Terrorizëm i tipit mafioz, në kohën e qeverisë kuislinge

Fitim Çaushi

Pothuaj në të gjitha dokumentet e qeverisë kusilinge, në raportimet dhe informacionet mbi ndeshjet e ushtrisë fashiste, gjandarmërisë dhe mercenarëve të tyre ballisto-zogist, me forcat partizane, përdorej formula: “u ndeshëm me terroristat komunistë”! Por, dokumentat e brendshme të kësaj qeverie vërtetojnë se terrorizmi si praktikë kriminale, ka qenë në udhëheqjen e lartë të vetë qeverisë kuislinge.

Gjenerali i Komandës së Përgjithshme të Fuqive për Sigurimin Botuer të Mbretnisë, Silvio Robino, më datën 13 tetor 1942, me Nr. protokolli 1656/2, njofton Kryesinë e Këshillit të Ministrave: “Çeta e të njohurit Haxhi Lleshi që asht një ndër më të mëdhatë dhe të frikshmet… tue marë parasysh karakterin e saj politik, e cila përveç kësaj  ndër këto kohët  e fundit  ka kryer dhe shumë delikte të randa ….Në këtë çetë janë pjesëtar një shumicë studentash  ndër më të zotët  me vue në veprim  sisteme luftimi  të rrezikshme.

Me qëllim që të lehtësohet detyra  e organeve të policisë, i propozoj  asaj Kryesie të Këshillit Ministruer,  me caktue një shpërblim  prej 20. 000 franga kush ta vrasi Haxhi Lleshin dhe 10.000 franga  atij, që ka me dhanë lajme të dobishme që mund të sigurojnë kapjen e tij”. (Arkivi Qendor i Republikës së Shqipërisë, Fondi 149, dosja 1192, fleta 174)

Lexuesi ka mundësinë të informohet me urdhëra kriminale, që i jep një gjeneral fashist Kryeministrit të Shqipërisë në vitin 1942, për vrasje me pagesë të një antifashisti të sprovuar në zonat e Veriut të Shqipërisë! Edhe kjo është një provë, se qeveria kuislinge në Luftën e Dytë Botërore ishte levë e fashizmit italian.

Mbas 15 ditëve, më 25 tetor 1942, Kryeministri i qeverisë kuislinge, Mustafa Kruja, i bindur ndaj urdhërit të eprorit fashist, njofton Komandën e Përgjithshme të Fuqive për Sigurimin Botuer të Mbretnisë: “Në përgjigje të shkresës s’atjeshme Nr. 1656/2, dt. 12 tetuer 1942, Ju njoftohet se kjo Kryesi e aprovon plotësisht propozimin tuej për me caktue një shpërblim  prej fr. shqip. 20.000, për vrasjen e Haxhi Lleshit, si dhe një tjetër prej fr. shqip. 10.000, atij që t’api lajme të dobishme që mund të shpien në kapjen e të arratisunit të nalt përmendur”. (F.149, d. 1192, f.195) Ky është terrorizëm i pastër shtetëror!

Me këtë gadishmëri të Kryeministrit kuisling Mustafa Kruja, për të vrarë Haxhi Lleshin, bindemi se luftën kundër Frontit Nacionalçlirimtar e kanë udhëhequr kriminelët, të cilët në zbatim të urdhërave të gjeneralëve fashist, u munduan ta ndalonin Frontin Antifashist Nacionalçlirimtar t’i siguronte popullit shqiptar fitoren mbi fashizmin. Pavarësisht se antifashisti i sprovuar Haxhi Lleshi, nuk ka qenë komunist (komunsit deri në atë periudhë ishin vetëm 250 partizanë dhe ilegalë të qyteteve), terroristët e qeverisë kuislinge së bashku me mercenarët e tyre ballisto-zogistë, e justifikonin luftën e tyre në shërbim të fashizmit, me luftën kundër komunizmit!

Për eliminimin e Haxhi Lleshit do të organizoheshin hetimet paraprake dhe përndjekjet mafioze; Prefekti M. Golemi më 8 mars 1942, i dërgon Ministrisë së Brendshme forcat e mobilizuara për realzimin e eliminimit të tij: “Kontra Haxhi Lleshit janë zhvillue hetimet për zbulimin e mandej me veprue me fuqitë, që Grupi dhe Milicia, disponojnë në qendër në Zerqan”. (F.152, d.284, f.1)

Sikundër shihet janë praktikuar forma survejimi e zbulimi, e mandej me milici e agjentë “besnik”, do të organizohej eleminimi i anëtarit të Kryesisë së Frontit Antifashist Nacionalçlirimtar Haxhi Lleshit! Madje ishte caktuar edhe agjenti i sprovuar i qeverisë fashiste, që do ta realizonte aktin kriminal të vrasjes së Haxhi Lleshit. Për këtë, Kryeministri Kruja jep këto detaje: “Çeta  e Haxhi Lleshit, reth 30 burra, komunist…është në lidhje me Abas Kupin dhe Myslim Pezën. Urdhrat i merr nga zona e Myslim Pezës. Zona e veprimit është Martaneshi dhe Peshkopia. Detyra për ta ndjekur i mbetet Halil Alisë”. (F.161, d. 105, f. 1)

Sikundër shihet, qeveria i kishte qepur Haxhi Lleshit prapa, kriminelin Halil Alia, i njohur për krimet e tij në Shqipërinë e Jugut, dhe për këto “merita”, në mes të qytetit të Peshkopisë i është ngritur busti në bronz!  Përse qeveria kuislinge nuk pagoi edhe për vrasjen  e Abas Kupit? Sepse me Kupin kishin lidhje të fshehta për bashkëpunim kundër Frontit Antifashist.

