Turi nuk ma heq trurin…

Nga Edona Llukaçaj

Gjithnjë kam besuar se vetëm një sistem arsimor i arrirë mund të mundësojë përparimin faktual të një vendi, si në rastet e mirënjohura të Koresë së Jugut e Finlandës. Kjo më ka bërë të ndjek me vëmendje zhvillimet e kësaj fushe në Shqipëri.

Arsimi, i cili së bashku me emancipimin e gruas është cilësuar edhe nga mjaft prej kundërshtarëve te tij si një prej dy arritjeve më të mëdha të sistemit pararendës, u bë shpejt pjesë e gërryerjes së tranzicionit.

Në emër të ndryshimit, liberalizimit, modernizimit, a përafrimit me sistemet e vendeve të zhvilluara, fatkeqësisht, shkolla shqiptare u la të humbë në labirintin e vet tranzicional.

Problemet fillestare të paadresuara ose të pak adresuara bashkë me fenomenet që pollën, prej notave fiktive te tezat që citojnë Wikipedia, e kthyen sistemin tonë në një bumerang vetëshkatërrues.

Mjafton të mendosh se sa herë vazhdimi i studimeve universitare në vend konsiderohet me pesimizëm si marrja e “një copë diplome” ose sa “zgjedhje” është kjo copa e diplomës në mësuesi.

Premtimet për përmirësimin e domosdoshëm dhe të shpejtë të sistemit arsimor gjetën implementim në vendime drastike. Ndoshta më tipikja e tyre është ndërprerja e të drejtës për studime doktorature e dhënia e këtij titulli nga universitet. Ndonëse ndonjë revokim në bazë plagjiarizmi a të tjera parregullsive thelbësore nuk është se u dëshmua.

Kur spekullimet për pedagogë që jepnin nota në bazë favoresh seksuale a të mirash materiale u faktuan publikisht, përgjigjia e autoritet qe një distancim verbal e pak pezullime. Nuk u pa si një mundësi e zbatimit rigoroz të “Paktit”, që, tashmë, duket se është kthyer në një projekt meremetimi konviktesh.

Jo shumë i ndryshëm qe edhe reagimi kur u bë publik abuzimi i të miturave nga mesuesi e roja i shkollës, pikërisht individët tek të cilët i mësojmë fëmijët të kërkojnë mbështetje në mungesën tonë. Një “reformë” e mirëfilltë për të gjitha nivelet i stafeve mësimore e administrative nuk u konsiderua domosdoshmëri.

Përpos të tjerave, kjo qasje apatike “futi në një thes” çdo kontribues në fushën e arsimit, duke hedhur baltë edhe mbi të përkushtuarit e të aftët. Ata, si një tërësi, u kthyen në një shënjestër të lehtë dhe në ‘fajtorët’ e çoroditjes sistematike.

Ndonëse një kod veshjeje mirëfilltazi i implementueshëm për stafin mësimor mungon, veshja dhe pamja e tyre, që sipas pretendimit dëshmon mungesë cilësie, u bë temë diskutimesh të zjarrta.

Nuk u reflektua se sa syresh ishin futur në rradhët e mësimdhënësve ose ishin katapultuar në mënyra spektakolare, përgjithesisht mbi zotësinë e vetme të militantizmit efikas. Nuk u kuptua se meritokracia e lënë në harresë na penalizonte të gjithëve.

E ne “na ikën truri prej Turit”? Pyetja e përçudnuar dhe jo e vetmja në atë provim padyshim që i zhgënjen fort maturantët. Por me dhimbje pohoj se nuk na e “heq trurin”.

Kjo qasje, fatkeqësisht për ne e fëmijët tanë, veçse “Turë” mund të prodhojë.

——

Botuar në DITA. Ndalohet ribotimi i plotë ose i pjesshëm pa lejen me shkrim të redaksisë.