Të jetuarit së prapthi

Moikom Zeqo

Në Botën e Pasqyrave Liza e vogël përjeton shumëfishimin e aventurave mendore.

Fjalët e Lizës me të tjerët janë si lëvizjet e kombinuara shahistike.

Ose edhe si e pasqyrave që i përcjellin njëra tjetrës pasqyrimet por pa sensin e kujtesës.

 “E sotmja nuk mund të jetë kurrë një ditë tjetër”, vërejti Mbretëresha.

 “Nuk të kuptoj”, tha Liza. “Është një gjë që më ngatërron tmerrësisht”.

 “Kjo është pasojë e së jetuarit së prapthi”, i tha me edukatë Mbretëresha: “kjo qe në fillim vështirëson pak gjërat”.

“Të jetosh së prapthi” përsëriti Liza shumë e çuditur. “Këtë shprehje nuk e kam dëgjuar ndonjëherë”. 

 “Po ka një përparësi të madhe” vërejti Mbretëresha, “sepse kujtesa punon në dy drejtime”.

Dialog i çuditshëm sa sinteza e qindra librave!

Kujtesa nuk punon në dy drejtime por në një pafundësi drejtimesh.

Të jetosh jetën së prapthi nuk është ndonjë zbulim i ri.

Nga librat e Levis Carroll-it dalin kështu tek Ungjilli Post-modernist.

A është kujtesa model çlirimi, apo strukture terapie mendore?

A janë fjalët e vërteta e sendeve, ose “fjala e bërë mish” siç thotë Gjoni i Patmosit?

A është e pandërgjegjshmja e strukturuar si një gjuhë më vete simbolike?

A është imagjinarja faza e thinjur e pasqyrave foshnja në epokën ose pas-epokën e imazheve universale?

A mund të jesh në histori dhe njëkohësisht jo në histori?

A është e shkruara e jashtëshkruara?

A është dikotomia vetëm metafizike?

A janë ëndrrat e shëmbëlltyrëzuara një hiper-realitet?

A është relativizmi i burimësuar nga teoria e kuanteve ai që shkatërron klishetë e historisë?

Ç’është pastërtia utopike e universeve të qelqta të ekraneve të kompjutrave në fakt modelimi i padukshëm i gjithçkaje?

A është ky modelim kompjuterik shumëfishimi i ngjashmërive dhe jo i dallimit?

A është Bota e Çudirave e Lizës realiteti i stimuluar i Disneyland-it?

Ç’është iluzioni perpetuum mobile i parqeve të lojërave elektronike?

A është Post-modernizmi i sotëm një guidë grafike e konceptit marrëzisht enigmatik?

A është karaoke arti “vox pox” i performancës?

Po Zamping-u si  ndërgjegjja zero e padurimit pa thellësi?

A janë arti, feja, shkenca të avulluar nga kulti tiranik i parasë?

Vërtet stresi e menaxhon botën dhe kaosi rregullin?

A ekzistojnë dy të tashme: një reale dhe tjetra dematerializim i reales?

 

Sa pamundësi mënyrash ke të jetosh jetën së prapthi?

Të jesh Migjen dhe njëkohësisht Jezu Krisht?

Të jesh në Golgota e akoma më përpara saj në Hiroshimë?

Të jesh njëri pa qenë i detyruar biologjikisht të jesh më parë majmun antropomorf?

Të jesh metaforë pa qenë send apo qenie?

E pra çdo të thotë të jetosh së prapthi?

Të jesh edhe Liza edhe Mbretëresha njëkohësisht?

Si mund të gjurmojmë vragën e rrënjëve gjenealogjike të të jetuarit së prapthi?

Të të jetuarit së prapthi në art, në filozofi në kalendar?

Ç’janë këto labirinte plot pasqyra të panumërueshme dot?

A jemi ne këto pasqyra, apo pasqyrat janë ne?

A jemi kopje të vetvetes, apo thjesht kopje të të tjerëve?

Dhe ç’janë të tjerët?

Thjesht projektimi jonë i fragmentizuar?

A ekzistojnë më Rrëfimet e Mëdha të Historisë?

A jemi qytetarë të klonuar të virtuales absolute?

A është eskatalogjia “fundi i Historisë”?

A është trans-Historikja natyra e sterilizuar?

Kanë vdekur dyshimet?

Shpresat?

Poezia?

Apo jemi loja dhe rebusi i kibernetikës?

Instrumente të industrisë së Simulacrum-it?

A ka shpëtim?

Ah, përbindëshi kolosal, shumëkokësh i mediave HD , që na ka përpirë të tërëve!

Sa parake pasqyrat e Lizës!

Ç’kanibalizëm i përshpejtuar!

Aleluja!