KOPERTINA: 08 qershor 2015

Shumë kujt, sigurisht do i kujtohet se, kur ishte ministër i mbrojtjes Fatmir Mehdiu, një tjetër ministër, Aldoja i Bumçëve, ia niste fakset pikërisht në këtë ministri, ku biri i Berishajve, Shkëlzeni, pa asnjë titull e post, kishte ngritur zyrën e tij. Se çfarë ndodhi pas këtij faksi dhe ngritjes së kësaj zyre këtë tanimë e dinë të gjithë: 26 vetë u vranë, disa dhjetëra u plagosën, në një fshat që ishte afër Tiranës, dhe për të cilin babai i Zenit nuk kishte “dëgjuar” kurrë, e aq më pak të kishte dëgjuar se ishte kthyer në një geto. Nuk e kishte “dëgjuar” kurrë se nëpër rrugëzat e këtij kantieri të vdekjes lëviznin me bomba në duar fëmijë, 13 e 14 vjeçarë, të cilët e kishin marrë si një lojë të pafajshme, dhe, kur regjistroheshin në video, buzëqeshin, pa e ditur se kishin vdekjen pas shpine. Për këtë getozim të skajshëm çka nuk kishte ndodhur asnjëherë në këtë vend, askush nuk mori përgjegjësinë e tij; të gjithë ngritën supet e thanë se nuk dimë gjë, bile shefi i qeverisë shkoi edhe më tej duke mohuar baxhanakun e tij. Megjithëse u përpoq të fshihte të vërtetën pas maskimit të emrit të tij, përsëri ai nuk bëri asgjë tjetër, veçse e ktheu sallën e parlamentit dhe zyrën e tij pas xhamave të blinduar në një zgjatim mizerabël të zyrës së Zenit.

Asaj kohe, por edhe më pas, megjithë premtimet e kësaj mazhorance se do të zbardhte të vërtetën deri në detajet e saj, askush nuk pyeti se ku ishin zyrat e Shkëlzen Berishës, në drejtimin e të cilit niseshin fakse, dhe i cili, duke qenë një qytetar krejt privat, normalisht si gjithë të tjerët, në këtë zyrë thërriste në raport ministra e biznesmenë, hynte e dilte në ministrinë e Mbrojtjes si në zyrat e pafund të familjarëve të tij, gjithnjë me një çantë në dorë, e cila kur dilte peshonte shumë më tepër se sa kur hynte. Njeriu me çantë dhe me zyrë, pa qenë askush, u bë kështu, për krejt pak kohë, sinonimi i njeriut që të bën gjëmën ose të hap rrugën, megjithëse nuk kishte të drejtë të bënte as njërën e as tjetrën. Askush nuk pyeti përse pas perdeve të kësaj zyre lëviznin gjëmimet e punëve të errëta dhe përse emri i tij, si një skllavopronar i kohëve moderne, ishte i pranishëm në shtypin serioz të botës së civilizuar. “Gërdeci” hyri në histori tashmë dhe gërmimet që mund të bëhen në të ardhmen do të mund të nxjerrin pluhura të mëdha, por në fakt zanafilla e saj ishte pikërisht zyra e Zenit, kudo të ishte ajo.

E kisha mënjanuar disi këtë histori, kur, ditët e fundit, krejt papritmas, herën e parë pa e pyetur kush, e herën e dytë i detyruar të bëjë një ndër gabimet e tij trashanike, ai e përmendi zyrën e tij. Njeriu me çantë u bë befas njeriu me zyrë. Herën e parë ai e përmendi kur një njeri i afërt me qarqet demokrate, por që herë pas here jepte shenja rebelimi ose dinjiteti, doli si kandidat i pavarur. Gjergj Bojaxhi. Nuk e njoh, nuk e kam takuar kurrë, dhe nuk e di nëse duhet ta çmoj lëvizjen e tij si një përpjekje për të dalë vetë nga qerthulli ku u fut me dëshirë, apo si një fillesë për krijimin e një lëvizjeje politike qytetare. Më shumë duhet të jetë kjo e dyta, megjithëse nisja e tij nga një start shqupas të lë shijen jo të mirë të një kthese politike, që , nëse nuk e lejuan ta bënte brenda vetes, do e ketë të vështirë ta bëjë jashtë saj.