Dokumenti që vjen më poshtë dëshmon plotësisht se qeveria kuislinge me mercenarët e saj, nuk luftonte komunizmin, se komunizëm nuk kishte në asnjë centimetër katror të territorit shqiptar, por luftonte kundër atyre që mendonte se rrezikonin pushtetin e saj pas luftës. Kryeministri Kruja duke parashikuar humbjen e fashizmit, nuk ishte i bindur, se deri në ç’masë do t’i mbështeste Muharrem Bajraktari qeveritarët e braktisur pas rënies së okupatorit, sepse i përkrahur dhe sponsorozuar prej britanikëve, Bajraktari  do të vinte në pushtet së bashku me Abas Kupin. Kryeministri Kruja e dinte mirë mbështetjen e madhe financiare të britanikëve ndaj Bajraktarit, për këtë ka disa dokumente në arkiv.

Në realizim të strategjisë së tij, midis qeverisë kuislinge dhe britanikëve, Bajraktari bën një propagandë pro-britanike, për të cilën Tahir Kolgjini, më 24 mars 1942, njofton Ministrinë e Brendshme: “Muharem Bajraktari këshilluaka popullin që të dekurajohen, mbasi në rast nevoje do t’u vijshin aeroplana në fushën e Lumës për ta marrë bashkë me njerëzit e tij me i çue n’Ingliterë. Këtë e dijka me anën e radios së fshehtë, me të cilën u marka vesh.”( F.152, d. 292, f. 91)

Sikundër shihet, qeveria kuislinge shqetësohet nga “dekurajimi” i asaj popullsie që mbështet qeverinë në luftën kundër Frontit Antifashist dhe nuk tregohet e gatshme sa herë e ndërsen qeveria kundër forcave partizane. Në rrethanat e shkëputjes së Muharrem Bajraktarit nga orbita italiane, Mustafa Kruja i dërgon Jakomonit një karakteristikë të figurës së tij. Pasi e paraqet kundërshtar me Zogun, të cilit i kishte shërbyer dikur, shkruan: “Muharrem Bajraktari i rikthyer në atdhe më 1939, e mohoi Zogun dhe u kthye nga anglezët. Drejton forcat kundër forcave tona, u godit në mars në Peshkopi…që atëherë nuk ka pasur aktivitet, por ka qëndruar në kontakt me Abas Kupin dhe Mihailloviçin, me të cilin rezulton që është takuar përtej kufirit. As Muharremi e as Abas Kupi, ende nuk kanë marrë urdhra për të filluar aksione të dhunshme, në kontrast me  çetën e Myslim Pezës. Përveçse me frikën, nuk mund të shpjegohet ndryshe fakti që, as njëri dhe as tjetri, nuk kanë prerë asnjë fije telegrafike dhe nuk kanë sulmuar asnjë rrugë”. ( F. 152, d. 292, f.108)

Motivimi që i bën Kruja qëndrimit neutral të Bajraktarit dhe Kupit ndaj pushtuesit italian, nuk ishte frika, por politika “largpamëse” për të marrë pushtetin pas luftës, jo çlirimi i vendit. Pavarësisht se Bajraktari nuk ka ndërmarrë asnjë aksion kundër okupatorit italian, kryeministri Kruja planifikon asgjesimin e tij fizik, sepse nuk i beson qëndrimit të tij pas luftës; sipas Kartës së Atlantikut, ai e di mirë se britanikët nuk do t’i përkrahin ata që kanë bashkëpunuar me fashizmin prandaj shkruan:

“Kundër tij dhe bandës së tij, dislokuar në Prefekturën e Kukësit, që nuk është shumë e madhe, ju propozoj ta thërrasim në Tiranë majorin Prek Ndrec Bajraktarin. Të ngarkohet për arrestimin dhe vrasjen e tij. Për këtë duhet të vendosim në dispozicion të tij edhe 50.000 fr.ari për kokën e Bajraktait kur kjo detyrë të përmbushet. E vetmja mënyrë për të vepruar kundër bandës së Bajraktarit…”( F. 152, d. 292, f.108). Edhe kjo është një dëshmi e terrorizmit shtetëror, e ushtruar mga qeveria kuislinge gjatë viteve të Luftës së Dytë Botërore.

Nuk dimë si ka vazhduar kurthi që po i ngrihej Bajraktarit nga Mustafa Kruja, por nga njoftimi i Tahir Kolgjinit më 10 maj 1942, drejtuar Ministrisë së Brendshme, informohemi për nxitjen e konfliktit të armiqve të tij: “Me fjalën e Muharrem Bajraktarit, Destan Rexhepi, që edhe sot ndodhet i arratisun, kishte vra Qerim Ramadanin, mbasi trembej Muharrem Bajraktari, se ky do t’i hante kokën, se ishte kundërshtar i tij. I vrami ka vëllaznit e tij Elez Ramadanin nëntoger akademist në ushtrinë shqiptare dhe Qazim Ramadani, reshter në armën e karabinerisë. Këta janë ata që kërkojnë Muharrem Bajraktarin dhe shokët  tij, si për mish lepuri.” (F.152, d. 292, f. 107)

Ky terrorizëm konsiderohet “patriotizëm” i flaktë i mercenaëve të fashizmit, të cilët, nga frika e dënimit, u strehuan në mërgatën e qyqeve.