SHËNIM: Pandit i shkonte ajo “vdekje e bukur”!   

Të njëjtën ditë që DITA botoi historinë e vërtetë të mbytjes së tij tragjike, një shkrim i kolegut Fatos Baxhaku kushtuar aktit qytetar dhe të një fundi fatal të Pandi Toçes, bëri xhiron e rrjetit. Ky hero i pa zë shpëtoi një jetë fëmije nga mbytja, pa mundur të vijojë më pas jetën tij. Një shkrim i ndjerë e fshikullues; më shumë fshikullues, kundrejt ne, gazetarëve ta pavëmendshëm, që kemi harruar ‘njeriun’ në trajtesat tona, duke e zëvëndësuar me vip-in, politikanin, pareliun, të fortin, sherrxhiun, gallataxhiun, qokaxhiun. Ditë më parë, Tirana dhe përgjithësisht shoqëria jonë, humbi një njeri të mirë, që quhej Pandi Toçe. Mund dhe të ishte një askush në jetën publike, e ta meritonte nderimin, si dhe keqardhjen për jetën e humbur në atë akt të ndjerë human për të shpëtuar një jetë; por meqë ishte dikush, i njohur ndër shumë njerëz, ja vlen të thuhet fort se Pandit i shkonte më së miri ai gjest. E kam njohur Pandi Toçen që fëmijë, teksa nga plateja, shastisshëm, ndiqja në skenë intepretimet e tij aktoreske. Vite më pas, në pozitat e një gazetari kulture, do më ndihmonte përulësisht e me një gadishmëri të përkorë, për çdo material arkivor mbi Teatrin Kombëtar dhe protagonistët e tij ndër vite. Shkrimin e para disa viteve kushtuar një prej suflerëve legjendë të skenës sonë teatrore, Ndoc Gora, ia dedikoj ndihmesës së pakursyer së Pandit, frymëzimit që më dha ai për t`a potencuar figurën e tij të mbetur në hije. Janë këto disa përjetime personale, që besoj, ngjisin tek çdokush që e kanë njohur nga afër e që lexon këto rreshta. Vërtet, Pandi Toçes, i shkonte ai gjest human, aq më tepër ku ka patur dhe çmimin e vdekjes, por të një vdekjeje të bukur! Trishtimi nuk qëndron aq në vdekjen e tij, por në të mos qënit në jetë, për të na bërë të ndiheshim mirë, që në këtë botë të mynxyrshme nganjëherë, jetonte dhe Pandi Toçe, paqja vetë!    / E.H.