SHËNIM: Krushku i shokut Fatmir

Një “burrë shteti”, disa herë ministër, që nga Mjedisi e deri tek shpërthimet e Gërdecit, bëri sherr në Parlamentin e Shqipërisë për krushkun e tij. Egërsia do të shkonte deri aq larg, saqë, pa iu trembur syri, që nuk iu drodh as kur gjëmuan predhat gërdeciane, ftoi për një rrahje publike njërin nga kolegët e tij, e aq më ndot, nxori nga shpirti një banalitet që i shkon vetëm rrugaçëve të shkallës së parë.

Fatmir Mediu, shefi i Republikanëve, që kishte dikur si Zëvendësministër një monarkist, “ia bëri benë” një deputeti lësëist, e pastaj edhe një tjetri, nxori kthetrat e përveshi mëngët, sepse dikush i tha se në Vorë, ku kryetar bashkie është krushku i tij, Fiqiri Ismaili, (që mëton të jetë përsëri), po tentohen të blihen votat, po shtohen emra në lista, sipas përvojës së Tiranës katër vite më parë, ka shpërthyer mielli derë më derë, e deri po shpërndahen para nën dorë për të qenë përsëri shefi i një bashkie në periferi të Tiranës, ku shumë lehtë mund të bësh miliona euro, qoftë edhe nga shkaku i vetëm se Tirana po zgjatet drejt saj dhe ajo vetë, Vora e harruar, po bëhet një qendër industriale.

Që votat blihen e shiten në Shqipëri, kjo nuk do mend, e as njohuri. Blihen e shiten ditën për diell, natën për hënë, për një thes miell, për një grusht para, për një premtim punësimi, për një të drejtë ndërtimi (kjo e fundit vlen disa herë më shumë), për një të ndrequr rruge. Fatmir Mejdiu e di më mirë se të gjithë të tjerët këtë maskaradë, sepse ka qenë disa herë vetë pjesë e saj. Ajo që ndodhi me pas-Gërdecin, mënyra se si u ble gjaku dhe si u shpërblye vrasja, do të mbetet pa asnjë dyshim njëra ndër njollat e historisë politike të këtij vendi, në të cilën histori, Mejdiu republikan e Berisha birbo, ishin ata që ngritën në art kultin e shitjes dhe blerjes së votave.

Fatmir Mediu, për fat të keq, nuk është i ri në politikë. Megjithëse nuk është ndër më të vjetrit, përsëri është ndër më të rafinuarit, i cili ka luajtur përmes kartës së pushtetit dhe kartës së heshtjes pas krimit, më mirë se askush tjetër. Këtë lojë ai e di se si duhet bërë, e di çastin e heshtjes dhe të fjalosjes; kundërshton si i revoltuar dhe tërhiqet si i bishtënuar; gjen njerëzit që i duhen rreth vetes dhe nuk bëhet merak nëse ata janë pjesë e klaneve të fuqishme e të njohura, saqë ndalohen edhe në aeroportet e botës; bën republikanin e zemëruar, sepse prona nuk po shkon tek i zoti, por e njeh mirë pronëzimin e tij; erdhi në politikë përmes hijes së një njeriu të mençur, por me moral politik gjithnjë të dyzuar dhe po qëndron duke shkelur njerëzit e atij që e solli; e di se pohimi i fajit të dyfishtë është rëndesë mbi të dhe zgjedh heshtjen për të fshehur krimin; parlamentarizmin e kupton si ia ka dëshira e momentit dhe bën të revoltuarin për një shfaqje politike, si ndodhi me kandidimin e Agron Dukës në bashkinë e re të Durrësit.

Kjo skotë politikanësh është e pranishme në jetën tonë politike. Nuk ka asnjë dyshim se ajo po sundon mbi mendjen, ashtu si po sundon mbi ndershmërinë. Përmes llafollogjisë së njëtrajtshme rreken të na bëjnë të besojmë se ata ishin fati i kombit, kur në të vërtetë kanë qenë fatkobi ynë. U nisën për të sendërtuar shtetin dhe e burgosën atë. Në pak vite u bënë aq të pasur dhe të aq të fuqishëm, saqë as dhjetë breza njerëzore të ndershëm dhe të paguar mirë, nuk do të mund të bëheshin. Mediu është njëri prej tyre. Para kallpe në formimin e tij, por i mençur në vërdallosjen politike.

Megjithatë, si një njeri që e njeh mirë tastierën politike, ai rrallë herë i ka rënë notave të larta. Edhe kur është akuzuar rëndë, për të vërteta të hidhura, ai ka ditur të mbajë qëndrimin e tij të heshtur, si një njeri që e di se edhe kjo valë do të kalojë, dhe pas kësaj, ai do të ishte gjendur ende diku në mesin e një rrjedhe tjetër. Ai që mendoi se bashkë me Gërdecin ishte hedhur në erë edhe karriera politike e tij, ka qenë i gabuar, sepse është ndër rastet e rralla, në mos të vetmet, kur ka një lulëzim pas vrasjeve.

