“Tri pyetje të thjeshta, ndërsa shohim nga mëngjesi në mbrëmje, humbësin e madh tek shfaqet në çdo ekran televiziv”

Nga Fatos Tarifa

Botuar në DITA

Tri pyetje të thjeshta mund të bëhen këto ditë, ndërsa shohim Sali Berishën tek shfaqet në çdo ekran televiziv, nga mëngjesi në mbrëmje. Lufton si një “trim i paepur”, që nuk dorëzohet as përballë fuqisë më të madhe të globit.

Por me kë? Kjo është pyetja e parë: Me kë lufton Sali Berisha sot? Berisha nuk kufton me Amerikën, sepse me Amerikën nuk mund të luftohet. Berisha lufton me kohën e sotme, me Shqipërinë e sotme, sepse e sotmja nuk është më koha e tij. His days are long gone! Ai e ka të vështirë ta pranojë këtë, prandaj edhe kërkon ta kthejë Partinë Demokratike dhe Shqipërinë demokratike në kohën e shkuar, në “kohën e tij”. Por a është vallë e mundur një gjë e tillë? Edhe pse rikthimet politike nuk janë një dukuri e panjohur në histori (rikthimi i Monarkisë Stuart në Anglinë e shekullit të 17-të, rikthimi i Burbonëve në Francën post-bonapartiste në fillim të shekullit të 19-të apo rikthimi i dinastisë Meiji në Japoni në gjysmën e dytë të atij shekulli), një rikthim i Berishës në krye të këtij vendi është krejtësisht i pamundur.

Pyetja e dytë: Nëse koha e tij ka perënduar, përse Berisha vazhdon të bëjë luftë? Një përgjigje mund të ishte kjo: Berisha vazhdon të luftojë pasi konflikti dhe lufta janë gjendja e natyrshme e tij. Ai lufton sepse nuk i ka mbetur rrugë tjetër për të qenë i përfillur në politikë dhe në shoqëri. Jashtë konfliktit dhe pa luftë Berisha është i harruar, është Askush. Dhe, i mësuar të jetë gjithnjë Ai, njeriu i pushtetshëm, bajraktari i politikës shqiptare, ai e ka të vështirë të pranojë t’i hedhë armët, edhe nëse këto janë të vjetra, të ndryshkuara, ose të thyera. Në fund të fundit, çfarë tjetër do të humbiste pasi ka humbur nderin e tij, që, siç thoshte Shekspiri, është pjesa e pavdekshme e çdonjërit nga ne?

Pyetja e tretë? Nëse ka humbur nderin, çfarë mund të fitojë nga kjo luftë “totale” me të gjithë? Asgjë, sipas mendimit tim. Sepse edhe humbja e tij është totale dhe përfundimtare. Këtë të vërtetë, gjithashtu, Berisha e ka të vështirë të pranojë.

Mund të vazhdoja të shkruaja edhe më gjatë, sidomos pasi e dëgjova Berishën të fliste dje para një grupi gazetarësh që nuk e kuptoj përse vazhdojnë t’i “varin pafidhen”, siç do të thoshin në Gjirokastër, këtij humbësi të madh, por nuk do u shtoja ndonjë gjë të re atyre çfarë kam thënë në këtë gazetë rreth një vit më parë, kur Sali Berisha u shpall një person i padëshiruar nga administrata ameriane, ndaj edhe riprodhoj këtu, pa hequr dhe pa shtuar asgjë, çfarë kam shkruar për të në maj dhe në korrik të vitit të shkuar.

19 maj 2021

Njoftimi i Sekretarit amerikan të Shtetit Antony Blinken dhe motivacioni me të cilin ai shpjegon deklarimin nga administrata e Shteteve të Bashkuara të ish-presidentit dhe ish-kryeministrit të Shqipërisë Sali Berisha dhe familjarëve të tij si personae non gratae më bëri të ndihem mirë. Në fakt, më bëri të ndihem shumë mirë. Për shumë arsye, të cilat nuk i them sot, post-factum, për herë të parë, por i kam venë në dukje shumë vite më parë, kur Sali Berishën e kam cilësuar si një “fatkeqësi kombëtare”.

Ky është një lajm i mirë, një lajm shumë i mirë për Shqipërinë dhe për shqiptarët.

Unë e di se shumë njerëz, të cilët e kanë dashur, ose e duan dhe e mbështesin edhe sot Sali Berishën, ky lajm i ka gjetur në befasi dhe shumë prej tyre i ka dëshpëruar, i ka shqetësuar, i ka hutuar dhe i ka shtyrë të reagojnë në mënyrë instinktive, por jo prudente.

