Çfarë shefi qeverie i “duhet” medias?

Jam i bindur se shumë vetë nuk do të jenë në një mendje me shkrimin tim. Nuk do të jenë në një mendje jo vetëm ata që kanë qenë gjithnjë kundër idesë që do të shtroj më poshtë, por edhe disa nga miqtë e mi, të njohur e të panjohur, të cilët, jo rastësisht, kanë filluar të bjerrin nga besimi që kishin.

Pyetja ime, ose më saktë trazimi im, është krejt i thjeshtë: Të kemi një kryeministër të nënshtruar ndaj medias, servil dhe pa kurriz, apo një shef qeverie që ka të drejtën të kritikojë median, si ka ajo ndaj tij?

Në jetën e tij të deritashme si kryeministër, Edi Rama, dy herë ka pasur tërheqje publike, megjithëse, jam i bindur, të dyja herët ka menduar dhe ka qenë i bindur se ka pasur të drejtë. Është tërhequr nga çështja e nxehtë e armëve kimike siriane, përmes së cilave mendoi se do të gjente më shpejt rrugën drejt anëtarësimit në strukturat më të larta europiane e më tej; dhe ka ndjerë dhimbje në tërheqjen e tij, çka e solli përmes një fjale të menduar mirë. Është tërhequr edhe tani nga ligji i shpifjeve, mgjithëse përsëri në vetdijën e tij është i bindur se askush nuk duhet të godasë jetën e tjetrit apo institucionet e larta pa qenë i binur se fakti është i vërtetë dhe lehtësisht i provuar. Nuk besoj se do të ketë ndonjë shef tjetër qeverie që është goditur më shumë, pa të drejtë, në të gjithë jetën e tij; që nga ajo thellësisht private, me shpifje nga më monstruozet, jo rrallë deri në brezat e shkuar para tij, e deri tek jeta e përditshme.

Opozita e sotme, edhe kur ishte në qeverisjen e vendit, më shumë se me askënd tjetër është marrë pikërisht me Edi Ramën, të cilin edhe e ka gjakosur rëndë përmes huliganëve shikas, ka ngritur në mëngjez akuza ndaj tij të cilat i ka besuar po vetë në mbrëmje dhe i përsërit sot e gjithë ditën; një lukuni e tërë mediale ka qenë ashpërsisht kundër tij dhe kjo ka patur një shkak, që dua të besoj se do të mbetet. Berisha dhe të vetët nuk kanë parë tek ai një njeri si vetja, të kompromiseve të mëdha nëndorë, të lojës së rëndë politike, si të shaj e të shaloj sa të jemi në fushatë e njerëzit do e besojnë, e pastaj, sa të mbarojë fushata jemi përsëri bashkë, si ndodhi me deklaratën skandaloze të Berishës ndaj Fatos Nanos, kur me cinizëm të pashoq deklaroi se budallenjtë i kishin besuar shpifjet e tij, sepse ajo ishte vetëm për fushatë.

Pra, si të duash ta marrësh, Edi Rama ka qenë jo rrallë herë viktimë e shpifjes dhe, po ashtu, ka qenë në shenjestrën e një klani mediatik, ashpërsisht kundër tij dhe të mbuluar fuqishëm nga perandoria financiare qeveritare.

Edhe DITA ka qenë e shpesh është edhe tani kritike ndaj qeverisjes së tashme, ndaj vetë Edi Ramës e ministrave të tij, edhe unë, si pjesë e stafit të saj, jam po ashtu kritik. Po nuk e kemi denigruar figurën e tij, çka është krejt ndryshe nga shpifja. Nuk jemi gëzuar për dështimet që mund të ketë, sepse DITA nuk është pjesë e pushtetit dhe as nuk synon të jetë aty.

Por, le të kthehem tek ideja që hodha në kryeherën e këtij shënimi: pse duhet të themi falë zotit që nuk kemi një kryeministër servil ndaj medias?

