Kushti dhe pushti

Është dikush që e ka shijuar sa më s’ka këtë punën e bojkotit parlamentar të PD-së. Sigurisht, për të është lezet i ri dhe i papërjetuar më herët, të shohë se është në gjendje që të kontrollojë dhe telekomandojë gjërat në distancë, në shkëputje, gati “në pension”, pa ofiqe zyrtare veç deputetllëkut. Nëse këto butona i ka patur prej kohësh në dorë, ato kanë qenë kohëra pushteti.

Këtë një vit e gjysmë pra, Sali Berisha është në një pozicion tjetër. Këndej e “lë PD-në në rrugën e vet të natyrshme të rinovimit”, andej urdhëron presidencën; këtej poston foto të ngeshme fansash që i kërkojnë autografe në plazhin e Lalzit, dasmorë e synetllinj që nuk u ecën festa mbarë nëse nuk dalin një resme me Doktorin, andej dirigjon drejtësinë, formaton këshillin e ri kombëtar të partisë, urdhëron, madje edhe kthen mbrapsht urdhra të të tjerëve… Thoni po deshët, nëse ka diçka mangut ky rol, nga ai i padrinos mafioz.

Triumfin më të fundit Berisha po e regjistron pikërisht me PD-në dhe bojkotin, një ngjarje politike që atë e gjeti “të dorëhequr dhe të shkëputur” nga hierarkia zyrtare partiake. Çka nuk e pengoi gjithsesi, që kur mori vesh për dy dackat ndaj deputetit Strazimiri, t’ua bënte me shenjë të vetëve të çoheshin e të dilnin. Deputeti në fjalë ndoshta mendoi se kishte ardhur momenti i triumfit edhe për të, çasti i ngritjes së madhe. Por më kot, se në procesin e rinovimit të strukturave, mbeti ca si shumë në hije për publicitetin dhe kauzën që i dhuroi partisë.

Po si po i shijon Berisha këto muaj të çuditshëm dhe të dyzuar brenda dhe jashtë PD-së, pa, por njëherësh me kaq shumë pushtet? Duhet thënë se habitati perfekt, gjendja e tij e natyrshme është të shkaktojë kaos, të ofrojë kartën e turbullimit, paqartësisë dhe lëkundjes tek të tjerët. Kur është në pushtet, fut hundët tek bahçja e kundërshtarëve; kur është në opozitë të njëjtat hundë i fut kudo ku ka mundësi. Dhe e lezeton shumë faktin që Lulzim Basha që në fillim të shtatorit po merrte presione të mëdha për të hyrë në parlament; por ai e ktheu nga rruga; që gjithnjë e më shumë deputetë u shprehen haptaz për turpërimin e asaj pakëz karte morale e besueshmërie që i ka mbetur partisë, dhe ai ca i ngriu e ca i la fare jashtë PD-së. Aq më tepër që të gjitha kërkesat dhe presionet po i ha Luli, ndërsa ky rri e vështron çerrin si për t’i thënë: “E doje partinë? Epo partia do këllqe mor djalë; duhesh stërvitur edhe ca”. Në fakt, grushtin e parë në kurriz, sa për t’i kaluar poshtë llokma e madhe e dhuratës që sapo i dha duke i dorëzuar partinë, Berisha ja lëshoi Bashës me çështjen e armëve kimike. Nga njëra anë Lulzimi i premton ambasadorit Arvizu miratimin e tij dhe i thotë se PD nuk ka asnjë kundërshtim për demontimin; nga ana tjetër Berisha e detyron ta kafshojë gjuhën dhe të dalë në protestë kundër qeverisë kriminale që do të helmojë shqiptarët. Kushedi sa ka qeshur brenda vetes, kur e mori beniaminin zvarrë në bulevard dhe e detyroi të ulet në mes të sheshit para kryeministrisë, paçka se shumica e të rinjve u vërshëllenin dhe u kërkuan të largoheshin.

Mbërrijmë kështu në fundin e kohëzgjatjes ligjore të mandatit të deputetit pa marrë pjesë në punimet e Kuvendit. Atëherë kur ligji dhe kushtetuta thotë që këta deputetë, të opozitës në rastin tonë, e humbasin këtë mandat dhe e marrin emrat poshtë tyre në listë. Padrinoja është i lumtur sa më s’ka, që i ka futur të gjithë në siklet. Lulin, se tjetër gjë u thotë ndërkombëtarëve, e tjetër bën pasi merr urdhrat e rinj nga kapoja; mazhorancën, se djegia e mandateve të kundërshtarëve politikë, sado që e parashikon ligji e zeza mbi të bardhë, do trumbetohet si “eliminim politik i opozitës pas dhunës fizike”, pra një qershi mbi tortë e regjimit autarkik (?!) të Rama-Metës. Dhe sigurisht, sikletos edhe eurodeputetët që u ka rënë në pjesë Shqipëria, si Kukani etj, të cilët vërtet këtu kanë vëmendje dhe priten si vip-a, por kushedi sa herë në ditë mallkojnë veten për çmenduritë shqiptare që u ranë mbi kokë.

Por fakti është që Basha e di se loja ka një kufi; deputetët, një pjesë e mirë syresh, përpara perspektivës së humbjes së mandatit kanë deklaruar se do të hyjnë në Kuvend nesër, të mërkurën. Me një parti kashtë e koqe, shpërbërja e grupit parlamentar do ishte gjëja e fundit që ai do dëshironte. Dhe ai premton bashkëpunim, frymë pozitive, konstruktivitet etj, përmes një marrëveshjeje të ujshme me ca pika që ndërkaq janë duke plotësuar nga mazhoranca. Dhe “here comes Berisha”, me një kusht shtesë, një kusht pushtash që sërish i përzien të gjitha kartat: Shumica të mos votojë ligjet që duan 84 vota, nëse nuk ka miratimin e pakicës! Fryma e kësaj pike është zbutur ca në projekt-marrëveshjen e formuluar nga eurodeputetët Kukan e Flekenshtajn, duke shtuar “aty ku kjo gjë është e mundur”, por fakti mbetet: Kjo pikë nënkupton që zgjedhjet e kaluara paskan qenë shumë problematike, që rezultati është i dyshimtë, e që demokracia të vijojë të funksionojë në këtë vend, duhet një pakt mbarëpartiak dhe kujdes maksimal në përdorimin e “dhunës së kartonëve”. Nuk është ndonjë hata e madhe që paskëtaj PD të kërkojë edhe praninë e forcave paqeruajtëse në Shqipëri, ndryshe ajo nuk hyn në parlament!

Veç kësaj, Berisha, ky deputet i thjeshtë, kërkon që vendimin final ta marrin forumet e reja të partisë, Këshilli Kombëtar, dhe jo grupi parlamentar i “të pabesëve” dhe kritikuesve. Pra, të përzgjedhurit e tij dhe të Lulit, jo ata që pasi u përdorën e u shtrydhën, po përjetojnë kohën e fundit të karrierës politike. Ashtu si të tjerë para tyre. Duke e kuptuar pak me vonesë, se si çdo ves tjetër, edhe pushtllëku del me shpirtin.