Sindromi i Prishtinës zbret në Tiranë

Partia Demokratike e 2B-ve, Berisha e Basha, paralajmëroi me zërin e këtij të fundit se, nëse nuk miratohen kërkesat e tyre për përjashtimin e katër deputetëve të shumicës, nga të cilët njëri i pavarur, atëherë nuk do të ketë më komisione parlamentare dhe punimet e Kuvendit do të bojkotohen. Do të ketë kështu një shfaqje të zbutur fillimisht të asaj që po ndodh në Prishtinë dhe, më pas nuk dihet se si mund të vazhdojë, por që nuk do të jetë në të mirë të vendit, kjo dihet qartësisht.

Disa ditë më parë, deputetja radikale e së djathtës, Topalli, ishte e përmalluar se në Tiranë nuk kishte një lëvizje ‘ekstra protestuese e radikale’, si ishte Vetëvendosja në Prishtinë. Ajo, me gjithë ashkun e saj për kthimin në pushtet, foli e mallëngjyer me aktet në Prishtinë, megjithëse lëvizja që ajo citoi njihet si një lëvizje e së majtës, për të mos thënë se është një lëvizje e majtë drejt radikales, por që ende nuk është shfaqur në të gjithë radikalizmin e saj. Kjo nuk i pengoi “ të djathtës” Topalli të kishte mall për sjelljet e tyre.

Dhe, ja tani, Shqup-i, si strukturë dhe si sistem i antivlerës, predikon dhe paralajmëron se mund të fillojë një lëvizje e tillë paralizuese, e cila mund të vendosë një bojkot të jetës politike dhe që, si ata shpresojnë, mund të dërgojë në kalendat greke, pikërisht atë ligj që ata nuk e duan, për Drejtësinë.

Edhe më herët, në një formë disi më të zbutur, shenjat e lëvizjes prishtinase kanë qenë të pranishme në jetën tonë politik. Një grup i të rinjve studentë, ku kishte edhe pjesë të Vetëvendosjes që kishin ardhur për të dhënë “përvojë” sulmuan me vezë apo domate shefin e qeverisë Rama, megjithëse këtë e bënë kur ai kishte kaluar. I pashë kur dolën jashtë ndërtesës së Policisë, ku i kishin mbajtur për pak çaste, dhe sinjalet që dhanë, me grushtet e ngritur dhe përshendetjet fituese, më janë dukur në momentin e parë si shpërthime entuziaste rinore, gjë që më pas më vuri në një mendim që ende nuk është përcaktuar qartë: përse sindromi i Prishtinës kërkon me ngulm të duket edhe në Tiranë.

Në fakt, e drejta e opozitës për protestë, për bllokim të komisioneve parlamentare, mosmarrje pjesë në punimet e Kuvendit, është përdorur nga të gjithë grupimet politike, herë me të drejtë, e herë pa të drejtë. I vetmi që i ka ato metodë pune dhe përmes së cilave ka ardhur nëpushtet, është Berisha, dhe tani, si një maçok që kërkon t’i ngjajë tigrit, po përpiqet t’i sjellë edhe Basha.

Që Tirana dhe Prishtina, aktualisht, në problemet politike që kanë para vetes, ndryshojnë si nata me ditën, kjo është një gjë që dihet. Në Prishtinë, të paktën në dukjen e saj, protestohet për arsye madhore politike, megjithëse ngulmimi është tek zgjedhjet e reja, për të ardhur në pushtet. Por, qoftë edhe për shkak të vlerave të diskutueshme të marrëveshjeve qeveritare me shtetin serb, ia vlen të protestohet, megjithëse jo pak herë, ata po shkojnë drejt një forme lodhëse. Në Tiranë, opozita është mes dy zjarreve politike; nga njëra anë ajo duke humbur politikisht, ka humbje të mëdha financiare, megjithëse qeveria e re, megjithë premtimet, nuk i ka prerë fijet e lidhjeve koncensionare dhe marrëveshjeve të dyfishta financiare; dhe, nga ana tjetër, është droja se mos shumica e sotme qeverisëse, e bindur për një fitore edhe më të thellë, bën lojën e saj politike, duke futur në zgjedhje të reja dhe duke dërmuar shpresat e 2B-ve për një qeverisje partiake familjare.

