Shenjt apo kryeministër?

Edi Rama nuk është shenjt. As xhind që plotëson dëshira. Madje, edhe xhindi të plotëson deri në tre dëshira. Të tjerat duhet t’i fitosh me punë.

Nuk është shenjt? E kush është se! Të ngrejë dorën kush është…Asnjë? Po si t’ia bëjmë atëherë?

Unë them të vëmë një kryeministër në krye të qeverisë. Meqë nuk kemi një shenjt. Meqë nuk kemi as edhe një xhind. Ah po, e sqaruam punën e xhindit: ai vetëm tre dëshira të plotëson, ne duam pa fund dëshira. Jo vetëm kaq, i duam tani. E pra, xhindi nuk na bën punë. Fundja, të ishte për tre vetëm, Edi Rama na ka plotësuar më shumë deri tani, ç’është e vërteta. Ok, jo xhind. Po, po puna e shenjtit?

A na bën punë një shenjt? Pa dale…Ta analizojmë.

Ok, një shenjt nuk bën mëkate, një shenjt shëron edhe ndonjë të sëmurë. Po as ai nuk i merr përsipër të gjitha dëshirat. As ai nuk i zgjidh të gjitha problemet. Se bota ka patur shenjt, por ka patur gjithmonë edhe plot halle, plot varfëri, plot vuajtje, plot përmbytje. Sepse shenjti të tregon rrugën, por në atë rrugë duhet të ecësh vetë. Nuk të merr njeri hopa.

Si t’ia bëjmë pra? Unë e thashë mendimin tim: të vëmë një kryeministër në krye të qeverisë.

Një kryeministër që nuk është shenjt, se bën edhe ndonjë mëkat, bën edhe ndonjë gabim. Ama e merr rrugën në këmbë plot vendosmëri dhe nuk kthehet pas. Edhe nëse thyen ndonjë poç rrugës, edhe nëse i shkel ndonjë këmbë dikujt pa dashje. Ai vazhdon të ecë përpara dhe përpiqet të mos bëjë të njëjtin gabim më tutje.

Sepse ai nuk ka kohë të mendohet, të kthehet prapa të ngrejë poçin që theu, t’i rrahë shpatullat atij që shkeli pa dashje e të përpiqet t’i marrë faljen kristiane patjetër.

Jo, ai nuk ka kohë për këto, sepse ka lidhur për gjoksi kavon e rëndë të vagonit të një vendi që po kalbej nga lloj-lloj sëmundjesh dhe po rend drejt stacionit ku ky vagon të lidhet pas lokomotivës së Europës. Atëherë ai mund të marrë frymë, mund edhe të gjejë kohë të kërkojë të falur me një buzëqeshje pendimi, mundet edhe të përpiqet të ngjisë copat e thyera të poçit të qelqtë të dikujt.

Ama deri atëherë nuk ka kohë, sepse kjo lokomotivë njerëzore duhet ta harxhojë çdo grimcë energjie për këtë mision që ka marrë përsipër.

Edi Rama nuk është shenjt, ama është më shumë se xhind.

Sepse rrugës ne këtë tërheqje të stërmundimshme ai gjen kohë të rrëmbejë nga një gjethe balsami e ta vendosë në plagët që kullojnë të atij vagoni.

Një gjethe balsami tek energjia që ishte gati në koma. Ajo filloi të marrë frymë pa aparat. Një gjethe balsami mbi të therurat që kullonin ndërtime pa leje. Ato të therura kanë nisur të mbyllen e të zbardhen dalë ngadalë. Një tufë balsami mbi buzët e arsimit që po zbardhej nga agonia. Arsimi ka filluar të buzëqeshë lehtë. Një gjethe balsami mbi trupin e copëtuar ngastra- ngastra që po binin si gjethe të zverdhura nga trup i tkurrur gjithsesi i Shqipërisë. Tani ngastrat kanë filluar të jeshilojnë pak nga klorofili i reformës territoriale. Një gjethe balsami… epo i numëruam më shumë se katër, sa për të mos u kthyer më te xhindi.

Edi Rama pra po tërheq një vagon të rëndë dhe lokomotiva e Europës nuk të pret sa të duash në stacion. Ndaj ai nxiton, edhe pse dikush që i ecën në krah përpiqet t’i vejë ndonjë stërkëmbës. Ai kthen kokën e sheh, e kupton, po jo gjithmonë ka kohë ta nxjerrë nga rreshti. Ndonjëherë e gjen më me vend të shtojë forcat e veta e të kapërcejë edhe atë stërkëmbës pa e nxjerrë knock-out të zotin. Më vonë edhe ketë, kur të ketë kohë për të ndarë ca hesape.

Sepse Edi Rama është thjesht kryeministër, zotërinj kritizerë. Nuk është shenjt, ama nuk është as Sizif. Ai nuk kthehet mbrapsht. Ai vetëm ecën përpara.

Por më besoni, nuk është e lehtë kur ke nëpër këmbë ende tentakulat e paraardhësve. Sepse paraardhësit nuk i shpenzuan energjitë të shtynin përpara vagonin drejt stacionit. Jo. Ata deri sekondën e fundit, kur edhe uji i gamilës kishte mbaruar, shtrinë me një mjeshtëri djalli tentakulat deri në vitet që vinin përmes ca kontratash me rapiskanë qindra-mijëra dollarësh, të cilat, njësoj si gjakpirësa që shumohen sa herë i ndan në copa, përpiqen ta mpakin e t’i ngatërrohen nëpër këmbë.

E të marshojë me gjithë këto pengesa, kjo ndoshta nuk e bën Edi Ramën shenjt, as promete. Ama, e bën patjetër kryeministri që i duhet sot këtij vendi. Sepse, zotërinj kritizerë, askush nga ju djalkat e letrave nuk e mori përsipër këtë mision. Keni marrë përsipër një mision shumë më elegant e të kollajshëm. Madje, një mision që Edi Rama e bënte me sy mbyllur po të donte.

Ndaj unë e përkrah me aq sa mundem Edi Ramën, jo për hir te ideologjisë, por për hir të asaj sfide në kufijtë e të pamundurës që ka marrë përsipër të fitojë.

Sepse po e fitoi, e fiton për ne të gjithë. Edhe për mua, edhe për ju që gjuani pas frëngjive te letrave. Madje shpesh ato letra nuk janë as shqiptare por mbajnë arome franceze, austriake, amerikane, të ndonjë pene shqiptare që ka zgjedhur rehatinë e largimit nga kjo rrokopujë qe ka lënë pas.

E pra, ne, që ashtu si Edi Rama nuk jemi larguar, të paktën të mos i vëmë stërkëmbësa. Të paktën të mos bëjmë vetëm shitësin e mendjes. Por le t’i japim ndonjë dorë, e le të mos e kryqëzojmë vetëm ku gabon. Madje, të mos e kryqëzojmë as kur ndonjë shok e zgjedh gabim, se, më besoni, nuk është aq e thjeshtë të gjesh shokët e duhur kur koha nuk të premton të mendohesh shumë, pale kur këta shokë të mirë vështirë të dallohen lehtë mes turmës të stërkëmbës-vënëve.

Sepse, për një kryeministër të një vendi si yni me një detyrë aq historike si e tija, nuk ka kohe të vajtosh mbi gabime. E rëndësishme është të ecësh përpara, gjithmonë përpara, edhe sikur ndonjë hap të jetë i vogël. S’ka gjë. Vjen hapi i madh pas tij.

Ta ndihmojmë Edi Ramën me këto zgjedhje ta bëjë hapin sa më të madh.

Nuk kemi ndonjë shenjt rezervë.