Koha e skandaleve

Në të vërtetë, sa më shumë që të rrëmosh në rrënonjat që la pas pushteti i Berishës, aq më shumë do të ndjehesh i turbulluar. Por, edhe kjo nuk është e mjaftueshme. Në malin e së keqes që la pas një regjim despot dhe thellësisht i korruptuar, askush nuk do të mund t’ia gjejë fillin e as fundin, megjithëse, si ndodh me çdo mal, çdo gjë është e dukshme. Nëse do të vendoseshin mbi njëra tjetrën vilat, shtëpitë, pallatet, lokalet, ndërtimet e gjithandejshme, të bëra mbi pasurimin e paligjshëm, që do të thotë mbi vjedhjen, atëherë mali i Korabit do të dukej i vogël. Sepse e tillë ka qenë në 8 vite, por edhe më parë, gërryerja e shtetit dhe e njerëzve, sa që përmasat janë diabolike dhe të papërfytyrueshme.

Tani, kur gjërat po vihen në lëvizje, pra kur mekanizmi i shtetit po nis të lëvizë drejt asaj që duhet, ajo që po del në dritë është e dhimbshme. Në fakt, po dritëzohet ajo që është ditur nga njerëzit, por që tashmë po merr një formësim më të pranishëm, në mos qoftë edhe kjo një kalesë e radhës, siç ka ndodhur aq shpesh ne politikën tonë.

Çuditërisht jemi në një kohë kur skandali quhet meritë, kur vjedhja quhet e ligjshme, kur grabitja quhet zotësi, kur gjobëvënia quhet guxim, kur vrasja quhet burrëri. Pak kujt i bën përshtypje fakti se një punonjëse e një banke , pasi janë zhdukur disa miliona euro, dënohet me pak ditë punë riedukimi, një dënim që do të ishte normal për nxënësit e një shkolle të mesme nëse, duke luajtur futboll, kanë thyer xhamet e klasës. Pak kujt i bën përshtypje fakti se nga banka e Shtetit Shqiptar, institucioni më i garantuar në këtë vend pa asnjë lloj garancie, zhduken , hë për hë vetëm 7 milionë euro, por që mund të bëhen njëzet, dhe Guvernatori i saj, as që merr mundimin të dëshmojë për një të vërtetë ku ai vetë është pjesë. Për “zhdukjen” e shumave shumë më të vogla, ose për skandale financiare tepër më mikroskopikë, drejtues të bankave të fuqishme apo të koncerneve të njohur, janë larguar menjëherë nga vendi i punës, për t’i lënë rrugë të lirë hetimit dhe gjykimit. Edhe kur nuk kanë dashur të ikin, strukturat përgjegjëse i kanë flakur jashtë, pa asnjë dhimbje. Ndërsa drejtori i përgjithshëm, Fullani, duke ruajtur qetësinë e tij e di krejt mirë se pas vetes ka një AS të fuqishëm, pjesë të Gjykatës së Lartë, ku është zonja Fullani, dhe ku, deri tani, punët janë bërë aq rrëmujshëm, sa që kanë marrë erë.

Në Shqipëri pak kush trazohet nëse Presidenti i vendit, që çirret kapterrçe, nga mëngjesi deri në darkë për institucionet e pavarura dhe lëshon gjëmën nëpër ndërkombëtarë për një nen të ndryshuar, tani hesht dhe askush nuk e di se cili është mendimi i tij. Është pjesë e këtij shteti ky njeri? E di apo nuk e di ai se po lëviz njëri ndër mekanizmat më të rëndësishëm të shtetit- financat e tij? E di që nuk është aty për qoka dhe tellallime, por për t’ju gjendur këtij shteti si përfaqësues i tij? Një President, i cili, si mosozot, gjen kohë për t’u gërvishtur orë e çast me qeverinë e vendit të tij, të cilën e sheh si armike dhe me kapterizmin e tij barrikadohet ashpërsisht kundër saj; që gjen kohën e tij “të vyer”, ende pa ardhur në pushtet qeveria e re të mbledhë institucionet e forcës dhe t’u bëjë thirrje për rezistencë, nuk e di të paktën alfën e kësaj jete: ekonominë? Kush do të ketë besim tek një bankë që thyhet për katër vite rresht; kush do të besojë tek një drejtues i tillë, mediokër dhe lëpirës i pushtetit, i cili nuk e di as si venë punët në institucionin që drejton; kush mund të besojë tek një strukturë që dhuron 30 milionë dollarë për një hotel dhe e shkatërron atë deri në themele, vetëm sepse shefit pushtetor i janë dashur paratë në një ditë të zezë?

Por Presidenti i vendit e ka vënë kapën mënjanë. Për të punët e financave nuk janë të tijat, as e ha meraku se çfarë po ndodh në institucionin më të rëndësishëm financiar të vendit, pasi ai , pjesën e tij për rinovime, blerje, shpenzime e ka marrë prej kohësh, dhe kjo është e gjitha ajo që di ai për financat. Por njerëzit u mësuan me këtë gjendje. Për pak vetë qëndrimi i Presidentit është skandaloz, sepse edhe më parë kanë dëgjuar raste të tilla, ndaj pë ta Presidenti është thjesht banori i Presidencës.

