Rroj me Krishtin…

Nuk më përkëdheli fati,
kalova kurthe e prita,
kush s’më do-i’u shtoftë inati,
kush më do-iu shtoftë dita!

Vite shumë në buzë të varrit,
po besimin kurrë s’e humba,
në kudhër të farkëtarit,
gdhenda këngë-s’derdha plumba!

Dhimbjet ferr-po nuk e ktheva,
jetën në një shkretëtirë,
të bën dhimbja që rrëfeva,
më të dashur-më të mirë!

Nuk se mbeti çdo gjë mbrapa,
u sosën dhimbjet e zëmrës,
po pas jetës unë u kapa,
si foshnja në gji të nënës!

Ndonjëherë dhe jam dorëzuar,
se njeri jam natyrisht,
po në çast në këmbë jam çuar,
kur mendoja zotin Krisht!

Krisht e shpirt ti je me mua,
e kam thënë herë pas here,
para dhimbjeve të tua,
tonat janë fllade vere!

Më për dhembjet s’bëj çudi,
që shkenca nuk i mund dot,
që në dhimbje çdo njeri,
të mendojë të shenjtin Zot!

Të kujtojë të madhin Zot,
të paepur në torturë,
të mos përkëdhelet kot,
e të thotë se jam sëmurë!

Bota ime…

E mendojnë dhe e thonë,
dhe e shkruajnë ca idiota,
sikur tani përreth meje,
po vërtitet gjithë Bota!

Bota rreth meje s’vërtitet,
dhe kjo s’ha më diskutime,
po rreth meje-pa dyshim,
që vërtitet bota ime!

Bota ime fantastike,
Botë e madhe e poetit,
që i duket milimetër,
perimetri i Planetit!

Bota jonë është statike,
që prej miliarda vjetëve,
ndaj është shumë më profetike,
botë e madhe e poetëve!.

Bota jonë ka dy pole,
paralele-meridianë,
po parametrat e mi,
gjithë infinite janë!

Ajo Botë që më thoni,
pikëz uji në një det,
timen dot as e mendoni,
se është Universi vetë!

Poetët nuk mund të maten,
me një metër me të tjerët,
Universin kanë me vete,
dhe në shpellën më të errët!

Arben DUKA