Megjithatë, djalthi i ish shefit të qeverisë, pa e pyetur kush, deklaroi se Bojaxhiu kishte qenë disa herë në zyrën e tij, dhe se ai, Zeni, nuk e kishte sajdisur. Se çfarë pune kishte Bojaxhiu në zyrën e Zenit, kjo është diçka për jetën e tij, qoftë politike e qoftë financiare. Nëse ai ka menduar dikur se rruga e tij do të ecte përmes kësaj zyre, tani besoj se është i vetëdijshëm se ka qenë i gabuar.

Por, deklarata e Zenit, për një njeri jo të shtresës së lartë politike e financiare, i cili, vullnetshëm, kishte qenë në zyrën e tij, më shumë se një dëshmi budallaqe, tregoi se jo rastësisht zyra e Berishës së vogël ishte kthyer në një filial të zyrës së Berishës së madh. Sepse lehtësisht është e menduar se, kur atje shkon e bisedon, nuk e di se për çfarë, një figurë e skalionit të dytë pëdëist, i cili shumë shpejt do të dilte jashtë radhëve, qoftë edhe përkohësisht, është lehtë të mendohet se sa herë kanë qenë e janë falur në zyrën e Zenit ministrat fuqiplotë, si Bode, Ruli, Pollo, ministrat e drejtësisë pa bosht e pa kurriz, ish shefat e punëve të brendshme dhe ndihmësit e tyre.

Në fakt, zyra e pararendësit të shqupasit, Shkëlzen Berisha ishte paradhoma e pushtetit, shkallarja e ngritjes politike dhe e pasurimit financiar. Nuk është asgjë më pak se sa zyrat e Mirkos së Millosheviqit, në zyrën e të cilit, sa ishte babai në pushtet, shkonin e faleshin të gjithë politikanët, dhe përmes së cilit krijoheshin lidhjet e politikës nga një skaj në tjetrin, dhe, jo rastësisht, lidhjet e politikës me botën e pistë të biznesit.

Zyra e Zenit, në të cilën, sipas deklaratës së tij, shkonte edhe një politikan i brishtë sipas mendimit të tij, dhe që nuk gjente përkrahje, ishte në fakt zyra e dhënies pushtet ose e marrjes pushtet. Sa më besnik të ishte ndaj tij, aq më shumë i pushtetshëm do të ishte. Të gjithë ata që nuk kërkonin falje tek kjo zyrë rrugën e politikës do e kishin të shkurtër, e ndoshta edhe me theqafje, si ndodhi me Olldashin. Mjaftoi që ky i fundit u shkëput për pak kohë nga tabori i zyrës zenishte dhe, i shkanë duart e bëri një aksident të çuditshëm, si i ndodhi të shkretit Trebicka. Edhe ai e harroi timonin pasi kishte dalë i hidhëruar nga zyra e Zenit dhe pasi i kishte thirrur në ndihmë njerëzit përtej detit, njëlloj si mafiozë si bashkësendësit e tyre në Shqipëri.

Ditët e fundit, për herë të dytë, u përmend zyra e Zenit, kësaj here pa dashjen e tij dhe kur gjithçka mendohej se po harrohej. Një biznesmen, i dyshuar apo jo, por që u bë sheshi i përplasjeve politike, krejt befas deklaroi se ai njihte gjithë bosët e politikës shqiptare dhe se, për më tepër kishte qenë edhe në zyrën e Zenit, pasi kishte shoqëruar babain e tij në Izrael. Këta Berishajt, të mëdhenj e të vegjël, e kanë të vështirë të rrinë pa një mik familjar. Më parë kishin Fazlliqin, tani këtë Vili-Vilin.

Ky biznesmen, që ka filluar bizneset në kohën e lulëzimit të qeverisë Berisha, kohë kur ka vendosur themelet e asaj që ka ngritur, deklaroi në një intervistë të tij se ai njihte Berishën, Ramën, Metën, por kishte takuar edhe Zenin. E radhiti djalin e ish shefit të qeverisë si njërin ndër të rëndësishmit me të cilët ishte takuar, kishte qenë në zyrën e tij disa herë dhe marrëdhëniet kishin qenë të mira.