Në Shqipëri tashmë pak kush trazohet apo e quan skandal përse ish-shefi i qeverisë, që e ka vendosur këtë drejtor të Bankës së Përgjithshme, tani hesht, dhe, për ironi të fatit, meqenëse i duhet të merret me diçka, gjen një tjetër temë financiare: ankohet pse organizmat ndërkombëtare po financojnë qeverinë e re dhe nuk e lënë atë të zvarritet rrugëve (!).

Drejtori i Përgjithshëm i arkës së Shtetit Shqiptar nuk ka bërë asgjë tjetër, veçse ka përkuar sjelljen e tij me atë të ish-shefit të qeverisë. Ai ka ngritur brenda shtetit, si ka dashur, një shtet të tijin, krejt personal, ku gjithçka vendoset e rrëmohet nga ai; ku njerëzit shpërbleheshin si donte ai, kur paratë rridhnin lumë për shpërblime si donte ai. Nëse ndonjëherë do të bëhej një audit i vërtetë, dhe jo me njerëzit e vendosur nga vetë drejtori, kushdo duhet të jetë i bindur se abuzimet me rrogat, shpërblimet, emërimet, udhëtimet, mbrëmjet, dëfrimet, blerjet e pa vend, janë shumë më tepër se ajo që vodhi adashi i tij. Por duhet të jesh naiv të besosh se ka qenë i vetëm. Shefi i dikurshëm i qeverisë i la pjesën e livadhit të tij drejtorit të bankës, sepse kështu e kanë konceptuar Shqipërinë, sanxhaqe – sanxhaqe, pjesë e imja dhe pjesë e jotja, sipas parimit të njohur: mos u fut në pjesën time, të mos futem unë në pjesën tënde. Kjo mënyrë konceptimi i shtetit është mëkati më i madh që ka ndodhur në vendin tonë. Dhe jemi në një pikë fatale: kur askush nuk e beson më Shtetin.

Shefi i dikurshëm i qeverisë përmes strukturave të kësaj banke dhe drejtorit të saj ka bërë mjaft kalime të paligjshme, të nxitura nga momenti, nevoja për para, prej aty kanë ardhur rrjedhimet e një ekonomie buzë humnerës. Si e la ai këtë vend… Dhe tani e përqesh… E përqesh i gëzuar, sepse e di se, folën apo nuk folën të tjerët, ai të keqen e ka bërë. Është një kohë e çuditshme, kur pak kujt mund t’i thuash se tashmë gjërat po ecin drejt, se po lëvizin nga e mbara, se po ndryshojnë, sepse edhe kur ndryshojnë, ata përsëri janë të pabesueshme. Në të vërtetë ne kemi një strukturë qeverisëse, e cila nuk e di se çfarë mund të bëjë më parë. Jo se nuk i di radhët e punëve, por janë mbledhur aq shumë skandale në një kohë, sa që do të kishin mjaftuar për një dhjetë-vjeçar.

Kështu ndodh sa herë që Sali Berisha ikën nga pushteti. Në një informacion serioz për gjendjen ekonomike të Shqipërisë , ajo është krahasuar me vitin 1997, por pa armë, korrupsioni është krahasuar me vendet më të mbrapshta; qeverisja e deri qershorit 2013 si njëra nga më despotiket, krimi i organizuar dhe mafia si njëra ndër më të organizuarat; droga dhe përhapjet e saj si ndër më të sofistikuarat. Ndërsa njerëzit e thjeshtë kanë ulur kokën poshtë, njerëzit e politikës vijojnë ngrenë vilat e luksit nga gjaku i atyre që kanë kokën poshtë.

E pra nuk është e vështirë të trazohen ujërat për t’u qartësuar. Më vjen një mend një krahasim që çalon, si çalojnë të gjitha krahasimet: Al Kapone, megjithëse vrasës dhe grabitës, nuk e zunë dot për krimet e mëdha, por e zunë nga bjerrjet financiare… Një shtet, i cili nuk ka me vete as Shërbimin Inteligent, as Prokurorinë, as Gjykatat dhe as Presidentin, duhet të fillojë nga ajo që ka në dorën e tij: nga Financat.

Sepse mjerisht, me gjithë këtë vorbull galopante të mashtrimit, vjedhjeve marramendëse, korrupsionit, ngritjes së strukturave mafioze, që nga Lazarati e deri tek Banka e Shtetit Shqiptar, përsëri të gjithë po e shijojnë harbutërinë e tyre. Dhe ky është skandal i madh. Po përjetohet thellësisht nga njerëzit. Nëse vazhdon kështu, atëherë e keqja nuk ka fund dhe besimi se mund të fillojë rilindja do të kthehet në një iluzion dërmues.