TURP!

Pa tjetër që jo vetëm politikisht dhe ekonomikisht, por edhe moralisht do të na duhet të presim situata tepër të rënda. Kush e dirigjon këtë film pa zë? Pasiviteti shtetëror ndaj rastit të zhdukjes të biznesmenit Remzi Hoxha, e cila me plot atdhedashuri ngrihet në faqet e “Ditës”, nëpërmjet djalit të tij fisnik e besnik, jo vetëm të ngjeth me idiferentizmin e tmerrshëm, por të duket sikur dëgjon nga do kërkëllimën e kockave të mijra viktimave, të ikur si pasojë e politikës të poshtër të një shteti që qeverisi për të poshtëruar popullin e vet. Pas këtij “trilli” tragjik, mungesës totale të interesit shtetëror për zbardhjen e kësaj ngjarjeje, shumë gjëra duhet të ndodhin.

Së pari, asnjë të mos e gënjejë mëndja se do të gjykohet ndonjëherë qeverisja kriminale e Sali Berishës, apo se drejtësija e “shqu(y)ar” shqiptare do të arrij të kapërxej pragun e gjykimit vrastar. Jo! Shoqërija jonë e sklerotizuar do të vazhdojë të meret me krimet e Enver Hoxhës dhe me në krye disa provokator e demagogë të pështirë, që vetëtitullohen të persekutuar, do të vazhdojë të llomotisë mbi rëndësinë e luftës kundër komunizmit. Nuk do të kenë të mbaruar diskutimet lidhur me mënyrën e hapjes të dosjeve të krimeve të këtij sistemi, si do të amballazhohen, me kapakë ngjyrë blu apo kuq e zi, do të lexohen arabisht nga fundi në fillim apo si. Stërnipër të nderuar të gjyshit, do të vazhdojnë të bëjnë presion për të zbuluar të “vërtetën” e pushkatimit të stërgjyshit “patriot” e të paharruar nga ana e “qarkorit të partisë”, nën drejtimin e të cilit trupat SS të gjermanëve, këtyre pararendësve të rendit që po ndërtojmë sot, pushkatonin në prag të shtëpive e në mes të natës simpatizantët e komunistëve.

Të rinjtë do të vazhdojnë të dëgjojnë se si Zogu (jo ai i kronikave rozë), “naltmadhënija e tij”, arriti të bënte aktin më “sublim” që mund të bëhej, ta linte të lirë popullin e vet, ditën kur ai u “çlirua” nga fashistët “demokrat” italjan, të cilët veç të tjerash bashkë me aleatët e tyre “lanë edhe litarin jashtë” dhe kastile nuk e fiksuan datën e “pushtimit” të vëndit nga komunistët në 28 apo 29 nëntor… E ç’nuk do të vazhdojë të dëgjohet e të tregohet më tej!?

Vetëm për këto 25 vitet e fundit nuk do të flitet edhe 25 vite të tjera. Sepse ende nuk është përcaktuar se ç’vite kanë qënë. Demokraci apo diktaturë. Liri apo skllavëri. Zhvillim apo prapambetje. Kulturë apo injorancë. Mbi 6 apo 7 mijë veta është numuri i viktimave të vrara e të ikura si qeni në vreshtë. Diku për hasmëri, diku për grabitje, diku për përdhunim, diku për konkurencë, por asnjëherë për nder e për atdhe. Me mijra të tjerë u hodhën e u lanë në mes të rrugës, pa pronë, pa shtëpi e katandi. Me dhjetra mijra të tjerë u persekutuan duke ju hequr edhe mundësinë më minimale të jetesës në emër të persekutimit të kaluar. Në vënd që “zjarri” i shndërimit të sistemit të vihej në shërbim të energjive shoqërore, ju vu shkollave, universiteteve e institucioneve shkencore, u bë shkrumb çdo gjë që vinte era progres e kulturë. Dreq o punë se ç’katastrofë qe ky fati i vëndit tonë!

