“Dita e verës” i shpëtoi komunizmit po përdhoset në demokraci

Sot është “Dita e verës”, një festë që në një fëmijëri të kaluar nën komunizëm, identifikohej (si dhe sot) me Elbasanin; e që për simbol kulinar kishte ca gurabie – kështu ju thonim ne atyre që në Elbasan u thonin ballokume –  e vezë të lyera me bojë që na ngucnin për garë se kush do ja thyente njëri-tjetrit me të tokura në byth a kep; ndërsa si formë argëtimi e ngazëllimi fëminor, ishte djegja e gomave të makinave të dala jashtë përdorimit, me zjarrin bubulak të së cilave, garonim në distancë nga lagja në lagje. 

 “Dita e verës”, ishte e vetmja festë pa shkak ideologjik apo historik që mbijetoi në atë sistem. Me prejardhje pagane, ajo nuk u nxorr krejt “jashtë ligji”, e njerëzit gjenin tek ajo të vetmen feste të padiktuar nga larg, që kremtohej thjesht e natyrshëm, pa asnjë kushtëzim partiak të tipit: fjalime, parakalim, përbetime, realizime detyrash e tejkalime për këtë ditë, e kësi shfaqjesh pra, që ishin një dekor aktiv e i sikletshëm i çdo feste tjetër.  Ishte dhe një rrethanë stinore që e mbajti gjallë këtë feste: fakti që vinte bash në ditët e para kur harabelat lajmëronin ardhjen e pranverës, pas dimrave të gjatë të asaj kohe.   

Por ndërsa i shpëtoi komunizmit, kjo festë po përdhoset në demokraci; posaçërisht nga një nivel më shumë se primitiv i luftës politike, ku dhe për këtë ditë, palët u gjuajnë me “vezë të prishura” shoqi-shoqit, në vend që të paktën sot, të mund të këmbenin ndonjë ballokum, duke e lujtur ata rolin e zogjve që lajmërojnë një erë pranverore për këtë vend. Dje, dy dallëndyshe nga selitë respektive u kapën sqep më sqep për hiçmosgjë, por dukshëm nga fakti se patjetër PD-së i duhej një deklaratë anti-qeveritare si racion ditor, edhe pse me arsyen më të paarsyeshme për momentin në raport me gjithë zhvillimet globale.