SHËNIM: Trishtimi që vjen prej derrit… kur ta do puna t`i thuash dajë!

Sikleti më i madh i një krize politike tek ne, si kjo aktualja që vijon prej muajsh me bojkotin e opozitës, është pikërisht fakti qartësia e ‘pse’-ve të saj. Ne të gjithë e dijmë se ku janë rrënjët e saj, e se ku tentojnë të zgjaten degët, së bashku me frutat që pretendohet të dalin në to.

Siç e dijmë ne, e dijnë dhe të gjorët ndërkombëtarë, sidomos burri fort i urtë dhe i durueshëm, Kukan. Çdo “lojë” politike vlen të përjetohet, kur prej saj pritet të sqarohet diç që nuk është sqaruar, të zbardhet diç që nuk është zbardhur, të zgjidhet diç që nuk është zgjidhur.

Por në këtë rast, ne e dijmë fort mirë, ne dhe të huajt me në krye Kukan, se nuk ka asgjë për t`u sqaruar, asgjë për t`u zbardhur, asgjë për t`u zgjidhur. Për çfarë po ndodh, “përgjegjësia” e vetme është e atyre – nuk preferoj të them 1 milion – e atyre mijra votuesve shqiptarë, të cilët, në të gdhirë të 23 qeshorit 2013 e deri në muzg të asaj dite, vendosën që të mos qeverisen më nga Sali Berisha – siç dhe në fakt nuk qeveriseshin – për t`ia besuar atë Edi Ramës.

Aty janë rrënjët, e jo tek panxhat e dy deputetëve të majtë mbi fizikun e Strazimirit, që dhe sikur mos ishte prekur me dorë, bojkoti do ndodhte, gjithsesi. A nuk mjaftoi si “letër lakmusi” e parimeve të pretenduara nga opozita vendimi i Kushtetuses për Reformën Territoriale?!    E vërteta tjetër është ajo se, opozita nuk e ka ndërmarrë bojkotin për t`u futur sërish, por për të mos u futur; që do të thotë se basti i saj nuk është për parimet, por për ta ndryshuar atë dreq rezultati të 23 qershorit, me çdo formë e mënyrë. Në këtë pikë, nuk ka vlerë të përdoret termi ‘opozitë’, por vetëm një emër: Sali Berisha.

E gjithë kjo “lojë”, do kishte kuptim nëse ai nuk do njihej e nuk do dihej cili është. Fakti që dihet, të trishton. Jo për ne këto, ngaqë jemi mësuar, por për ata burrë të urtë, si Kukan, që qartazi po mplaket para kohe, ngaqë puna ia do t`i thotë derrit dajë, kur fort mirë e di që nuk është hiç dajë!/E.H