SHËNIM: Ka toka të përmbytura, por ka dhe koka të përmbytura!

20 vite më parë dy popuj që kishin bashkëjetuar në emër të idealit hipokrit komunist të “bashkim-vëllazërimit”, u vranë e u prenë në një tragjedi që Europa nuk e kish njohur që pas përfundimit të luftës së Dytë Botërore: konfliktin serbo-boshnjak. Armët janë ulur, por këto dy popuj vijojnë të jetojnë të ndarë e plot marraz në shpirtëra. Këto ditë, një fatkeqësi natyrore i ka përfshirë ato. Dhe siç ndodh në të tilla raste, një e keqe e madhe e bën të vogël atë që deri dje ishte e madhe. Tashmë nuk ka vend për urrejtje por për solidaritet. Këtë fat pati urrejtja patologjike e ndërsjelltë turko-greke, e cila u tret e u shua për një çast kur dy popujt u gjendën përballë katastrofave që sollën tërmetet e njëpasnjëshme të gushtit të vitit 1999, duke çuar misione shpëtimi tek njëri-tjetri. Eshtë një preçedent jo pak i njohur ky në histori. Sepse është dhe në natyrën e pastër njerëzore, që, kur vjen një situatë e caktuar dhe e pazakontë, armikun të bëhet mik. Vetëm tek ne shqiptarët, ende nuk janë dhënë shenja të tilla “njerëzore”. Përkundrazi, ka ndodhur që dhe rastet e fatkeqësive janë shfrytëzuar për përfitime të kapitalit politik. Kujtojmë se dhe periudhën më të vështirë por dhe më të bukur të vetëdijes kombëtare, siç ka qenë ajo e luftës së Kosovës, Sali Berisha “kollitej” në një pleqëri e vetmi politike duke akuzuar se po vidheshin ndihmat! Edhe gjatë përmbytjeve në veri, palët politike në vend që të solidarizoheshin, spërkateshin me akuza prej uji të ndotur në pellgjet e fatkeqësisë. Kështu po ndodh dhe tani, ku dhe pse me të drejtë “droga” po konsiderohet si një fatkeqësi kombëtare, kjo nuk i çon drejt solidaritetit por drejt një drogimi politik të kamzhikimit të njëri-tjetrit me degë kanabisi.   Fatkeqësia jonë nuk është as në qiell e as në tokë, por në kokat tona. Ato janë të përmbytyra!/ E.H.