SHËNIM: Çfarë vjen pas Tomës…

Ndodhi ajo që pritej nga një shumicë dhe urohej nga një pakicë të mos ndodhte: Deputeti i PS në veriun e Shqipërisë, njeriu që konsiderohej i domosdoshmi i kësaj force politike në Shkodër e në Malësinë e Madhe, u përjashtua nga Grupi i tij Parlamentar dhe tani do të jetë, ndoshta për një kohë, deputet i pavarur. Së bashku me të nisën edhe premisat e tymnajave të tjera, të cilat, sot është e vështirë të dish se ku ndahet e vërteta nga sajesa dhe në cilën kuti janë hedhur zaret për të gjetur një rrugëzgjidhje. E çuditshme është se analistë të njohur politikë, sidomos analistë që merren me ngjarje të dorës së rëndë, shpejtuan të japin versionin e tyre për një vrasje të mundshme, duke u bërë kështu, dashje pa dashje, pjesë e aktit që ndëshkohet nga ligji, si fshehje e provave dhe e dëshmive parandaluese.

Por çfarë do të mbetet pas kësaj ngjarjeje, e cila, thënë të vërtetën është një pamje krejt ndryshe nga mbledhjet e famshme të KPD-së së dikurshme socialiste dhe që, në fund të fundit, dëshmon një moral të ri politik?

Personalisht do të kisha dashur të gjërat të zgjidheshin para se të ishin “boom” politik dhe shkak ndarjeje. Do të kisha dashur që mes njerëzve të gjenden kurdoherë rrugë të përbashkëta dhe ndarja të ishte sherri i fundit i mërisë politike. Sado që sot të anatemojmë Tomë Doshin dhe sado të kemi “meritën” për ta shpallur atë në gjithfarë epitetesh, nuk mund të mohohet se si rrallë herë, në Shkodër kishte një përmbysje të rezultatit në 23 qershor; por kjo nuk do të thotë që për hir të kutisë së votave të afërta, të humbasin votat e së ardhmes. Më mirë të mos jesh në pushtet dhe të kesh dinjitetin politik për të udhëhequr vendin, se sa të jesh në pushtet dhe të mos kesh moral politik as për t’i thënë dikujt, qoftë edhe rreptësisht, “Të kesh turp…”.

Megjithatë, largimi i Tomë Doshit nga grupi parlamentar socialist nuk do të thotë se i ka zgjidhur problemet, ose se problemi i vetëm ka qenë Tomë Doshi. Në se mendohet kështu, atëherë do të ketë një mendim politik tejet naiv dhe njëkohësisht shumë fëminor.

Dukuria e parë e hapur dhe e çastit, por që do të ketë efekte të mëtejshme, duket se në kampin socialist kanë zënë mend dhe problemet brenda vetes nuk po i bëjnë duke hapur barkun për të tjerët, që pastaj, sapo të mbyllet edhe një herë barku, të grumbullojnë brenda vetes gjithçka nxori bardhaku i mërisë. Kjo, si duket ka marrë fund, të paktën deri sa në drejtimin e PS të jetë Edi Rama.

Ky i fundit ka ndoshta guximin për të bërë katarsis, pa e thënë se është katarsis; por në të njëjtën kohë ai nuk ka as nostalgjinë për ata që e ngritën këtë forcë politike apo që në momente të veçanta u njësuan me të. Tomë Doshi u njësua me PS në qarkun e Shkodrës. Në zgjedhjet e fundit ai ishte më polemisti dhe më agresivi ndaj kampit pëdëist, saqë shumë njerëz filluan të shohin tek ai edhe mbrojtësin e votave, çka edhe ndodhi. Edi Rama nuk e ka luksin që për hir të meritës së një kohe të të përkëdhelë gjithë kohën, ashtu si Tomë Doshi nuk e kishte durimin për t’i zgjidhur gjërat sipas një rendi të duhur, mes liderit dhe atyre që i qëndrojnë pranë.

Dukuria e dytë, e hapur dhe e perspektivës, është se grupi parlamentar socialist, tani e tutje ka një mësim që mund të ketë vlerë, sa më shumë që koha shkon dhe gjërat do të ndërlikohen. Mund të rebelohesh, por nuk mund të shkosh përtej rebelimit. Mund të zemërohesh, por nuk mund të akuzosh nëse gjërat nuk i ke në grushtin e dorës. Të lejohet të jesh opozitë brenda grupit tënd parlamentar, por nuk mund të jesh brenda grupit dhe të shpallësh doktrinën e hedhjes në erë të tij.

