Në kushte të tjera, fjala e deputetit të PD-së Astrit Patozi dje në Kuvend, një tip alarmi për median e lirë dhe rrezikimin e saj nga asfiksia qeveritare, do kishte qenë një lajm për t’u përshëndetur dhe një gjest për t’u mbështetur. Po cilat do ishin këto kushte?

Fjala vjen, do ishte një fjalë për t’u përshëndetur nëse qeveria do sulmonte një nga të paktat ose shumë të paktat gazeta opozitare të saj, në gjithfarë mënyrash; duke u kërcënuar e rrahur gazetarët, bojkotuar reklamat e administratës, penguar me sulme të shpeshta tatimorësh, policish elektrike e higjienike etj, e deri në burgosje.

Do ishte një fjalë për t’u përshëndetur nëse autori, nuk do ta kishte gjithë përvojën dhe cv-në e tij në gazetari, një rrugëtim i pandërprerë në shërbim të pushtetit dhe/ose partisë, nga ATSH-ja e Berishës, në Albania-n (e Berishës) e pastaj në RD-në e Berishës, prej nga kërceu me sukses jo të vogël drejt politikës.

Do të ishte një fjalë për t’u përshëndetur, përtej të gjithave sa thamë më sipër, nëse vërtet do të ishim në një situatë teknologjike të fillimviteve 90-të, ku disa tituj në letër, ku dikush mbyllej e dikush hapej, ishin gjithë e gjithë mozaiku mediatik shqiptar, e ku risia më e madhe e elektronikës ishin flakja e makinave të shkrimit dhe mbërritja e kompjuterëve të parë.

Por ja që nuk jemi më në atë pikë. Së pari, nuk është e vërtetë se bizneset apo lidhja “Zhanashvili” me Shqipërinë është bojkotuar nga mediat; lajme mbi këtë personazh këto ditë ka pasur e nëse përbën interes, do të ketë dhe në të ardhmen. E dyta, një apo disa gazeta, edhe portalet e tyre online, nuk janë “mediat shqiptare” në total; sot një lajm i vërtetë apo një material që përbën interes, del në njëmijë mënyra dhe formate, dhe për këtë rroftë interneti. Dhe e treta, megjithëse qëndron shprehja e njohur se nuk duhet të merremi me “lajmëtarin, por me lajmin”, në këtë rast duhet të ndalemi pak edhe tek lajmëtari.

Siç thotë Zenepe Luka, lajme si ato të Patozit e Fahriut në vitin 1998 frymëzuan tritolin tek dera e shtëpisë së saj. Një shërbim i tejzellshëm partiak tek RD-ja nga 1997-ta e në vazhdim, solli dhe karrierën dhe statusin e Patozit sot, megjithëse tani disi “i ngrirë”. Dhe në nevojë për riciklim, Patozi zgjedh foltoren e parlamentit së pari për t’i bërë një hyzmet të vogël Berishës (duke kërkuar me zor dhe më kot tek bashkëshortja e Erion Veliajt, Argitën e re të pushtetit) dhe së dyti për një publicitet portalesh online.

E meqë jemi këtu, tek portalet dhe teknologjia e re, halli i mungesës së mediave kritike ndaj qeverisë nuk qëndron. DITA, një gazetë e majtë, është një shembull për këtë jo pak herë. Nëse një kabinet qeveritar apo një mazhorancë nuk qeveris mirë, edhe “me facebook” e detyron të largohet.

Por halli i Astrit Patozit është i kuptueshëm, dhe të mbetesh në politikën e partisë është kauzë serioze kur nuk di të bësh gjë tjetër. E në këtë pikë, mund ta përdorë foltoren e Kuvendit për t’i bërë publicitet kujtdo që është i interesuar. Parlamenti ka ende audiencë të lartë.