Gjithçka u shpërfytyrua kur në Parlament u përmend emri i krushkut të tij, Fiqiri Ismaili. Njeriu që e kishte duruar qetësisht edhe thirrjen e prokurorisë për ta hetuar, edhe nisjen e hetimeve, ngaqë e dinte se e gjitha ishte një farsë politiko-juridike, humbi gjithçka nga nervat e tij, nga përshfaqja dhe qetësia, vetëm sepse u tha një e vërtetë e njohur, jo vetëm në Vorë.

Përse shpërtheu ai për krushkun e tij?

Prej disa kohësh është përfolur, e jo vetëm në rruginat e politikës, se mes republikanëve dhe lësëistëve, më shkurt mes Mediut, si përfaqësues i ët të tij dhe qarqeve politike të LSI, kishte një marrëveshje, gjysmë të heshtur e gjysmë të njohur, se, megjithë kandidimin e një figure të mirënjohur në bashkinë e Vorës, do të lejoheshin të gjitha parregullsitë, në mënyrë që Mediu të kishte ende kryetar krushkun e tij. Lufta për krushku dhe sigurimin e postit të tij, një post që mëton të të bëjë milioner, do të ishte lufta deri në fund e shefit të republikanëve. Këtë luftë ai nuk e bëri as për Agron Dukën, njeriun që mori më shumë vota nga gjithë të tjerët, edhe pse nuk ishte republikan asnjë ditë të jetës së tij; nuk e bëri as për të tjerët që kishte premtuar të bënte, por e ngriti në shpallje lufte për krushkun e tij.

Nuk është përfolur vetëm kësaj here Fiqiri Ismaili. Përfolja e tij është e hershme dhe ndizet edhe më shumë në kohën e fushatave politike, qofshin vendore, e qofshin kombëtare. Një biznesmen që drejton një bashki, në dukje të parëndësishme, por shumë të vyer; pra një njeri që ka bizneset e tij dhe i vazhdon ato, kjo nuk është keq, por që përmes votës e ka rritur pasurinë e tij, dhe ka bërë që rreth figurës së tij të ketë ekuivoke të herëpasherëshme. Nuk është faji i tij që ende vegjeton aty, faji është i institucioneve që shohin se kush i lidhi dhe i zgjidhi dritat, dhe jo kush zhduk në një ditë gjëra të tjera. Edhe dëshmimet e kësaj jave të fundit, dokumentet e servirura, tregojnë se Ismaili po përpiqet me të gjitha mënyrat e hershme të tij, që të jetë ende kryetar i bashkisë së Vorës. Ai miell ka me shumicë dhe nëse nuk u kujtua katër vite, erdhi dita e rrethit të kujtesës.

Për shumë kohë, shefi i republikanëve dhe krushku i tij e përdorën atunë e një pakti të fshehur mes tyre dhe LSI për fitoren e ardhshme të Ismailit. Shumë vetë që deshën të futeshin seriozisht në fushatë, dhe në të vërtetë të autoritetshëm në atë rajon, qëndruan pasivë, sepse tamnaja e përhapur nga Mediu e krushku i tij për marrëveshjen e fshehtë, i stepi edhe ata.

Tani LSI, përmes një figure politike të njohur, Luan Rama, përcjell disa nga manipulimet e hapura që po bëhen në atë bashki. Shtim i votuesve në mënyrë galopante, lëvizje e mallrave në çmime qesharake, me faturë e pa faturë; shpërblime të ndryshme dhe të gjitha këto në dritën e diellit.

Dëshmia e LSI, e cila jam i bindur se nuk ka qëndruar pas kësaj marrëveshje, dhe për të cilën, si duket Mediu zhvendosi edhe planin e hakmarrjes për largimin e Dukës nga kandidimi; solli një situatë të re. Tymnaja e krijuar po zhdavaritet. Ai vetë, që mund të ketë premtuar edhe tek krushku e rrethi i tij, se do e bëjë këtë marrëveshje të heshtur, ndodhet tani para dilemës: Si do ja bëjnë edhe më tej? Do të ketë denoncime të tjera apo gjërat do të mbeten të heshtura?

Për një krushk Mediu desh të rrihej, me grushte apo jo, desh të kapte për zhelesh kolegët e tij, të cilët, edhe kur kishin thënë gjëra më të mëdha, kishin parë vetëm buzëqeshjen e neveritshme të një njeriu që e mendon politikën e pushtetin si rruga e pasurimit. Për një krushk ai desh dogji jorganin…mirë të na e bëjë, përderisa e lejojmë.

Dhe, për krushkun e tij ai paraqiti, më në fund, figurën politike të një shefi partie periferike, e cila ka mbijetuar në saj të heshtjes së kryetarit të saj përballë krimit. Ai u shpërfytyrua si asnjëherë tjetër dhe kushdo që e ndoqi, qoftë edhe me vonesë, ndjeu se përtallja me jetën e të tjerëve, për hir të një krushku, është më e rëndësishme se serioziteti i një Parlamenti, në të cilin askush nuk ka shkuar për të mbrojtur krushkun e tij. As shefi i republikanëve, e aq më tepër, të bëjë njeriun e fortë dhe gojëprishur, kur njerëzit, me të cilët ata tallen çdo ditë e çdo natë, mendojnë se mund të ketë një dritë në fund të tunelit.

Nëse besoni se këtë dritë mund t’jua sjellë një opozitë që ka një përfaqësues të tillë, edhe për shumë kohë do të mbeteni të verbër.