Përpiqem të marr vesh se çfarë po ndodh me deputetin T. Doshi, por gjithë ç’dëgjoj janë deklarata të atyre që thonë se nuk dinë asgjë; përbri kontrapunktit që ofrojnë akuzat e përbindshme për kërcënime me vrasje, shantazh dhe sikarë, llogjet e mediave, dhe kakofonisë së krijuar, si herë të tjera, nga opozita.
Por s’e fsheh që më merr ndonjëherë malli të dëgjoj për ndonjë ngatërresë politike që të mos i ketë rrënjët – e vërteta ose të fshehura – në kriminalitet.
Natyrisht, nuk kam asgjë specifike ç’të them për këtë konflikt të fundit; edhe pse do të kisha dëshiruar që përplasja e Ramës me Doshin, ose e Berishës me Metën etj të kishin ndodhur për diçka më “politike” – për shembull për reformën e sindikatave ose për rrogën minimale të punëtorit; fundja edhe për hapjen e dosjeve, si çështje jo ekzaktësisht kulturore.
Sepse këto muhabete për vrasje me porosi tingëllojnë, në fakt, poshtëruese për elitën politike në Shqipëri; dhe konfirmojnë një përshtypje të shumëve, sipas së cilës po bëhet gjithnjë e më e vështirë të dallosh, në atë vend, vijën që ndan bandat kriminale nga shoqëria civile dhe pushteti.
Sidoqë ta rrotullosh këtë, mbetet sjellje tipike e një shteti që nuk ndihet mirë në sovranitetin e vet; ose të një shteti ku elitat që janë në krye, do të kishin preferuar të mbanin vetëm pushtetin, ndërsa punët e tjera të shtetit t’ia linin një force të tretë, sipas rastit të huaj ose mercenare.
Letër e nënshkruar
Migena Aleksi