Ndër ta, shumë janë mbështetësit e tij besnikë në radhët e Partisë Demokratike, por jo aq në radhët e demokratëve të thjeshtë të këtij vendi se sa në radhët e atyre që e kanë drejtuar ose e drejtojnë këtë parti.

Shume të tjerë janë ndër radhët e atyre “analistëve”, të cilët, në studiot e disa televizionëve, e kanë justifikuar dhe mbrojtur me shumë zell “kryedemokratin Berisha”. Zhgënjimi i këtyre të fundit pas lajmit të djeshën duhet të jetë shumë i madh dhe unë e kuptoj përse. Berisha ka qenë për ta lideri “i dashur, karizmatik dhe tolerant” ndaj mendimit të lirë, edhe pse shumë prej tyre e kujtojnë mjaft mirë gjëmën që ky armik i medias së lirë i bëri gazetës Koha jonë 15 vite më parë. Armiqësia e Berishës ndaj shtypit të lirë dhe parimeve të qeverisjes demokratike në Shqipëri janë krahasur nga studies të Universitetit të Harvardit me atë të Slobodan Milosevic-it në Serbi, të Jean Bertrand Aristide-s në Haiti, të Mahathir Mohammad-it në Malajzi, të Alberto Fujimori-t në Peru, të Leonid Kravchuk-ut dhe Leonid Kuchman-it në Ukrainë etj.

“Uncle Sam” nuk e njohu dje Sali Berishën. Ai e ka njohur fytyrën e vërtetë të tij një çerek shekulli më parë, atëherë kur, pas rrënimit total të vendit që Berisha toleroi e inkurajoni përmes firmave të tipit Ponzi, ai deklaronte “Après moi, le deluge” (pas meje të bëhet qameti).

Dje, Uashingtoni i tha Sali Berishës “This is it!” Dje administrata e Presidentit Joe Biden i komunikoi këtij “përbindshi” të politikës shqiptare fundin e vet. Një fund i turpshëm, poshtëronjës, për kreun e shtetit dhe kryeministrin e një shteti aleat të fuqisë më të madhe të globit.

Për shkak se—dhe në rrethanat në të cilat po zhvillohet reforma në drejtësi në vendin tonë—reforma demokratike më e gjerë, më e thellë, më e vështirë dhe më e rëndësishme në tri dekadat e këtij tranzicinoni të tejzgjatur e konvulsiv në Shqipëri, kjo duket se ishte koha më e përshtatshme për t’i treguar vendin Sali Berishës dhe dinastisë së tij, si dhe për t’i dhënë mësimin e duhur jo vetëm familjes politike që ai krijoi dhe udhëhoqi me një dorë të hekurt deri më sot, por edhe tërë klasës politike shqiptare.

Deklarata e Sekretarit të Shtetit është një lajm i mirë në radhë të parë për qytetarët shqiptarë. Ky lajm konfirmon se Shtetet e Bashkuara janë një mik dhe një aleat i vërtetë i Shqipërisë, se Uashingtoni i ndjek me vëmendje e me shumë seriozitet zhvillimet në vendin tonë dhe është seriozisht i angazhuar dhe i vendosur që demokracia dhe shteti i së drejtës në këtë vend të përparojnë e të konsolidohen.

Ky është një lajm i mirë për demokracinë në Shqipëri, pasi ai përmban një sinjal të qartë e të fortë se Shtetet e Bashkuara nuk do të tolerojnë dhe nuk do e të lënë pa ndëshkuar askënd që merr nëpër këmbë aspiratat demokratike të popullit shqiptar, që nëpërkëmb interesat e publikut, që cënon intreresin kombëtar dhe që minon demokracinë në këtë vend.

Ky është një lajm i mirë dhe tejet inkurajues për sistemin tonë të drejtësisë në reformim e sipër. Mesazhi i tij lexohet qartë si një mbështetje e vendosur për ta çuar deri në fund reformën në drejtësi dhe për të vënë para përgjegjësisë ligjore këdo që shkel ligjet e shtetit, këdo që është i korruptuar, këdo që shpërdoron pushtetin ose detyrën që i kanë besuar qytetarët, këdo që me veprimtarinë e tij bëhet i rrezikshëm për shoqërinë. Unë nuk kam dyshim, se emra të tjerë, si Ilir Meta, Fatmir Mediu dhe shumë politikanë të korruptuar, që e kanë zhvatur këtë vend dhe e kanë dëmtuar këtë demokraci, presin tani gjakngrirë radhën e tyre.

