SHENIM: Papa nuk është hajmali!

Personalisht mbroj idenë se “shenjtëria” që mund të bart një njeri, pavarsisht statusit social, pozitës shoqërore, profesionit dhe dhuntive, qëndron tek morali i tij, që i përkthyer në terma konkretë, pa e lënë të ngarkuar thjesht me patetizëm momental, do të thotë që të jetë njeri i drejtë, i dobishëm, për veten dhe të tjerët rreth e rrotull tij; që me fjalët ose heshtjen, me veprimet dhe mosveprimet, të ndikojë sado pak për të frenuar të keqen e t’i hapë rrugës së mirës. Këtë mund ta bëjë fare mirë një Papë, por dhe një furrëtar buke; mund ta bëjë një akademik, por dhe një bujk; një i doktoruar në shkenca humane, por dhe një llustraxhi. Tek historia e jetës së Jezusit dhe çdo profeti, nuk më kanë tërhequr shumë mrekullitë e tyre me vokacion tejtokësor, sesa e “rëndomta”  e tyre njerëzore, përplot vokacion moral shembullor. Dhe të tillë dua të shoh një Papë, pa atë ngarkesën e së shenjtës së postit apo personalitetit të tij që i mvishet prej tendencave të besimit. Mesazhi që përcillte Jezusi (ose Isai, siç e njoh unë), tek aktet e ringjalljes dhe shërimit me prekje, ishin ato të fuqisë absolute të Zotit. Ndërsa për t’i mbarësuar punët e kësaj bote, kishte të tjera mesazhe, që bazoheshin në sa e sa këshilla të vyera, nga ato të vlefshme për çdo kohë, çdo vend e çdo njeri.  Kështu që, vizita e Papa Françeskut në Shqipëri këtë shtator, jo patjetër duhet ta na bëjë superticiozë, duke parë tek ajo një shans a fat të mbarë, ardhur kubalem prej qielli. Një autoritet i lartë katolik shqiptar, ka thënë se ai do të lutet për Shqipërinë me ardhjen e tij, por Papa i nderuar mund të lutet dhe pa ardhur fare këtu e lutja t’i pranohet. Sakaq, Kryeministri Rama e ka vlerësuar si ogur për statusin, por dhe kjo nuk shkon, pasi ngjan me tersin që ndjell macja e zezë kur të zë rrugën ose me fatin që të ndjell një flutur kur të ndalet në sup. Pra, nuk është fare nevoja për të tilla shprehi euforike naive. Po! Vizita e Papës na nderon, ashtu siç na nderon vizita e një miku në shtëpi. Dhe për një popull, është mirë kur ka shumë miq, aq më tepër të nderuar e me prestigj, sidomos kur marrin dhe mundimin ta vizitojnë.  Papa nuk ngjan me “të shenjtën Eleonorë” (ndjesë pastë) apo me “njeriun e mirë” Sami Matoshi. Shenjtëria e tij duhet të jetë në personalitetin që posedon dhe në frytshmërinë që duhet burojë prej tij sa të ketë jetë, për njerëzit dhe  botën që i ka rënë për pjesë. Por jo si “hajmali”! Mjafton si njeri!

E.H