Trim si Saliu!

“Vetëm frikacakët qëllojnë me batare në ajër, ai që është trim qëllon me precizion” – tha në qershor 2014 duke komentuar policinë e shtetit në Lazarat.

Nuk u besova veshëve. Gjithmonë e kisha pyetur veten përse iu desh 21 Janari atij. Se në asnjë përllogaritje, sado diabolike, nuk më rezultonte e nevojshme. Por ja, paska qenë kjo! Paska dashur të testojë trimërinë! Në mish të gjallë! Katër herë rresht brenda pak minutash! Ditën për diell! Në shesh të hapur, madje në sheshin më të hapur në Shqipëri: në bulevardin Dëshmorët e Kombit! O zot, ç’po na dëgjojnë veshët! Ç’paskemi bërë për të merituar këtë njeri që po e heq zvarrë shpirtin e lodhur të këtij populli nëpër skutat e errëta të çmendurisë së tij? Thonë se “ç’ka barku nxjerr bardhaku”. Ky njeri, i dehur në bardhakun e skizofrenisë së tij, nxori padashur përse i paska vrarë ata të katër. Tregoi se mund edhe të shtinte në ajër, si frikacakët e Didit. Por jo, nuk e bëri sepse ai është trim. Dhe trimi e bën bam me precizion duke e ngjyer plumbin në gjak, drejtpërsëdrejti në kockë, drejtpërsëdrejti mbi jetën e atyre të katërtve, drejtpërsëdrejti në jetën e jetimeve që mbolli me një dorë.

Me precizion! Dëgjon o popull? Sali Berisha ka precision. Pra është trim. Ka minimalisht katër varre dëshmitarë.

E ndjej që kjo thirrje tingëllon e zbehtë tani. Nuk ngacmon më asnjë nerv. Sepse veshët janë lodhur, sytë janë shuar, revolta është sfilitur. Në të gjithë jemi telendisur duke ndjekur trajektoren e një të marri tek zhgarravit plot epsh amoku këto tre dekada të shpresës sonë. Ne i ngjajmë atij të humburit që, pasi është rropatur me ditë në shkretëtirë në kërkim të një pikë ujë, e lënë forcat më në fund e gjunjëzohet buzëtharë, indiferent në pritje të aktit të fundit, shuarjes sublime. Sepse ai nuk ka më fuqi të vuajë e pret si ngazëllim të fundit vdekjen që ta marrë. Kaq të lodhur jemi së revoltuari, nga bëmat e pacipa të këtij njeriu, që nuk ka asnjë drojë t’í shpalosë përpara syve tanë sa herë që mendon se e harruam. Jo, ai nuk na lë ta harrojmë, ashtu si ngazëllimi i fundit i vdekjes që nuk mungon kurrë të vijë. Përsa kohë të jetojë.

Ç’ka barku nxjerr bardhaku! Dhe bardhaku këtë herë na tregoi motivin pse ata të katërt u nisën buzëplasur në boten e përtejme.

Që “ai” të merrte kënaqësinë e të ndjerit trim!

Epo jo, or miq. Deri këtu nuk jemi të lodhur. Kjo i kapërcen të gjitha caqet, edhe atë të dorëzimit. Kjo nuk të lë të të shuhet ndjenja e revoltës. Jo! Sepse ai është i paparashikueshëm: ai vret për t’ú ndjerë trim! Prandaj mos u ndjeni të lodhur o njerëz, mos e ulni vigjilencën! Sepse e keqja nuk zhduket duke e harruar, por duke e përballur!

“Vetëm frikacakët qëllojnë me batare në ajër, ai që është trim qëllon me precizion”.

Pra, ti je trim, Sali, apo jo? Je burrë malësie? Ja ke mbushur mendjen vetes për këtë? Kujton precizionin e 21 janarit dhe ndihesh i tillë?

Ti nuk je trim! Je frikacak!

Ti nuk je burrë malësie! Je burracak!

Nga ata më të këqijtë, nga ata që nuk i bën dot burra as jeleku antiplumb.

Sepse, andej nga vjen ti, trimat dhe burrat e malësisë nuk qëllojnë mbi të pafajshmit e të paarmatosurit, siç bërë ti në 21 janar. Andej nga vjen t’i trimat nuk fshihen për të dhënë urdhëra pas dritareve të blinduara.

Policia në Lazarat kishte përballë të fajshmit e të armatosurit, e përsëri nuk u bë “trim” si ty t’í qëllonte. Kryeministri nuk i dha urdhërat pas dritareve të blinduara por ballë për ballë me popullin.

Dhe Gatja u kap, Sali! Edhe pse qëlloi me armë ndaj policisë. Gatja nuk u ekzekutua “me trimëri” si Aleksi, Ziveri, Hekurani e Faiku. Edhe pse krahasimi është si nata me ditën ndaj dikujt që qëllon me armë në dorë dhe katër të pafajshmëve me duar në xhepa.

Por Gatja u kap, sepse kryeministri sot nuk është “trim” si ty.

Kryeministri ynë është “frikacak”!

Siç janë “frikacakë” gjithë kryeministrat në Europën e sotme.