SHËNIM: Basha nuk mund të ketë Ramën ekuivalent, por….

Ndodh që politika të vendos përballë njerëz me statura të ndryshme, por që për shkak të pozicioneve, ekuivalentohen duke u njesuar në ngjashmëri. Për shumë vite, Berisha ekuivalentohej me Nanon, por mes tyre kishte ndryshueshmëri në shumë tipare. Gjithsesi ajo që i bashkonte ishte jo e pakët: prejardhja e tyre komuniste, një moshë deri diku e përafërt dhe afirmimi i tyre intelektual pothuaj në të njëjtën kohë.

Dyshja Meta-Majko nuk para kanë patur ekuivalentë të tyre në kampin rival, jo për moshë sigurisht, por për protagonizëm politik e staturë politike të përafërt. Puna e solli që Berisha të kshte përballë Ramën si rival të drejtpërdrejtë, por ndryshueshmëritë e tyre janë pothuaj në çdo tipar, cilësi e zë të dinamikës jetësore përkatëse: prejardhje krejt të ndryshme, formime kulturore po ashtu, prerje politike të ndryshme pa diskutim, vijushmëri jetësore pa kurfarë të përbashkëte, fjalor e ligjërim me një diferencë të hatashme e kështu me rradhë.

E tani, të paktën zyrtarisht, përballë Ramës është Basha, që nuk ka nevojë për t`i renditur diferencat, që janë po aq të thella e të thikta sa në rastin e Berishës. Në një periudhë, u krijua si pa dashur ekuivalentimi i Bashës me Blushin, duke i vënë të dy përballë në panele televizive të debatit politik; dhe deri diku kishte një farë ngjashmërie, të paktën aparenciale. Por realisht, më afër Bashës do ishte Erjon Veliaj. Që të dy janë arsimuar në perëndim dhe vijnë si prurje të reja në dy partitë kryesore. Nuk janë në të njëjtën moshë, por ambicjet politike i kanë të ngjashme. Që të dy rezatojnë të nesërmen në politikë.

E kështu pra, nëse vjen çështja për të  vënë në një anë të peshores Bashën, do ishte gafë nëse në anën tjetër do vendosej Rama; gafë dhe e padrejtë, ndonëse rrjedhat politike i kanë vënë përballë. Në anën tjetër duhet të jetë Veliaj. Dhe këtu nis peshimi. Nuk duhet shumë stërmundim për të dalluar diferenca mes të dyve dhe në këtë përbashkuese.

Veliaj mund të ketë shumë të meta, por ta pranojmë duke mbajtur frerët e çdo shpërthimi emotiv, se diç ka bërë ndryshe në kaq vite protagonizëm publik e politik; diç ka fantazuar; diç ka patur emrin e tij, diç kërkon të bëjë e diç thotë kur flet, siç është rasti më i fundit me një deklaratë për drejtësinë. Ndërsa ekuivalenti i tij, ngjan shumë anemik, vetëm në rastin kur protagonizmi i tij dublohet me atë të Berishës, (që në fakt i tillë ka qenë prej ditën e parë kur është parë kësaj ane), por dhe në këtë pikë, dallon në paudhësi e jo në ndonjë frytshmëri të spikatur.