SHËNIM: Sikur Berisha të ishte futbollist…..

Gjykuar nga gjithë ç`ka ka luajtur e vijon të luajë në terrenin e politikës, si luan dhe ç`lojë ofron, le ta konvertojmë për një çast Berishën në futbollist. Nëse fillimisht përqendrohemi vetëm tek loja dhe jo etika, do thonim se karakteristikë kryesore ka të dalët huq sa herë tenton të gjuajë. Nëse ka arritur të bëjë ndonjë gol në portën kundërshtare, e ka bërë atë më çdolloj mënyre, dukë shtyrë, shqelmuar, kapur topin me duar, futur bashkë më top në portë duke e mbajtur poshtë bluzës e rendur si i marrë drejt rrjetës; e  nga ana tjetër, numrin më të madh të golave, e ka bërë në portën e skuadrës së vet. Pretendon se është lojtar i madh, por prej huqeve, ka nxjerrë me dhjetra herë kaviljen. Dhe ndodh që, kur arrin ta gjuajë topin, të vjen të thuash atë shprehjen shumë të përhapur në veri: Ka ra luma m`top!  Për një pjesë tifozësh, defiçenca e një inteligjence normale si lojtar, i ka ardhur për shkak të një goditje të rëndë me top që ka pësuar në kokë kur ishte fëmijë, pasi kur luante, të vetmen detyrë që i ngarkonin shokët e skuadrës, ishte të bënte murrin tek-pullë në rast goditjesh dënimi. Dhe më keq akoma ndodh në aspektin etik. I papërmbushur shpirtërisht me lojën, efikasitetin dhe cilësinë, kjo e bën të ketë gjithnjë sjellje neurotike, që në fjalorin e partisë ku ka aderuar dikur, quheshin sjellje jo sportive. Përshembull, nuk njeh fair-play në asnjë rast; jo një, por mund të dëmtohet e gjithë skuadra kundërshtare dhe ai vijon me top drejt portës së saj pa e ndalur lojën. Gjatë dyluftimit, nuk të shtyn, por aplikon një metodë sadiste që sipas një legjende urbane, e kanë aplikuar futbollistët e Laçit vite më parë: mban një goxhdë 8-she shtrënguar grusht që ta ngul në ije. Më me shumë pasion, ka dyluftimet në ajër, pasi aty ka rastin më të mirë që, duke bërë gjasme sikur do të gjuajë topin me kokë, ja ngjesh kundërshtarit sa t`i hajë….koka. Arbitrave sa nuk u bie pika kur u bie të gjykojmë takime me të në fushë, jo thjesht nga fakti se i shan dhe i fyhen, jo aspak, porse ai vetë mban një bilbil të fshehur që i bie sa herë ja do nevoja, duke bërë lëmsh gjithë lojën, që nuk arbitër ta kthejë më pas në terezi. Ndërsa sharjet, fyerjet, pështymat, janë që të gjitha për lojtarët kundërshtarë, madje dhe për ata që janë në stol, ose lojtarë të ekipeve zinxhir që ende nuk njihen, prindër e familjarë të tyre, me të vetmin shkak se topin e do ta mbajë vetëm ai e askush tjetër; jo në këmbë, jo për ta luajtur, por për të bërë gola në një portë pa portier dhe fushë bosh, pa kundërshtarë e arbitër, me topin nën bluzë (pasi dhe në të tilla kushte, prapë jashtë do e nxirrte!!!), në një stadium përplot ithtarë të marrosur që thërrasin: Topi pushkë t`u baftë, or Sali Berisha!

Dhe ç`prej këtij momenti, futbolli pushon së ekzistuari si lojë! / E.H.