Vërtet përse kërkon opozita të bartë sindromin prishtinas në Tiranë? Nuk e di ajo se çështja është krejt e ndryshme? Opozita në Prishtinë proteston për atë arsye që duhej të protestonte opozita e dikurshme dhe sot qeverisja shumicë, kur shefi aktual i Shqupit dhe ish shefi i qeverisë, Berisha, dhuruan pjesë të detit jugor shtetit grek, vetëm për të qëndruar në pushtet, përsëri me ndihmën financiare dhe politike greke, si kishte ndodhur në vitin 1992. Opozita e sotme në Prishtinë betohet se ato figura politike që nënshkruan për Asosacionin me shtetin serb dhe Demarkacionin me shtetin malazez, një ditë do të përgjigjen edhe ligjërisht, sepse, duke dhuruar pjesë të truallit kombëtar, shkelën kushtetutën dhe tradhtuan interesat jetike të Kosovës. Kjo është edhe njëra nga devizat opozitare në Prishtinë. Ndryshe ndodhi në Tiranë, ku qeveria e djeshme, me gjithë hedhjen poshtë nga Gjykata Kushtetuese të Marrëveshjes për detin, jo vetëm që nuk mori gjëmb në këmbë, por edhe pse u bë një denoncim i vockël nga Ministria e Punëve të jashtme, askush nuk ia vuri veshin.

Opozita në Pishtinë proteston, pasi, sipas tyre dhe raporteve të disa institucioneve ndërkombëtare, pjesë të qeverisë së sotme në Kosovë, janë thellësisht të korruptuara, ata janë bërë manjatë të financave, tenderat janë bërë pronë familjare etj. Dhe kërkojnë që të thuhet “mjaft”, megjithëse, dorën në zemër, disa nga pjesët e rëndësishme të opozitës, duke qenë për shumë vite pjesë të pushtetit, nuk ndryshojnë shumë nga të sotmit. Duke bërë një paralelizëm mes atyre për të cilët protestohet në Prishtinë dhe atyre që duan të protestojnë në Tiranë, nuk ka ndonjë ndryshim esencial. Opozita e sotme në Shqipëri, pa droje mund të thuhet se është nga të fuqishmet në këtë rajon ballkanik. Pasuria e tyre financiare është e lemerishme, abuzimet e tyre janë qindramilionë euro, kundermimi i antivlerës së tyre njerëzore është i llahtarshëm.

Dhe dalim këtu në dy shkaqe themelore:

Së pari, asnjë nga opozita e sotme në Shqipëri nuk do të miratohet Ligji i ri për reformimin e Sistemit të Drejtësisë. Struktura e sotme e drejtësisë është krejt pjellë e kësaj opozite, me përjashtime të pakta. Jo vetëm plepistët gjingjonër, por edhe shumë e shumë të tjerë nga sistemi i drejtësisë, që nga kryetari i Këshillit të lartë të Drejtësisë, janë të kapur nga sistemi politik pëdëist. Janë të kapur përmes posteve që iu kanë dhën, përmes grabitjeve që kanë bërë, përmes pasurisë që kanë vënë, që është miliona eurosh; ky sistem drejtësie është shpresa e pashuar e Shqup-it politik për të vazhduar jetën e saj si deri më tani, e për më tepër, edhe për t’u çjerrur deri në infinit, si ndodh me familjen ish kryeministrore. Ky sistem drejtësie, që në fakt është një sistem antivlerë, është dera e mbyllur për krimet që kanë bërë sa ishin tetë vite në pishtet, por edhe para këtyre tetë viteve, dhe, vetëm përmes këtij sistemi ata ndjehen të sigurtë dhe të mbrojtur. Me gjithë batërdinë që kanë bërë, nga të cilat Gërdeci është më i frikshmi për jetët e njerëzve që mori, dhe rruga e Kombit është më e llahtarshmja për qindra milionë euro që u zhdukën, kjo kastë politike, si nuk është pritur, nuk mori asnjë ndëshkim. Për më tepër, iu hap goja edhe më shumë, kërcënimet u bënë më të zakonshme, duke filluar që nga zezona berishiane për greqizimin e financave shqiptare, e deri tek ato që hidhen sot, për të pasur një bllokim total të jetës politike në vend.