Një biznesmen kuptohet nëse ai takohet me një shef qeverie, të djeshëm e të tashëm, sepse po investon paratë e tij, dhe shteti e ka për detyrë që, para se t’i thotë mirëserdhe, të shohë në se këto para janë të pastra apo Shqipëria po bëhet lavazhi i larjes së parave të pista. Edhe një ministër financash e ka për detyrë të takohet, sepse është i botës së tij financiare. Por pse duhej takuar me Zenin, e aq më tepër, si thotë ky i fundit, 100 për qind në rrenë, se ky, Vili-Vili, kishte shkuar për konsulencë financiare?

Mirëpo, si dëshmojnë dokumentet e kohës, Berisha i vogël nuk kishte asnjë zyrë juridike. Ai kishte ngritur një zyrë perde për shitblerje imobiliare dhe askush e askund nuk e diti deri në fund se cili ishte në të vërtetë biznesi i tij legjitim; cilin objekt shiti dhe sa fitoi prej tij; kush i besoi punët imobiliare dhe cilat ishin përfitimet që pati; sa ishte taksa që pagoi dhe tatimi që detyrohej. Pra, ai nuk kishte asnjë zyrë të ndihmës juridike dhe as nuk kishte pse të shkonte një biznesmen i huaj, ose i vendit, të kërkonte ndihmën juridike ose konsulencën financiare të një njeriu që nuk kishte asnjë lidhje me to. Të bësh vili/vili me punët e shtetit ishte një specialitet i qartë berishian, që nga babai, nëna, motra, kunati e ai vetë. Por ai u bë zëdhënësi che grumbulluesi i të vjelave, para të cilit njerëzit qëndronin në pritje, si dikur në kompleksin skulptural kinez, Oborri i vjeljes së taksave.

Është e vërtetë se në kohërat e arta të pushtetit baballar, Berisha i vogël, u bë pushteti në hije i qeverisjes dhe, është e saktë, po ashtu, se kush prishte sado pak vijën e ujit të bizneseve të tij, apo të marra në mbrojtje prej tij, duhej të llogariste gjithçka. Të bëje tregti apo të ngrije një godinë financiare në Shqipëri, ai ishte porta që hapej ose që mbyllej. Por edhe më tej se kaq; ai bënte ligjin edhe kur ishin në lojë interesa të mëdha kombëtare e strategjike, si ndodhte me linjën energjetike mes Kosovës dhe Shqipërisë. Një linjë, që megjithë financimin gjerman, do të bllokohej, pasi Zeni e Fazlliqi do të ishin jashtë lojës.

Pra, ku ishte zyra e Shkëlzen Berishës? Cilat resurse mbulonte ajo? Sa herë që del në dritë premisa e një skandali financiar ose supozohet se do të ketë një të tillë, gjithnjë palë do të jetë Shkëlzen Berisha. Falja që është bërë në zyrën e tij ka qenë, si duket, një ritual i përhershëm, dhe sado që vitet shkojnë dhe mosndëshkimi bëhet pjesë e politikës, përsëri mbetet ajo që shfaqet herë pas here: xhambazi i pushtetit.

Me punën që kishte të deklaruar dhe me fitimet, që po ashtu, i deklaroi në vite, Shkëlzen Berisha do të ishte një qytetar me një jetë të zakonshme, pa hipizëm dhe kuaj suedezë, pa vila të panatyrshme dhe shtëpi pushimi, pa udhëtime jashtë shtetit dhe pa financime butikësh. Nëse ai do të kishte pasur një zyrë të zakonshme, atëherë edhe ai do të udhëtonte me furgonë, nëse do i shkonte ndonjëherë në mendje të vizitonte Vuçidolin, ku i kishte lindur babai i tij dhe ku kishin varret gjyshërit e stërgjyshërit. Do të kishte udhëtuar kështu si të gjithë, e jo me avionë çarter, do të kishte miq shokët e fëmijërisë dhe jo mafiozë ndërkombëtarë të tipit Fazlliq, aq më tepër me rrënjë kriminale serbe.

