SHËNIM: Të jesh burrë apo fëmijë, kjo është çështja…

Në të gjithë tragjeditë e kësaj bote, sidomos të atyre që kanë si shkak të drejtpërdrejtë njeriun, punët e mbrapshta të tij, anën delikuente të akteve që ndërmerr, aspekti më i dhimbshëm dhe më i ndjeshëm janë fëmijët. Jo të moshuarit, që dhe ata kanë delikatesën e tyre, jo nënat, por fëmijët më së shumti. Vetëm tek ata, çdo lloj arsye e mosarsyes fiket, nuk funksionon. Tek dy lloj tragjedish që po përjeton bota aktualisht, Gaza dhe rënia e avionit të Malazia Airlines nga goditja e separatistëve pro-rusë në qiellin ukrainas, në fokus janë fëmijët, viktimizimi  tragjik i tyre, për shkak se të mëdhenjve nuk u funksionon truri; që në fakt, nuk u funksionon ‘fëmija’ brenda tyre. Sikur njeriu ta ruante sadopak atë naivitet e çiltërsi fëminore me rritjen në moshë, atë botë të pastër ëndrrash e dëshirash, kur t`i dilnin leshrat e  burrit, nuk do bëhej njëherësh dhe aq mizor. Në këtë pikë, urimi që kemi ne në gjuhën tonë “u rritsh e u bëfsh burrë!” është krejt pa sens, nëse tek këta burra futen dhe ata që qëlluan me raketë një avion krejt të pafajshëm, që për më tepër ishte dhe 10 mijë metra larg tokës ku gjallojnë sa e sa vrasës të pashpirt, si gjithnjë për gjithë arsyet e mosarsyes; apo se futet tek ata dhe Benjanim Netanjahu. E kundërta, ankesa e tipit “mos u bëj si fëmijë”, kur sheh se ç`bëjnë kësi farësoj burrash, vlen të kthehet në urim: “qëndrofsh gjithnjë fëmijë!” Edhe i tillë do e lesh këtë botë, gjithsesi, por të paktën e lë me nder, e jo si burra burrecë, dikush me leshra e dikush pa to, por gjithsesi prej leshi. Pra, jo të rrosh apo të mos rrosh, por të jesh burrë apo fëmijë, kjo është çështja…/ E.H.