Për të bërë të mndur shtyerjen deri në infinit të Ligjit të ri për Drejtësinë, opozita po bën gjithçka që është e mundur që sindromi i Prishtinës të vijë sa më parë në sheshet e Tiranës. Një provë të frikshme, por edhe mjerane, ata e bënë para disa ditësh, duke shkulur hujtë e gardhit të një këndi fëmijësh, telat dhe shufrat e hekurit , dhe duke “parakaluar” në bulevardin kryesor si fitimtarë. Ishte një pamje që të dukej se ishim kthyer në kohët e xhingizkhanëve, me shufra, hekura dhe tela dhe mund ta kishe besuar këtë, në se nuk do të kishe ditur se kjo opozitë që sot prish gardhet, priti me orë që dikush të futej në gardhin e kryeministrisë për të vrarë “ligjërisht”, dhe kur, askush nuk fut, qëlloi dhe vrau në mesin e Tiranës. Dy urdhëruesit e dikurshëm janë sot ende aty: njëri shefi de jure i shqupasve dhe, tjetri, shefi de fakto i shqupasve.

Asnjëri prej tyre nuk e do Ligjin e ri për Drejtësinë, sepse nuk duan ndëshkimin.

Së dyti, në Prishtinë, krahas asaj pjese të opozitës, e cila mendoj se është idealiste deri në thellësinë e saj, po protetson edhe një skotë, disa prej të cilëve “intelektualë” të njohur me lidhjet e tyre në botën e nëndheshme serbe. Gjithkush mund të kuptojë e të arsyetojë përse demonstrojnë e janë kritikë deri në thellësi mjaft të rinj me qeverinë e sotme në Prishtinë dhe liderët e saj: qoftë edhe vetëm mungesa e perspektivës, e justifikon reagimin e tyre. Por askush nuk e kupton dot përse janë tërbuar kundër strukturave qeveritare dhe liderëve në pushtet disa nga figurat më të thekura udbashe dhe titiste në Kosovë, të cilët, përmes “analizave”, edhe në Tiranë, po ndjellin kohra të këqija për Kosovën si shtet dhe për shqiptarët si komb.

Është lehtësisht e kuptueshme se, duke pasur në finalen e tyre, qëllim të ndryshëm nga opozita politike, ata kanë marrë përsipër detyrën të ndjellin të këqija sa më të mëdha, të kapërcehet nga një gjendje opozitare e ashpër në një gjendje tjetër, përplasje e konfrontime fizike, për të shkuar drejt asaj që serbët e predikojnë prej kohe se “ shqiptarët nuk mund të bëjnë shtet, sepse nuk kanë aftësi shtetformuese”.

Këto “intelektualë” janë pjesë e asaj që prej kohe e kam quajtur lobi serb në Prishtinë dhe në Tiranë dhe kanë afërsi fizike e mendore me opozitën e sotme. Rritja e përshkallëzimit konfliktual në dy anët e kufirit do të ishte një gjetje e plotë politike dhe në këtë mes, shqupasit kanë dhënë gjithnjë shenja se janë të gatshëm ta bëjnë.

Ka disa ditë që tentohet të sillet sindromi i Prishtinës në Tiranë. Sinjali është dhënë. Opozita kërkon të jetë mbi ëligjet, mbi shtetin, mbi strukturat shtetformuese e ligj zbatuese. Ajo kërkon përjashtimin e deputetëve, jo sepse nuk e di se kjo nuk është në dorën e parlamentit, çka do të krijonte precedentin e rrezikshëm të grushtshtetit parlamentar, por sepse koha po skadon. Dhe , kur gjërat bëhen të mjegullta nga të gjitha anët, atëherë edhe ujqërit do të dalin më lehtësisht nga strofullat e tyre.

Lul Basha bën thirrje për bojkot. Megjithëse ka qenë nxënës i zellshëm i Fazlliqit dhe ka pas vetes një usta të regjur si Berisha, ai nuk e di të vërtetën, ose nuk do ta dijë, se koha e drejtimit të tij në një parti të tillë, është një kohë e vdekur dhe çdo gjë drejt fundit është një kronikë e paralajmëruar. Asnjë përdredhje e buzëqeshur nuk sjell përjashtimin nga kjo e vërtetë. Gjithçka durohet, por homoseksualizmi politik, nuk durohet.

Bedri Islami – DITA