Po sikur Laura të merret seriozisht?!

Pati një zhurmërim, deri diku të pakuptimtë, rreth një deklarimi të shpenguar të njërës prej zëdhënëseve të PD-së mbi të ardhurit në Tiranë këto 20 vite, të quajtur përkëdhelshëm si jabanxhinj, por që përdhunshëm quhen çeçenë. Fillimisht duhet sqaruar se krahasimi i veriorëve me çeçenë nuk shkon asgjëkundi.

Në këtë krahasim më tepër ka luajtur rol një tingëllim paksa i pazakontë i fjalës “çeçen”, që më pas ka konfonduar dhe me njollën e tyre mediatike përgjatë konfliktit më Moskën, si të pagdhendur karshi Kremlinit. Përkundër kësaj, në realitet çeçenët janë një popull tejet vital, dhe më mirë se Tostoi, askush nuk e ka evidentuar këtë karakteristikë të tyre.

Sa për variantin shqiptar të “çeçenëve”, jabanxhijtë sipas znj. Vorpsi, ose më troç veriorët, nuk ka pse fshihet roli i tyre në katrahurën urbane, ama jo për faj të tyre.

Në një lloj hapësirë lirie që iu dhurua, ata bën atë që do bënte çdokush, të rendte drejt mundësive më të shumta e më të mira për një jetë me dinjitoze. Por, mënyra se si u lanë të lirë, erdhi një moment që viktimizoi dhe vetë ata. Mjaft të përmendet se djersa e tyre e materializuar në prona të patundshme, është jo legale.

Sakaq, fenoneni i jabanxhimzmit, ose thënë ndryshe fenomeni i shkërmoqjes së fshatit dhe ruralizimit të qytetit, ka kapluar pothuaj çdo qytet shqiptar ashtu siç kryeqytetin, duke prishur çdo balancë dhe ekulibër social. Kriminaliteti në këto kuota të frikshme që kemi, vjen pikërisht nga kjo lloj bombe sociale. Shuarja e fshatit, solli dhe shuarjen e qytetit në terma klasikë. Ne sot nuk kemi as qytete e jo më fshatra.

Gjatë shpalosjes së programit të PS-së, Rama promovoi tezën e rikthimit të fshatit për të shpëtuar qytetin, diçka e padëgjuar ndër të tjerë aktorë politikë gjatë këtyre viteve, ndërkohë që duhet potencuar akoma më shumë, si një vizion, që po të niste të zbatohej në terren, do rikthente qytetet, të cilat i kemi humbur prej vitesh. Nuk duhet menduar vetëm për këtë e për atë reformë, në aksh fushë e në aksh problematikë; duhet menduar dhe për  rithemelimin e jetës qytetarë shqiptare, që duhet të nisë nga rithemelimi i më të paktës gjë, “institucionit” të xhiros së mbrëmjes, që shumë qytete tonat, nuk e kanë më. Pikërisht, nga “jabanxhzimi” i tyre ekstrem.