në rresht nga kukullat-deputetë të depersonalizuar të opozitës do të duhej të ishte një projekt i bërë nga vetë arkitekti i sistemit të korruptuar, antipopullor dhe kriminal të drejtësisë ekzistuese, e cila do të vazhdonte të ishte mashë në duart e Kryeligjshkelësit të vendit.

Qysh këtu u mor vesh qëndrimi i PD-së i cili, me gjithë vajtje-ardhjet dhe buzëqeshjet e shtira të bulldogut që shërben si dublant i kryetarit real të partisë, nuk do të ndryshonte më. Paraqitja e pretekstit të “vendeve të rezervuara” është një turp dhe në kontradiktë të plotë me pretendimet për drejtësi të pavarur. Edhe të pavarur edhe të ndarë në përqindje politike, këtë nuk ta pranon arsyeja, por është e denjë për arsyetimet përqeshëse të Shvejkut.

Madje, edhe lëshimi që shumica i bëri emërimeve me 2/3 është krejtësisht i gabuar. Të pranosh këtë gjë do të thotë ta lësh drejtësinë peng të pakicës, të asaj pakice që shumica e popullit e ka refuzuar disa herë radhazi. Të bësh një gjë të tillë do të thotë të fyesh votuesit që të besuan ndryshimin pasi “ndryshimi” mbetet në duart e atyre që duan statuskuonë.

Thënia e Lulzim Bashës se po e votoi reformën ndonjë deputet i opozitës atëherë do të digjen të gjitha mandatet e tyre është një kërcënim për cilindo deputet që mund t’i shkojë në mend të dalë nga rreshti. Ndërkaq është edhe një peshore e moralit, formimit, ndërgjegjes dhe përgjegjësisë kombëtare të secilit deputet opozitar kur të vijë “Dita e Gjykimit”.

Është krejt normale që deputetë të ndryshëm, të shumicës ose pakicës parlamentare, të kenë vërejtje dhe  sugjerime rreth projektit, por votimi ose mosvotimi i tij do të tregojë nëse ata, si qytetarë të Shqipërisë, do të jenë të gatshëm të djegin mandatin e vet për të ardhmen e vendit apo të djegin Shqipërinë për mandatin vetjak; do të sakrifikojnë një vend pune sot për të ardhmen e vendit apo anasjelltas; do të vënë Shqipërinë mbi partinë apo do të veprojnë si deri tani; do të tregojnë se përbetimet e tyre për “Shqipërinë Evropiane” janë reale dhe në shërbim të popullit apo kanë luftuar që barku i tyre të bëhet evropian dhe barku i popullit të marrë “ngjyra” afrikane; do të dëshmojnë se kanë lindur pa Saliun dhe kanë personalitetin dhe dinjitetin e tyre vetjak apo janë zero politike e morale të shtuara rastësisht një njëshi që e ardhmja do ta vlerësojë zero.

Pretekstet dhe besimi se me demagogji do t’i justifikojnë qëndrimet e tyre regresive do të rezultojnë fiasko morale dhe politike. Thëniet e zëdhënëses së Ministres së Jashtme të BE-së, Maja Koçjançiç se “Projekti është në përputhje me standardet ndërkombëtare…”, si dhe të z. Fleckenstein se “Nëse politika shqiptare nuk miraton reformën në drejtësi brenda qershorit do të ketë pasoja të tmerrshme për integrimin e vendit në BE” janë dy nofullat e një dare nga shtrëngimi i së cilës shpëton vetëm ai që angazhohet ndershmërisht dhe plotësisht në shqyrtimin dhe miratimin e projektit.

Braktisja e këtij angazhimi është kontribut i drejtpërdrejtë në sjelljen e  pasojave të tmerrshme të lartpërmendura. Pyetja që Eduard Selami i drejtoi Lulzim Bashës nëse mosvotimi i reformës do e largonte PD-në nga Perëndimi është sa e turpshme aq edhe domethënëse.

Në vend që ai dhe kolegët e tij të pyesnin se sa i dëmton Shqipërinë dhe shqiptarët ky qëndrim ata merakosen për partinë dhe për pushtetin e ardhshëm vetiak dhe partiak. Ky është, në thelb, morali i kësaj klike tash 26 vjet.

Lojërat dhe intrigat që po bën Sali Berisha nëpërmjet veglave të tij pa mend e shpirt në prokurori dhe gjykata me “aferën e përgjimeve” nuk mund ta shpëtojnë as atë dhe as veglat e tij fytyrëvrerosura që flasin për “watergate shqiptar”. Keqpërdorimi i njerëzve pa personalitet në këto organe për të krijuar zhurmë që të sfumojë përshtypjen shumë negative që ka lënë në popull sabotimi i reformës së drejtësisë nga vetë opozita është një përpjekje e mjerë dhe e dëshpëruar. Sa më e madhe bëhet përpjekja sabotuese e opozitës, aq më e madhe bëhet domosdoshmëria e reformës në fjalë.

Në mbyllje po them pak fjalë për të huajt. Qëndrimet e deritanishme të disa diplomatëve perëndimorë kanë qenë të turpshme. Populli shqiptar ka një shprehje të vjetër që thotë se “Kush të do të mirën të thotë të vërtetën”. Dhe, t’i thuash dikujt të vërtetën nuk do të thotë të flasësh me gjuhën e Ezopit duke përmendur si kundërshtarë të reformës “disa politikanë, le të themi biznesmenë” apo duke u shprehur se: “U bëjmë thirrje të gjitha palëve të miratojnë reformën”. Palët që janë bindur dhe janë rreshtuar me ty nuk kanë nevojë për thirrje. T’i fusësh të gjitha palët “në një thes” do të thotë të mos thuash të vërtetën dhe t’ia kesh me hile shqiptarit. Historikisht, sidomos në veri të Shqipërisë, gjuha e Ezopit është përdorur ndaj njerëzve për t’i tallur dhe përçmuar dhe jo ndaj mikut dhe dashamirit.

T’i lutesh të miratojë reformën drejtësisjellëse për popullin shqiptar atij që është arkitekti dhe ndërtuesi i Sistemit të Padrejtësisë është një nonsens ekstrem. Ta takosh një herë mund të konsiderohet naivitet, ta takosh dy herë mund të quhet budallallëk, por ta takosh disa herë dhe ta ftosh për dreka e darka, ky është maskarallëk që, përveç se nuk iu shërben interesave të shqiptarëve, cenon rëndë besimin e tyre tek vendi yt dhe diskrediton shtetin të cilin përfaqëson.

Nëse këta të huaj do të vazhdojnë këtë lloj loje, as projekti s’do të miratohet dhe as Shqipëria nuk do të ecë përpara. Të indinjohesh për brekët e Shukriut dhe të heshtësh për krimet e Saliut; të na “qash hallin” për të këqijat që na kanë bërë të vdekurit dhe të drekosh me autorët e gjallë të krimeve të sotme, kjo është hipokrizi e kulluar, e dëmshme dhe fyese.

Po e përsëris edhe një herë: ose me popullin shqiptar dhe të ardhmen e tij, ose me banditët politikë që i kanë hipur popullit në shpinë. Dy kunguj nuk mbahen nën sqetull.

Viktor Malaj