Cili ishte mesazhi i 21 qershorit për PD-në

Edhe më shumë shuplaka se në 23 qershorin e dy viteve më parë. Në 21 qershor u bënë tamam 1 milionë, madje edhe më shumë. PD ka pësuar një Waterlo të vërtetë. Demagogjia dhe ulërimat vërdallosëse dhe kanosjet e Lulzim Bashës për largimin deri edhe më dhunë të “të keqes”, nuk kanë mjaftuar për të fituar besimin e shqiptarëve. Eshtë ironike të shikosh sesi Ai që kërcënonte qeverinë, këtë “të keqe që duhet ndalur apo larguar sa më parë” e sheh veten pikërisht në pozicionin e të keqes që mbi 1 milionë vota të shqiptarëve, urdhërojnë se duhet ndalur. Ai që kërcënonte qeverinë Rama se do përmbytej nga një uragan votash, ndodhet sot i përmbytur nga një uragan i pamenduar. Kjo është shuplaka e merituar që merr një arrogance dhe ngrehalucëri shpirtkeqe që vendos gjakimin e pangopur për pushtet mbi arsyen dhe interesin e Shqipërisë.

***

Po kush është Ai? Mos gaboni se e kam fjalën për Lulzim Bashën që, në këtë histori, nuk është agjë më shumë se një altoparlant prapa të cilit flet një gojë tjetër. Luli vetëm zërin dhe figurën ka të vetën. Të gjitha të tjerat, mendimet, sloganet, zërin e ngjirur, kërcënimet, mashtrimet, vendimmarrjet madje, tani së fundi, edhe gjestikulacionet i ka të atij tjetrit që qëndron në prapaskenën e SHQUP-it dhe në Facebook, kinse është larguar. I ka të Sali Berishës. Dhe shumica e shqiptarëve e kanë kuptuar me kohë këtë tallje. Prandaj i tallën me mbi 1 milionë vota. Sepse e kanë kuptuar teatrin e hipokrizisë dhe mashtrimit që po luhet në skenën dhe prapaskenën e SHQUP-it, që nga 23 qershori kur Berisha bëri sikur dha dorëheqjen për të vazhduar ta drejtojë PD me të njejtën veto të hekurt, si këtu e 25 vjet, me të njëjtin gjakim patologjik për pushtet pa fund. Pra, edhe korrupsion pa fund.

***

Dy vjet më parë, pas 23 qershorit, pati jo pak shqiptarë që e hëngrën gënjeshtrën. Besuan se, më në fund, edhe PD do kish një lidership të ri. Se më në fund, nuk do kishim në politikën shqiptare liderë si Berisha që vijnë që nga koha e Murit të Berlinit. Jo pak të djathtë ju bashkuan e Lulit që i kishte hypur kalit të “ndryshimit”. Por u zhgënjyen shumë shpejt kur panë në vithet e atij kali, stemat e vjetra të berishizmit. Disfata e dytë e 21 qershorit është pikërisht rrjedhojë e këtij zhgënjimi. Më kot përpiqet klani i vjetër në krye të PD dhe kalemxhinjtë e tij të sprovuar të fshehë, me arithetika qeshakrake që e kalkulojnë disaftën si fitore, mesazhin që vjen nga rezultati i zgjedhjeve të 21 qershorit. Ai është i qartë dhe urdhërues: Berisha ik! Ik dhe lere të qetë Shqipërinë, ik dhe lere të ndryshojë Partinë Demokratike, ik që të mos e marrësh me vete në greminën e disfatës personale.

***

1 milionëshi i dytë i shuplakave në 21 qershor, është një provë e pakundërshtueshme se pilafi i berishizmit nuk pi më ujë. Prandaj, për të mbijetuar, PD duhet të shkëputet nga Berisha por mbi të gjitha, nga berishizmi që Berisha kërkon ta lerë nga pas si ai i kalluri litarin. Por shkëputja e PD nga berishizmi është një akti shumë i ndërlikua, shumë i vështirë dhe pothuaj i pamundur. Eshtë njësoj si të shpresosh se një qenie mund të shkëputet nga gjenet e veta, nga ADN-ja e vet. Me intrigat dhe shantazhet, me dosjet e korrupsionit dhe mëkateve, Berisha e ka rrethuar veten me një rreth bashkëpunëtorësh që janë të detyruar ose t’i qëndrojnë besnikë ose të vuajnë pasoja të rënda që shkojnë nga rrënimi i karrierave e deri te ndëshkimet penale. E kush nga ata do braktisë parajsën e përfitimeve për disa parime për të cilat besojnë që vështirë se do t’ia dijë njeri në Shqipëri? Po të shtosh në këtë kazan të SHQUP-it edhe kultin e neveritshëm dhe antidemokratik të “sjellësit të demokracisë”, të liderit të pagabueshëm, të pazëvendësueshëm dhe historik që injoranca dhe lokalizmi e kanë bërë të bllokojë trutë dhe shikimin e një mase të qëndrueshme fanatikësh, atëherë kupton se Berisha e ka degraduar PD në një këpucë që i bën vetëm këmbës së tij. Si këpuca e Hirushes. Askush nuk mund ta veshë atë këpucë përveç Berishë. Gjithkush tjetër duhet të presë ose gishtat ose thembrën.

