Ka një shastisje të mass-medias në kohët high-tech

Rrethanat e një zhvillimi teknologjik kanë sjellë, përveç të tjerash, edhe një shushatje të mass-medias kudo nëpër botë. Është një shushatje që ilustrohet më së miri me fokusimin gjithnjë në rritje që mass-media mban mbi ngjarje e veprimtari, në të cilat përfshihen njerëz që kanë marrë famë falë këtij zhvillimi teknologjik e falë vanitetit të tyre, e jo falë arsyeve të tjera që kanë të bëjnë me merita individuale. Kjo është një dukuri që ekziston prej vitesh, por këto kohë është shndërruar në një flamë. Amerikanët janë të parët që jepen pas kësaj loje. Nuk ka gazetë atje, edhe ndër ato më seriozet, që të mos japë informacion mbi atë që bëjnë, fjala vjen, Paris Hilton e Kim Kardashian, dy personazhe që s’kanë asnjë talent e meritë në këtë botë.

Por fokusimi te personazhe të tillë ‘pa përmbajtje’ është njëra anë e problemit. Ana tjetër ka të bëjë me personazhet ‘me përmbajtje’, dmth me pesonazhet që i kanë dhënë diçka a shumëçka kësaj bote në lëmenj të sportit, argëtimit, a spektaklit. Mass-media ka folur shumë për Maradona-n futbollist, dhe me të drejtë, por në të njëjtën kohë, e me të njëjtin zell, ka folur dhe për opinionet e qëndrimet politike të tij, për vizitat që ai ka bërë në shtëpinë e Fidel Kastros në Kubë, etj. Në ndonjë rast është dukur se Maradona u ka interesuar gazetarëve më shumë për këtë përmasë ‘të zbuluar’ socio-politike të jetës së vet se sa për atë që po ai ka ditur ta bëjë si askush tjetër.

Në këtë diskutim mund të shërbejë si ilustrim një rast shumë i freskët, i këtyre ditëve. Ka të bëjë me Dennis Rodman-in, ish basketbollistin e famshëm që sot është bërë mik me despotin koreano-verior, Kim Jong-Un. Dhe mass-media botërore, e gjitha, deri dhe BBC-ja e fisme, s’e kanë patur për gjë t’i kushtojnë vëmendje Rodman-it në rolin politik. Ndërsa në SHBA, dje në mëngjes, në programin ‘New Day’ të CNN-it, drejtuesi i programit kish ftuar Rodman-in e ish basketbollistë të tjerë të sapokthyer nga një vizitë në Korenë e Veriut, dhe për minuta të tëra teleshikuesit kanë pasur mundësi të ndjekin një debat midis Chris Cuomo-s, moderatorit të këtij programi, dhe Rodman-it që, sikur të mos ish mjaft që politikisht e kulturalisht ish një zero me xhufkë, shfaqej dhe arrogant në mbrojtje të gjoja qëndrimeve politike. Kjo është e tepërt për teleshikuesit. Këta të fundit nuk janë keq për të dëgjuar çaprashitje e belbëzime politike të njerëzve që veç me politikën nuk kanë lidhje. Dhe në këtë mes nuk të bezdis fakti që për politikën flet një basketbollist (mund të flasin gjithë ditën të gjithë sportistët që kanë gjëra për të thënë në këtë lëmë; dhe nuk janë të paktë). Jo të bezdis, dhe të fyen, fakti që flet Dennis Rodman-i, një njeri krejt i pandërgjegjshëm për atë që bën. Dhe kështu mass-media shndërrohet në një foltore për njerëzit e belbët.