Trumpeta e Zotit…

O mendime që më vini,

turbull porsi valët,

dhe me aromë pelini,

m’i vishni gjithë fjalët.

 

Që ju linda-që ju rrita,

porsi kanakarë,

në udhëkryqe dhe në prita,

pse më hiqni zvarrë?

 

Më lëviz damari i ballit,

si nje eksplozion,

porsi Shtëpia e Djallit,

koka më gjëmon.

 

Ç’më sjellin këto mendime,

gjithë këto meraqe,

moj e shkreta jeta ime,

që nuk gjete paqe!

 

Moj e shkreta jeta ime,

me ato vullkane,

me të thinjurat mendime,

në borë e tufane…

 

O mendime-o mendime,

që më hapët punë,

u thinjët si mjekra ime,

u thinjët si unë.

 

O mendime që në zemër,

më digjni si eshka,

ju kini turrin e dritës,

unë eci si breshka.

 

Se shkrihet poet’ i shkretë,

në ballin e shqotës,

dhe shkurton të tijën jetë,

që të zgjasë të Botës.

 

Ndez e ndez ky i bekuar,

një dritëz mes territ,

veç Ai i ka jetuar,

mundimet e Ferrit.

 

Asnjëherë në krahë të tija,

nuk shënoi balanca,

tretet si vesa-si hija,

kur flet injoranca.

 

Mund të mposhtë gjarprin me zile,

të mundë një kuçedër,

po pushteti injorancës,

është më i egër.

 

Veç në Qiell-pranë Fronit,

do ish i pushtetshëm,

poeti dhe injoranca,

armiq të përjetshëm.

 

Pak janë flladet dhe aromat,

që e përkëdhelin,

gjëmbat rriten me shumicë,

lulet mezi çelin.

 

O mendim që vret Arbenin,

me gjyle të rënda,

unë i jap jetës melhemin,

ajo më jep gjëmba.

 

Po nuk trembem-po nuk tutem,

jo nga kjo përpjekje,

dhe në tufë kurrë s’futem,

të më gjesh-moj vdekje!.

 

Se unë jam Trompetë e Artë,

në buzën e Zotit,

që i ndez vullkan të zjarrtë,

kohës së Robotit.

 

Dhe nuk pres nga njerëzia,

të më bëjnë gjyqin,

se përmbi supet e mia,

vetë e hodha kryqin..

 

Jezu Krishti-Zot i Botës,

nuk jam padyshim,

porse Krishti-vetëm Krishti,

është heroi im! Tiranë,

 

2007-2017

 

A.Duka