E keqja më e madhe është se jo vetëm nuk është i vetmi në llojin e tij, por të gjithë atë që ka bërë e vazhdon të bëjë, shumë vetë e quajnë aftësi, meritë, e vlerësojnë si një njeri i zoti, pavarësisht se e gjitha është një greminë korrupsioni, në të cilën nuk bie ai vetë, por hedh të tjerët.

Zyra e Shkëlzenit ishte një filial i zyrës së Berishës së madh; ishte vendi ku bëhej vazhdimi i asaj që kishte nisur në godinat qeveritare. Nuk e di në se ndonjëherë, në këtë vend ku arsyeja i është nënshtruar ndëshkimit dhe, në të cilin mendja është vënë poshtë forcës, do të ketë një çast ku ndëshkimi do të vijë jo si hakmarrje politike, por si një ligj i së drejtës.

Dua të besoj, mirëpo edhe besimi ka bjerrjen e forcës së tij, sidomos kur birbo politikë, të cilët kishin vetëm aftësinë e vjedhjes, tani shfaqen si shenjtorë të moralit dhe na përqeshin me gjithë përbuzjen ndaj nesh.

 

Shkëlzeni: Dzanashvili më kërkoi asistencë juridike, por unë e refuzova

Pas deklaratave të biznesmenit gjeorgjiano-izraelit Amiran Dzanashvilli i cili konfirmon se është takuar disa herë me djalin e ish-kryeministrit Berisha, ka reaguar edhe vetë Shkëlzen Berisha.

Përmes një postimi në Facebook, Shkëlzen Berisha thotë se e ka takuar vetëm njëherë gjeorgjianin ku iu propozuar që të ofronte asistencë juridike, por ai e ka refuzuar.

“Në fund të vitit 2012, në prani të disa investitorëve të tjerë, Amiran Dzanashvili në takimin e parë dhe të fundit më ka kërkuar t’i ofroj konsulencë ligjore, të cilën ia kam refuzuar, për shkak të informacionit të pamjaftueshëm që kisha për të si person dhe aktivitetin e tij.

Mesa duket, konsulencën e refuzuar dhe “patronazhin” për transaksionet e dyshimta, i hetuari për pastrim parash, e ka gjetur tek Ajola Xoxa (bashkëshortja e Erion Velisë), të cilën siç del dhe nga prokura, e ka përdorur si përfaqësuese ligjore për aferat e veta në Shqipëri”, shkruan Shkëlzen Berisha.

 

 

INTERVISTA /  Dzanashvilli: E vërteta ime për lidhjet në Shqipëri

Biznesmeni gjeorgjiano izrealit Amiran Dzanashvilli 47 vjeç flet  për lidhjet e tij me politikanët shqiptarë.

Ai i quan qesharake akuzat se ka paguar 2 milion euro për fushatën elektorale në 2013 të socialistëve. Dzanashvilli deklaron  se ai asnjëherë deri më tani nuk është kontaktuar nga prokuroria e cila ka nisur një hetim për pastrim parash por është i gatshëm të bashkëpunojë në cdo kohë.

Si edhe biznesmenë të tjerë më parë, ai dëshmon që takimet për ti hapur dritë jeshile bërjes biznes në Shqipëri i ka zhvilluar me fëmijët e Berishës.

Unë tani jam në Londër. Kam tre ditë këtu.Sic mund ta dini një pjesë e bizneseve të mija menaxhohen nga këtu – thotë ai fillimisht.

 

Në median shqiptare është raportuar se ju jeni arrestuar në Rumani. Është e vërtetë kjo?

Jo nuk është ë vërtëtë pasi unë jam ndaluar për 13 apo 14 orë . Nuk ishte arrest ishte thjesht ndalim për një incident ndodhur në një hotel . Unë jam pronar i kazinosë më të madhe në Rumani në një prej hoteleve më të mëdha atje. Në këtë incident janë ndaluar 50 persona .Unë këtë ngjarje e konsideroj pa asnjë problem për mua.

Pra ju mohoni të gjitha akuzat që janë publikuar në Shqipëri se në këtë incident jeni ndaluar për prostitucion dhe pastrim parash?