Ky është një lajm i mirë për Partinë Socialiste dhe për qeverinë që drejton kjo parti, jo sepse një prej kundërshtarëve politikë më të mëdhenj të saj do të jetë këtej e tutje në “listën e zezë” të aleatës sonë më të madhe, por sepse ky vendim shërben si një paraljamërim serioz se askush nuk është i paprekshëm, ose i përjetshëm në pushtet, se korrupsioni e krimi nuk kanë as ngjyrë, as kartë anëtarësie të ndonjë partie politike të veçantë, por janë një e keqe e madhe, ndaj së cilës askush nuk mund të jetë imun.

Mbi të gjitha—sado paradoksale që kjo të tingëllojë—ky është një lajm shumë i mirë për vetë Partinë Demokratike dhe drejtuesit e saj, sepse, më në fund, u jep atyre mundësinë që të ndahen përfundimisht nga trashëgimia antidemokratike e kriminale e Sali Berishës, nga tutela dhe frika prej tij, për t’u zhvilluar e rritur si një parti e vërtetë demokratike, sot në opozitë dhe nesër eventualisht në krye të punëve të shtetit.

Me vendimin e djeshëm, administrata amerikane nuk dënon thjesht një shqiptar keqbërës më shumë dhe familjarët e tij, që kanë abuzuar me pushtetin dhe me pasuritë kombëtare të këtij vendi. Vendimi i djeshëm u jep shqiptarëve të thjeshtë besim në Shtetet e Bashkuara dhe në sistemin e drejtësisë që po ndërtojmë, ndërsa për klasën politike shqiptare është një mësim i madh.

Uncle Sam is watching!

30 korrik 2021

Një Shqipëri demokratike ka nevojë edhe për Partinë Demokratike. Por as Shqipëria, as Partia Demokratike e saj, nuk kanë nevojë për Sali Berishën.

Shqipëria ka nevojë për një parti opozitare që është vërtet demokratike. Shqipëria nuk ka nevojë për një opozitë që nuk përfaqësohet nga një parti demokratike e vërtetë.

Shqipëria ka nevojë për një parti opozitare, e cila, si një parti e vërtetë demokratike, të mund të konkurrojë në zgjedhje demokratike dhe—nëse fiton—të mund ta drejtojë këtë vend në mënyrë demokratike.

Partia Demokratike që shohim sot në Shqipëri nuk ka se si të jetë realisht një parti demokratike sa kohë që ajo pranon të mbahet peng nga një individ i vetëm, nga Sali Berisha. Nëse është e diskutueshme—dhe tepër e dyshimtë—që Partinë Demokratike e ka themeluar Sali Berisha, nuk ka asnjë dyshim se këtë parti e ka penguar dhe po e pengon të sillet si një parti e vërtetë demokratike pikërisht Sali Berisha.

Një varg pyetjesh kërkojnë përgjigje:

Si është e mundur që këtë realitet të mos e kuptojnë ata dhjetëra mijë qytetarë të këtij vendi që e besojnë Partinë Demokratike dhe votojnë për të?

Si është e mundur që një njeri i vetëm, me të cilin pjesën dërrmuese të qytetarëve shqiptarë nuk e lidh asgjë—dhe prej të cilit ata janë zhgënjyer e tradhëtuar shumë herë—të vazhdojnë t’i mbajnë sytë nga ai?!

Si është e mundur që mijëra aktivistë të sinqertë e të ndershëm të Partisë Demokratike, qindra anëtarë të forumeve drejtues të kësaj partie dhe qindra njerëz të tjerë që veten e quajnë intelektualë, t’i qëndrojnë besnikë, në një mënyrë gati tribale, një njeriu që i ka sjellë kaq shumë të këqia këtij vendi dhe vazhdon ta pengojë përparimin e tij?

Si është e mundur që themi—shumë herë, madje, me mburrje—se jemi populli më proamerikan në botë dhe, në të njëjtën kohë, shumë demokratë shqiptarë “proamerikanë” vazhdojnë t’i shkojnë pas bajraktarit të tyre Sali Berisha?! Çfarë u ka bërë Berisha atyre njerëzve që e ndjekin pas, sa që, edhe kur Amerika u thotë se nuk e do atë njeri, se ai njeri i ka sjellë dëme të mëdha vendit të tyre, ata vazhdojnë të jenë me të.

A janë këta njerëz trushpëlarë e të verbuar nga demagogjia e Berishës? A shpreh qëndrimi i tyre sentimente antiamerikanë? A është “luajaliteti” i tyre tribal ndaj Berishës një zgjedhje mes tij dhe Amerikës?

Sepse, sot, nuk mund të thuash se i çmon Amerikën dhe gjithçka që ai vend i madh ka bërë për Shqipërinë dhe shqiptarët gjatë shekullit të fundit, as se e do demokracinë amerikane dhe, përsëri, të duash Sali Berishën, njeriun që, për fatin e keq të të gjithëve ne, ka qenë një “fatkeqësi kombëtare”.