Që Edi Rama ka qenë vetë një analist i dorës së parë, kjo nuk do kujtesë të fortë. Kjo është një gjë që dihet. Që Edi Rama është po ashtu, jo pak herë, i ashpër, deri në moskokëçarje ndaj medias edhe kjo është e ditur. Një deklaratë e tij se “nuk e ndjek shtypin”, nëse është vërtet prej tij, është e hidhur dhe mund të them, jo e denjë për një shef qeverie, i cili, nga media mund të mësojë më shumë se sa nga dhjetra raporte qeveritare. Të gjitha këto, së bashku me një dithiramb të gjatë të fjalës së tij, duke e kthyer shpesh herë dialogun në monolog lodhës, nuk i bëjnë nder atij, dhe as staturës së tij kryeministrore.

Media është krahu i djathtë i çdo qeverie. Ronald Regan, prseidenti i ashpër amerikan, para çdo udhëtimi kishte tri pyetje standarde; “Ku do të flemë, kush merret me sigurimin tim dhe, a është e njoftuar shtypi”. Sepse mund të thuash mrekullira, por nëse ajo mbetet në hapësirën e një dhome, kjo është vetëm zhurmë kuzhine. Është koha që koka e Edi Ramës të kthehet më tej drejt mediave, jo vetëm si shef qeverie, por edhe si qytetari më i rëndësishëm i këtij vendi.

Por, unë vazhdoj të mendoj se ndoshta është më mirë që të durohet kapadaillëku i një shefi qeverie se sa servilizmi i tij ndaj mediave dhe nënshtrimi i plotë ndaj shantazhit mediatik.

Media, në fakt, në Shqipëri, nuk është një kënetë, por gjole kënetore ka me bollëk. Nëse shefi i qeverisë u nënshtrohet atyre atëherë shumica e mediave synon drejt këtij moçali. Shembuj ka sa të duash, jo vetëm në tetë vitet e qeverisjes shqupase, por edhe në qeverisjet e mëhershme të socialistëve. Jo pak herë pronarë të fuqishëm medialë kanë qenë zotrit e botës mediatike dhe jo vetëm të saj.

Nuk do të doja kurrë që të kemi një shef qeveritar, i cili, zyrën e tij e bën han për manjatët mediatikë dhe të varet prej tyre. “Laguna blu” është një shenjë jo serioze e pavarësisë qeveritare, por ajo që është më lehtësisht e dukshme është në faktin se shefi i qeverisë, duke u hakërruar, nuk është si paraardhësi i tij, me sqetullat e mbushur gjithëfarësoj. Por, nëse lagunizimi blu do të bëhet pjesë e jetës qeveritare, atëherë besimi do të jetë aq shumë i tkurrur, sa që nuk do të mbesë asgjë prej tij.

Qëndrimi pasiv, të paktën në dukje, i Edi Ramës ndaj mediave, sëmbon të gjithë që janë në këtë strukturë. E natyrshme, ashtu si edhe qëndrimi pa ekuivok dhe pas asnjë përgjegjësi e medias sëmbon ata që sulmohen.

Por unë i kthehem edhe një herë pyetjes sime të parë: çfarë është më mirë: Të kemi një shef qeverie që të përkëdhel kurrizin, të bën pjesë të botës së fuqishme financiare, servil dhe i padinjitetshëm, apo një shef qeverie që ka edhe ai të drejtën të reagojë ndaj medias në përgjithësi?

Unë jam për të dytën, sa kohë që nuk kemi një rrugë të mesme.

Më duhet të shtoj dy gjëra, njërën si pjesë e stafit të DITA-s , e tjetrën për veten time.

DITA nuk ka asnjë kontratë me qeverinë, si janë bërë mjaft të tilla deri më tani; pra, më jep, të të jap. DITA, për ardhjen në pushtet të socialistëve, ka bërë më shumë se sa edhe vetë shumë prej drejtuesve të saj. Nëse ia dinë për të mirë, punë e tyre; në se e kanë harruar, po ashtu punë e tyre. Autori i këtij shënimi, asnjëherë, në mënyrë absolute, nuk ka pasur një qindarkë apo një cend përfitim nga stafi qeveritar, në Shqipëri e në Kosovë, e fatbardhësisht, nuk varet prej tyre. Autori, në këtë rast unë, thashë mendimin tim, që mund të jetë i ndryshëm edhe me pjesë të tjera të stafit të gazetës, por, prandaj është e bukur kjo gazetë, sepse i bën vend bindjeve, edhe kur ato janë të ndryshme, brenda të njëjtit grup.