S’do gjesh si unë

(Këngë vajze)

Më deshe ti si sytë,
njëlloj dhe unë të doja,
kur ti ishe sëmurë,
me puthje të shëroja.

Më deshe ti si sytë,
në diell e furtunë,
miliona janë që puthin,
po s’puth asnjë si unë.

Do rendësh si i marrë,
në botën e pafund,
po Dashurinë e Parë,
nuk do ta gjesh gjëkund!

Dhe paqe s’do të gjesh,
Jo, kurrë te kjo tokë,
se emri im i bukur,
do të gjëmojë në kokë…

Ashtu siç deshe mua,
një tjetër s’do të duash,
ndaj kthehu, mik i dashur,
që ende të mos vuash!

Bukuria

Doli hëna prapa malit,
doli në pranverë,
sa pa vajzën pranë djalit,
u fsheh menjëherë.

Që nga nata e bekuar,
hëna më s’është dukur,
se vajza e dashuruar,
është më e bukur.

Tani hënëza bardhoshe,
nuk del më në Maj,
ndrin një vashë bukuroshe,
në vendin e saj.

Dashuria-dashuria,
që kur është dukur,
i bën vajzat dhe djemtë,
si yje të bukur!

Fluturake-fluturake…

Fluturake-fluturake,
vitet tutje-ti s’u plake,
koha ikën e largohet,
fluturakja zbukurohet!

Fluturake pse s’m’i thua,
ato sekretet e tua,
nga të shtonet bukuria,
nga vetja, a Perëndia?…

-Bukurinë e kam për fis,
po dhe vetë e kollandris,
sekretin e dinë të tërë:
“BUKURIA LIND E BËRË!”

Bukuria lind e bërë,
kot që mundohesh, kot,
të lodhet një jetë të tërë,
njeriu s’e ndryshon dot!

Ty të puthi vetëm deti!…

Kur në breg të detit dole,
asnjeriu nuk i fole,
ca nga Ti e ca nga deti,
në grykë fjala na mbeti!

Plasën djemtë nga inati,
me ty nuk i ndiu fati,
nga zilia, nga sikleti,
ty të puthi vetëm deti!

Nga ato puthjet e tua,
Deti, moj, u ëmbëlsua,
ndaj kur dole ti syndritur,
deti s’ishte më i kripur!

Në gjithë Botën ka, moj zëmër,
veç një det me ujë të ëmbël,
deti që u puth më Ty,
Si Njeriu me Njeri!…