Shiko, unë nuk kam asnjë akuzë që lidhet me këto dy cështje që ju përmendët. Më vjen për të qeshur sa herë më përmendet pastrimi parave. Kur flitet për pastrim parash tingëllon dicka bombasdite, seksi e kështu me radhë. Por nuk jam i sigurtë se njerëzit e kuptojnë definicionin e pastrimit të parave. Pastrim parash do të thotë kur një individ privat apo kompani merr para të pisët prodhuar nga aktivitete kriminale dhe duke e injektuar në një kompani legjitime duke paguar taksat e kështu ndodh pastrimi i tyre.  Si mund të ngresh akuza për mua se kam pastruar para? cfarë parashë? Ajo që unë kam bërë në Shqipëri deri më tani rezulton se jam duke humbur para dhe jo fituar . Unë kam investuar paratë e mija që për momentin nuk kanë sjellë fitim. Por shpresoj se kjo situatë do të ndryshojë dhe do të vinë fitimet. Nëse do ti rikthehemi Rumanisë ndaj meje kurrë nuk janë ngritur akuza apo të jemë dënuar. Në historinë e jetës time nuk ka asnjë cështje penale . Jam 47 vjec dhe kurrë nuk jam  akuzuar për vepra penale apo të kem rekorde të tilla.

  

Zoti Dzanashvili emri juaj dy ditët e fundit është në qëndër të debateve politike këtu në Shqipëri. Madje të enjten në parlament ish kryeministri Berisha lëshoi akuza se jeni një biznesmen i korruptuar me lidhje të forma me kryeministrin Edi Rama. Cili është komenti juaj për këtë?

Nuk doja të qesh pasi unë e njoh Sali Berishën sikurse njoh edhe Zeni Berishën nga koha kur Saliu ishte kryeministër.  E kam takuar atë dy herë në Shqipëri dhe në Telaviv nuk më kujtohet mirë në 2010 apo 2011 kur ai ishte për vizitë.  Unë jam biznesmen një njeri i ndershëm një investitor i huaj në Shqipëri. Jam një biznesmen tërësisht a-politik duke mbajtur shpresën ke politika. Megjithatë i njoh të gjithë politikanët në të gjitha ato vënde ku unë shkoj të bëj biznes pasi janë të një shkalle të gjerë. Meqënëse jam në biznesin e kazinove ju shpesh herë duhet të takoneni me ministritë e financave . Puna ime bën të takoj politikanë. Në rastin e shqipërisë kurrë nuk kam mbledhur fonde apo injektuar para në fushatën elektorale të zotit Rama.  Me zotin Rama jam takuar dy herë para dhe pas zgjedhjeve. E kam takuar në zyrën e tij ku i kam paraqitur disa mega projekte nga investitorë amerikanë për ti sjellë në Shqipëri. E konsideroj zotin Rama si një politikan inteligjent por nuk kam ndonjë miqësi speciale me të. Sikurse nuk kam me zotin Berisha apo Ilir Meta ose të tjerë. I respektojë të gjithë por nuk e kuptoj përse zoti Berisha ka bërë të tilla deklarata pa patur edhe dyshimin më të vogël.

Ju përmendët emrin e Xenit duke thënë se e njihni atë pra Shkëlzen Berishën djalin e ish kryeministrit Berisha. A e keni takuar Shkëlzenin në Tiranë për qëllime biznesi?

Ka ndodhur 4 apo 5 vite të shkuara. Po unë e kam takuar Xenin në zyrën e tij. Nëse nuk gabohem ai ka dipllomë për juridik pra është avokat. Kam zhvilluar me të dy takime pa asnjë koseguencë. Takimet janë zhvilluar në kohën ku babai i tij ishte kryeministër.

Një tjetër akuzë e bërë nga Berisha në parlamet lidhet me një pagësë prej dy milion euro për Edi Ramanën përpara fushatës elektorale të 2013tës.A e keni bërë një gjë të tillë?

Një shaka e bukur.

Kaq është komenti juaj?

Natyrisht pasi është një shaka.

Ku Berisha ishte kryeministër sa herë jeni takuar me të në Tiranë?

Nuk më kujtohet me saktësi. 3 ose 4 herë. Dua tju tregoj se unë kam biznese edhe në vënde të tjera të ballkanit. Dhe në këtë pozitë gjithmonë takohem me politikanë kjo për të kuptuar se si mund të avancosh me investimet që ke në mëndje.