***

Një gjë e tillë nuk ka ndodhur me asnjë parti tjetër në Shqipëri edhe pse partitë shqiptare nuk shquhen fort për demokraci të brendshme. E vetmja parti që vazhdon të udhëhiqet nga lideri “themelues” rreth 25 vjet pas themelimit, është PD. Edhe rivalja e saj kryesore, PS, nuk ka më në krye liderin themelues Fatos Nano. Megjithëse nuk hoqi kollaj dorë nga statusi i liderit të pa zëvendësueshëm, megjithëse intrigoi edhe në bashkëpunim me Berishën kundër lidershpit të ri, më në fund Nano u largua realisht. Sot përveç një pakete nostalgjie, ai nuk ka asnjë aksion në PS. Kjo edhe për shkak se, siç provuan kohët, bindja ndaj liderit historik kishte mbytur në PS demokracinë formale por jo rivalitetin që është zemra e demokracisë reale. Ndaj kur dha dorëheqjen, Nano u ndesh me rivalë realë në parti. Gjë që nuk ndodhur kurrë në PD. Gjithkush që ka tentuar të rivalizojë Berishën është shtrydhur pa mëshirë në morsën e kultit të liderit nga njëra anë, dhe egërsisë së fanatikëve në anën tjetër. E kush do të guxonte? Kush do të guxojë? Një situatë mungese lirie që toleron vetëm buratinë si Basha.

***

Prap me Berishën ky? Po Berisha ka ikur me kohë! – do përsërisin avazin fanatikët. Prandaj po e përsëris të vërtetën e hidhur jo vetëm për PD por edhe për Shqipërinë: Berisha jo vetëm nuk ka ikur por është sundimtari, vendimarrësi absolut i PD. Dhe, meqë ra fjala, Berisha ja dedikon karrierën tejet të gjatë për një lider realisht demokrat, tre miteve apo gënjeshtrave që janë thurur rreth tij. E para na thotë se nuk ishte rënia e komunizmit por Berisha ai që solli demokracinë. Në të vërtetë Berisha ka 25 vjet që e saboton, e pengon, e gjymton, e qorrollis demokracinë. Prandaj ajo është kaq anemike. Gënjeshtra e dytë u thur në vitin 2005, kur Berisha po bëhej gati të rikthehej në pushtet me flamurin e antikorrupsionit. Për shkak se ai kish zhyer duart në shumë mëkate por edhe pse kishte dëshmuar gjatë qeverisjes së parë një devocion autokratik në qeverisje, klanet në kokë të PD përhapën gënjeshtrën se Berisha “ka ndryshuar”, se nuk është më ai autokrati i parë që për pushtetin djeg jo vetëm gazetën “Koha Jonë” por edhe Shqipërinë, se nuk është më ai autokrati që organizon deri edhe grushte shteti të armatosura si në 14 shtator 1998. Ca pak zëra kundër, që paralajmëruan shqiptarët për këtë gënjeshtër, nuk u dëgjuan dhe gënjeshtra funksionoi. Jo pak shqiptarë ja dhanë votën përsëri atij që kish toleruar piramidat financiare apo kontrabandën e naftës. Ja dhanë votën dhe ai ja shpërbleu me akoma më shumë korrupsion që kulmoi me megavjedhjen në rrugën Durrës-Kukës, me tragjedinë e Gërdecit dhe me masakranë e 21 janarit. Dhe sot, po ato klane të vjetra e të korruptuara në kokë të SHQUP-it, duan ta mbajnë në lojë Berishën dhe berishizmin me gënjeshtrën e tretë: Berisha ka ikur! Por nuk gënjejnë më dot njeri përveç atyre që ose duan ose nuk mund të mos gënjehen. Disfata e 21 qershorit nuk është e Bashës por e Berishës. Prandaj dhe mesazhi i saj është: Berisha ik! Që të shpëtojë jo demokracia shqiptare por PD. Se sa për demokracinë, duhet ditur se për të nuk ka as liderë dhe as parti të pazëvendësueshme!