SHËNIM: Varre të bukura, jetë e shëmtuar! – vetëm tek ne ndodh

Varrezat tona, këto të tranzicionit, janë një tjetër habitat prej nga ku shpalosen paradokset tona si shoqëri, po në kuadër të tranzicionit.

Me varre të mermerta, pompoze, luks i gjallë, ato nuk kanë të bëjnë aspak me qasjen tonë ndaj vdekjes, por më tepër ndaj jetës. Deri aty, çdo shpirt ka lënë pas një realitet të çmendur, në thelb e në sipërfaqe, të kalbur në të padukshmen e të shëmtuar në të dukshmen.

E ka shoqëruar në të gjallë ideja se është i varfër, se po jeton si qen, se gjindja rreth e rrotull nuk janë njerëz, por derra; ndërsa kur shkon aty pa shpirt e frymë, ka një çmim prej milionash. Varrezat tona, duken si një mënyrë kompensimi për atë që njeriu në këtë vend, nuk e gjen dot gjatë jetës.

Nuk e has gjëkundi këtë paradoks, ku varrezat (ose më saktë, vdekja), të kenë madhështoren që nuk e ka jeta.

Gjetiu është e kundërta, ku varret janë të thjeshta, pasi tek jeta është përqëndruar gjithçka. Shih, tek ne, varrezat janë dhe të vetmet vende ku nuk ka dhe ndërtime pa leje. Varre të bukura, jetë e shëmtuar! – vetëm tek ne ndodh.