SHËNIM: Ah moj Europë, kur ta këndojnë lebërit mes Brukselit!

Këto ditë, një grup shqiptarësh dhanë shfaqjen e radhës së folklorizimit të gjithçkaje, duke futur hundët më këngë e vargje dhe atje ku intelekti më i kulluar njerëzor do kishte një ngurrim intelektual për t`u shprehur: tek Europa dhe punët e saj. Vetëm në gjuhën e shqiptarëve ekziston një ofezë e tillë që e konsideron Europën si të përdalë e nga ana tjetër, si për paradoks, shkohet deri në grotesk për t`u vetëquajtur me patjetër europianë. Në thelb, tentohet gjithnjë ai, vetëviktimizimi, si mënyra më e mirë për të mos u marrë kurrë me veten por me tjetrin, edhe pse historia, përvojat e shumta njerëzore, si dhe përvojat e popujve vitalë, na kanë dhënë leksione të bollshme mbi ekuacionin e artë të daljes prej terri: merru me veten, se aty gjallon e keqja!

Ngrihu moj Europë bujare,

Mbi të shkuarën mëkatare,

Ktheju borxhin shqiptarëve,

Se pa të nuk do ishe fare!    

Ishin këto ca pak prej atyre vargjeve që u lëshuan në ajrin e Brukselit prej një grupi polifonik lebërish nga Shqipëria, pjesëmarrës në një aktivitet të quajtur “Ballkan Trafik”. Dhe imagjinoni vetë z. Fyle e zyrtarë të tjerë europianë, të cilët prej stërlodhjes me shqiptarë u ka ardhur në majë të hundës, se si u rrëqethet mishtë prej këtyre vargjeve. “Se pa të nuk do ishe fare!” – vargu i fundit që konkludon shkencërisht, se kjo Europë që është sot, nuk do ishte pra nëse nuk do ishim ne, shqiptarët! Ndërsa tre vjet më parë, ishte vetë Ylli i Bakajve i cili duke i paraprirë me vargje liberalizimit të vizave, sfidonte arkeologjinë botërore si bilbil nga goja por më tepër bilbil nga trutë, duke shpallur se qenkemi kombi më i vjetër! Janë këto as më pak e as më shumë se ca “rrapushxhaferizma” (kënga e famshme për Rrapushin, por dhe Salinë, me iso, lahutë e çifteli), që nuk kanë asnjë lidhje me artin e mirëfilltë si shprehje e kultivuar e ndenjave njerëzore.

“E kundërta e të bukurës nuk është e shëmtuara, por gënjeshtra”, ka thënë një i mençur i kësaj bote. Sipas një aksiome, arti vërtet është shprehi e asaj ç`ka duhet të jetë e jo e asaj ç`ka është, por kjo është në funksion të aspiratave njerëzore e jo sajimeve me natyrë fantashkencore me gënjeshtrën si lëndë të parë!     / E.H.