Grupi parlamentar i PS nuk është i vetmi që bën përjashtimin e pjesëtarëve të tij. Këto ndodhin kudo në botë dhe nuk është qameti. Jo shumë kohë më parë, Demokracia e Re në shtetin grek, përjashtoi nga radhët e saj njerën nga figurat më të njohura, Dora Bakojanis, ish ministre e Jashtme dhe gjysma e nënshkrimit të marrëveshjes së turpshme të detit, sepse gjysma tjetër ishim vetë ne; dhe nga ky largim, askush nuk u trazua.

Dukuria e tretë, që më shumë se e shfaqur, është e heshtur, qëndron në faktin se pas dukurisë së madhe, aktit përjashtues të Tomë Doshit, shfaqjes së saj agresive, sidomos në media dhe në parlament, veçanërisht një megalomanie që vjen edhe nga ajo që ka arritur, dukuritë e tjera nuk u bënë temë për diskutim. Toma mund të mos ketë asnjë fakt në krijimin e provave për vrasjen e tij të mundshme, kjo është temë e prokurorisë, gjykatës etj, etj… mirëpo ai ngriti edhe disa tema të tjera, të cilat janë të domosdoshme të shtrohen për debat. Ai nuk është i vetmi, edhe jashtë PS-së, por njerëz që e duan atë më shumë se ata që janë brenda këtij grupi, kanë ngritur probleme të thekshme, të cilat koha i ka ardhur të jenë temë e ditës.

Tomë Doshi nuk ishte problemi i Partisë Socialiste. Më shumë se gjithçka, ai ishte e mbetet problemi i vetvetes. Si dhe një provë se nuk mund të ecet në politikë përmes shfryrjes. Në PS, megjithë diskutimin e shefit të qeverisë, gota ka mbetur gjysmë plot, por njerëzit duan të dinë, nëse do të vijë duke u mbushur apo duke u zbrazur. Ata e dinë krejt mirë, ashtu si edhe shefi i qeverisë se, rruga drejt ringritjes ka nisur përmes greminës, por nuk do të thotë se gjithçka është e mrekulluar. Përjashtimi i Tom Doshit nuk i zhduk këto probleme dhe as nuk mbyll ankthin e njerëzve për të parë ndryshe të ardhmen.

Dukuria e katërt është se pas deklaratave të papritura dhe të pazakonta të dy institucioneve më të rëndësishme ndërkombëtare në Shqipëri, dhe si duket pas një koordinimi politik, partitë politike po vihen në sprovën e tyre më të madhe: Krijimin e një klase politike ndershmërisht të besuar, intelektualisht të ngritur dhe politikisht të besueshme. Më shumë se detyrim i sotëm, ai është një përcaktim për të nesërmen.

Dukuria e fundit: Statura politike e Edi Ramës u rrit ndjeshëm, edhe tek ata që nuk e duan dhe që janë të gatshëm të nëpërkëmbin çdo gjë që lidhet me të. Ai dëshmoi se kushdo i ka rrugët e hapura për të akuzuar dhe për të vërtetuar akuzën. Si duket, koha e fjalëve pa hanxhinë, po shkon, dhe nuk do të jetë rastësi që, pasi përfundoi punë me “njërin nga të tijtë”, shkoi të përballej me “tjetrin” që e ka përballë, ose anasjelltas. Në fund të fundit ky është shefi i parë i qeverisë që, paradite të tregon derën, pasdite shkon të mbyllë një derë shpifjesh. Edi Paloka duhet të matet mirë në një ballafaqim ligjor. Si thoshte dikur Bajroni për shqiptarët e hershëm, të cilët kur nuk e falin mikun, si mund të falin armikun?! Dhe megjithëse në politikë nuk ka armiq, por kundërshtarë, lëvizja pëdëiste për pushtet shqupas, që kur është krijuar ka parë përballë vetes armiq që duheshin mundur.

Historia e Tomë Doshit do të zgjatë edhe pak ditë. Si do të rrjedhë më tej, kjo kërkon kohën e saj. Ata që mendojnë se pas kësaj dite Tomë Doshi do të bëjë hatanë, do të mbeten të zhgënjyer. Por edhe ata që mendojnë se pas kësaj ai do të mbyllet në guackën e tij, edhe ata do të jenë të gënjyer.