SHËNIM: Për “zemrat” shqiptare…

Vërtet, shëndeti është i pari dhe kryesori – siç është thënë qysh nga më të lashtat kohë prej njeriut, e që e tha për të “n”-tën herë në këtë botë, edhe Shpëtim Gjika, me plot arsye. Dhe në emër të njerëzores, nuk bën aspak të bësh qoftë dhe dyshuesin, se Gjika e ka sajuar “zemrën” e paqejfshme që e la të lirë. Ai është vërtet një njeri që, në aparencë rezaton nur e vitalitet, e që po në emër të njerëzores, i dëshirojmë kthim në aktivitetin normal jetësor. Por kjo nuk na pengon që të endemi rrathëve të kujtesës për të kujtuar se ‘shëndeti’, ka qenë gjithëherë një kartë e lojtur prej njerëzve në hall. Besoj e mbani mend Refik telegrafistin tek filmi ‘Gracka’, i cili sajoi aq mjeshtërisht një dhimbje barku me olele të forta, derisa detyroi gardianin që t`i hapte portën, duke tentuar të arratisej më pas. Ndërkohë që, edhe çapkënllëku fëminor e njeh si formë mashtrimi, sidomos kur shkon në mësim pa detyra. Por dua të kujtoj se, në eksodin e gushtin `91, në molin e portit të Barit, shumë klandestinë shqiptarë prej mijra e mijra syresh që po zbrisnin nga anija Vlora, nisën të sajonin alivanosje para karabinierëve italianë, të tipit “mbamëni se po bie”, vetëm e vetëm për të kaluar gardhin matanë. Dhe nga një e nga një, erdhi një çast që alivanosjet u shndërruan në “breshëri”, pasi shqipot e lodhur e të dërmuar – ama me trurin në aktivitet maksimal për truke të llojllojshme – nisën të bien në grup, duke e kthyer me kokë poshtë thënien lapidare “një bie, mijra ngrihen”. Dhe pas urimit pastërtisht njerëzor që, kreu i Bashkisë së Vlorës, Gjika, të rifitojë shëndetin e humbur këto ditë, urojmë që kjo mos kthehet në epidemi, ku çdo zyrtar i arrestuar të bëhet me zemër; edhe për faktin se, në çastin kur t`i vënë prangat, lipset një zemër e fortë!/E.H