Në Shqipëri a keni ndonjë mardhënie të vecantë e më miqësore me ndonjërin nga politikanët që përmendët?

Kurrë. Kurrë nuk kam konribuar me para për asnjë parti politike në Shqipëri apo individualisht për ndonjërin prej politikanëve

A jani në dijeni të një hetimi që ka nisur prokuroria shqiptare ndaj jush ku në qëndër të tij jëni ju për pastrim parash?

Jam shumë i lumtur që ata po hetojnë.  Le ti lejojmë ata ta përfundojnë dhe të shohim përfundimin. Jam gati ti ndihmoj prokurorët dhe ti asistoj në gjithcka që i duhet. I vë në dispozicion të gjitha dokumentat që mund ti duhen . Cfarë mund tju duhet të kontrollojnë patjetër që mund ta bëjne . Në mënyrë të menjëhershme mund tu jap dritën jeshile avokatëve të mi ti dërgojnë prokurorisë cdo lloj dokumenti për cilin do autoritet në Shqipëri për të kontrolluar cdo gjë në mënyrë që ta mbyllin hetimin dhe të japin një përfundim.

Dëri më tani a jeni kontaktuar nga prokuroria për llogari të këtij hetimi?

Jo.

Meqënëse jemi tek avokatët. Në 24 Prill 2013 ju keni formosur një autorizim për ti dhënë të drejtë avokatëve tuaj të përfshihen në transaksione fiskale. Njëra prej tyre është zonja Ajola Xoxa. Mund të na thoni nëse ajo është punësuar prej jush?

Ajo zonjë punon për një kompani avokatore e cila është një prej disa kompanive akotare që më përfaqësojnë mua . Kjo kompani avokature më ka prezantuar mua në një prej blerje që kam zhvilluar. Kompanisë Joy Loto.  Kjo zonjë punonte për këtë kompani avokatore.  Kjo është lidhja.

Pra ajo nuk është punësuar direkt nga ju si pjesë e stafit të kompanive tuaja?

Jo.

Një ditë më pas nga firmosja e këtij autorizimi sipas dokumentave të prokurorisë ju bletë nga zoti Ervin Cenollari 35 % aksione me vlerë 300.000 euro. Por shitët tek Ofer Nimrodi 15 % të aksioneve me vlerë 1.800.000 euro. Si ka mundesi te ndodhe kjo, ku 35 perqind shiten me cmim 6 here me te lire se 15 perqind e aksioneve?

Numrat nuk janë në rregull. Numrat nuk janë në rregull pasi ne marrvesjen totale e kemi zhvilluar në disa faza.  Në fillim në blemë një pjesë të aksioneve dhe tani kompania është tërësisht në pronësinë tonë.  Gjithcka është e dokumentuar. Avokatët e mi janë të gatshëm tju vënë në dispozicion të gjithë dokumentacionin e transaksioneve për të gjitha fazat e marveshjes.  Zoti Nimrodi bleu aksione që nuk kanë aspak lidhje me mua. Pra dua ta theksoj trasaksionet janë zhvilluar në disa faza dhe jo në formën e blerjes dhe më pas shitjes nga unë.

Pas këtyre zhvillimeve kur emri juaj është lakuar gjërësisht nga politika a do të vijoni të investoni në Shqipëri?

Dua të jem i sinqertë në atë që mendoj për Shqipërinë vend i cili më pëlqen dhe ka potenciale të mëdha në të ardhmen.  Unë jam duke punuar me kompani vendase shqiptare si ato juride apo në fushën e teknollogjisë së avancuar dhe besoj se Shqipëria ka një të ardhme me plot zhvillim. Por Shqipërisë i duhet një njeri si Edi Rama të vijojë së udhëhequri. Nuk e them këtë se njoh zotin Rama por e shoh atë si një njeri shumë inteligjent. Kjo përshtypje më është krijuar në dy takimet që kemi zhvilluar.  E konsideroj atë si një njeri që din tërheqë investitorët e huaj.  Padiskutim që unë do të vijoj të investoj në Shqipëri përvec kësaj do të mundohem të tërheq partnerët e mi në biznese të vinë e të investojnë bashkë me mua.