Shok dhe shpresë

Këto ditë si për një rastësi të cuditshme po lexoja rrëfimin e strategut politik të laburistëve Philip Gould, për muajt e fundit të jetës dhe mënyrën si e priti vdekjen pas kancerit në ezofag. Kur mjeku i tha për herë të parë se kishte një masë tumorale në trupin e tij dhe se shanset për ta fituar betejën me të ishin 50 me 50, Lordi Gould u pështjellua nga një ndjenjë shoku dhe shprese. Saktësisht kështu besoj janë ndjerë të gjithë ata të majtë anti Rama, të majtë pro Rama, të paangazhuar kundër Berisha apo të angazhuar kundër Berisha, në momentin kur Rama i shtriu dorën Metës, – në gjendje shoku dhe shprese.

Për të parët, ata që u shokuan nuk kam fjalë ngushëlluese vetëm tu sugjeroj të jenë më të ftohtë dhe pragmatistë kur gjykojnë politikanët dhe politikën. Historia njëzet vjecare e demokracisë në Shqipëri ka dëshmuar se asgjë nuk është e pamundur, sic në fakt edhe nuk duhet të jetë, sidomos kur llogaritë janë në favor të interesave të politikës. Ashtu si në rastin kur zbulojmë se brenda vetes kemi një sëmundje vdekjeprurëse dhe se vdekja është e pashmangshme duhet të mësojmë ta pranojmë atë, pse jo edhe ta mirëpresim me qetësi dhe reflektim për zgjedhjet që kemi bërë në jetë.

Për të dytët, ata që u mbushën me shpresë se e kapën pushtetin pas 23 Qershorit, u këshilloj të presin përpara se të nisin festimet, se sic thotë edhe populli gëzimi pret. Bashkimi Rama-Meta mund të jetë shpresëdhënës për ata që mendojnë se konstantja historike e votës në Shqipëri favorizon të majtën në pushtet, por nuk duhet të harrojnë se e majta dhe e djathta e kanë humbur kuptimin në Shqipëri dhe se 23 Qershori do të jetë prova më interesante që kanë kaluar ndonjëherë politikanët tanë. Ka faktorë dhe aktorë të rinj. Ka pazare më të qarta. Ka pritshmëri më të ulët. Më shumë miliona për tu shpenzuar. Më shumë miliona për tu humbur në rast se bëhesh kilent I grupit humbës. Mbi të gjitha ka percpetim mbarëkombëtar se të gjithë bëhen me të gjithë mjafton të marrin pushtet dhe të dinë ta ndajnë atë.

Prandaj, si të shokuarit ashtu edhe të shpresuarit duhet të qetësohen. Pas 23 Qershorit mund të shohin edhe aleanca që deri më sot i kanë menduar të pamundura. Që kur Ilir Meta kapërceu në qeverinë e Berishës në 2009-tën, aktet politike të pragmatizimit e kanë humbur shansin e paragjykimit, madje edhe në rast se Rama dhe Berisha do të bashkëqeverisin një ditë, gjithnjë në emër të interesit kombëtar dhe integrimit, kartës së përdorur së fundmi për të fshirë dhe larë cdo baltë të grumbulluar nga rrotat e pushtetit dhe keqpërdorimit të tij.

Personalisht, ndjehem pjesë e një grupit të tretë njerëzish që Shqipëria i ka mësuar as të mos shokohen e as të mos shpresohen për ditë më të mira dhe më të përgjegjshme me sjelljen ndaj pushtetit. Unë jam në favor të një klime të re që politikanët duhet të përqafojnë, përvec përqafimeve elektorale që do të shohim në ditët në vijim në përpjekje për ta ngjizur edhe në bazë shtatzaninë e frymëzuar nga Lart. Jam dakort me Ramën kur thotë Boll. Tani duhet të bashkohemi dhe të mos lejojmë që të përfitojë Berisha nga ndasitë e tyre. Por Rama, ashtu si edhe gjithë të tjerët, që po vuajnë si ta shpëtojnë popullin nga qeverisja e keqe duhet ti thonë Boll politikës agresive, sharjeve, fyerjeve, thirrjeve për revolucion, për protesta, për një moral të ri më të pastër e më të shëndetshëm. Boll, gjuhës ekstremiste që e ka bërë këtë vend të pandjeshëm ndaj cdo krimi dhe cdo krimineli. Boll, vrasjes së shpresës duke akuzuar të tjerët si e Keqja e Madhe kur e ardhmja na qenkërka përmbi gjithcka dhe nesër u duhet të lëpijnë atë që thonë sot. Boll, me iluzione dhe pritshmëri të parealizueshme. Është koha për të dalë vërtet lakuriq përpara shqiptareve, në kuptimin shpirtëror dhe intelektual, jo vetëm fizik të fjalës…