Zbulimi i eshtrave të të ndjerit Remzi Hoxha, nuk është më enigmë. Enigmë është arsyeja se pse ende ngurohet zbulimi i tyre, pse ende kur janë gjallë krejt ata që kanë marë pjesë në gati ekzekutimin e tij, nuk kërkohet të dalë e vërteta e këtij krimi shtetëror. Dihet që Remzi Hoxha është zhdukur nga SHIK-u i Sali Berishës. Dihet që torturuesi deri në vdekje dhe ai që e zhduku trupin e tij është Ilir Kumbaro. Dihet që në krye të këtij aksioni ka qënë ish kryetari i kësaj Gestapoje shqiptare Bashkim Gazidede. Dihet që ky aksion është kryer me porosi të Sali Berishës. Dihet se i ndjeri Remzi Hoxha ka qënë rastësisht dëshmitar i dy ngjarjeve që rëndonin në kurriz të popullit shqiptar të Kosovës, takimi fshehtë i Gazidedes me Arkanin dhe ai i Milosheviçit me Berishën. Po pse atëhere?

Natyrisht që ka një “kleçkë”. Një “kleçkë” që fillon në Tiranë e përfundon në Londër, aty ku mbrohet haptas një kriminel, veprimtarija e të cilit nuk duhet të jetë aq “naive” sa të konsderohet një veprim individual me pasojat e një “persekutimi politik” të mundshëm. Jemi plot 20 vite më parë, pikërisht atëhere kur nëpër skutat e shtabeve të saj nuk diskutohej e ardhmja e shqiptarëve por e ardhmja e Serbisë. Ёshtë koha kur nga poliqëndrat e Europës përkrahej e mbështetej Milosheviçi, i cili konsiderohej si faktori kryesor i paqes në Ballkan, kur gati do të propozohej për “Nobel”-in e saj.

Ёshtë koha kur ky kryegangster, për të justifikuar rolin e “paqeprurësit” merte përsipër bisedat “paqësore” me ata që ai i konsideronte protogonist, më të rëndësishëm nga të gjithë sigurisht që kishte Presidentin e Shqipërisë, të cilit i ngarkoi fillimisht dy detyra, atë të asgjësimit të çfardolloj qelize të UÇK-së, që kishin filluar organizimin, si dhe përgatitjen për furnizimin, së pari me karburant të njësive militare e paramilitare sërbe që përgatiteshin për “sulmin e madh”, atë të spastrimit përfundimtar të shqiptarëve nga “djepi” i Serbisë. E padiskutim që gjithçka që është bërë, protokolluar, planifikuar dhe programuar, ka lënë gjurmë, të cilat absolutisht nuk duhej të ekspozoheshin apo aq më tepër të demaskoheshin. Në errësirë gjithçka. A nuk u dogj Troja natën?

I ndjeri Remzi Hoxha nuk është torturuar për të treguar atë që dinte, por pikërisht për t’u zhdukur. Sepse çfarë do të tregonte? Atë që ai dinte, kriminelët e tij e dinin më mirë, ata ishin autorë. E në këtë rast torturuesi kthehet në “monument, që mbrohet nga shteti. Vetëm të jesh idjot e të të mos shkoj mëndja te këto dyshime, apo më mirë te këto definicione. Dhe ne e dimë fare mirë se si është trajtuar shteti e vëndi ynë 3-4 vite pas shtyrjes të shqiptarëve nga ana e një armate të tërë spiunësh diplomatik nëpër vaporët e turpit të vëndit të tyre, tamam atëhere kur në krye të tij ishte ai që mori pjesë në projektin e degjenerimit teritorial të këtij vëndi dhe shuarjes përfundimtare të dosjes të Kosovës, të këtij vëndi prej ku buron besa dhe nderi i shqiptarëve.

Qeveria e sotme bën sikur kërkon drejtësi, e ne qytetarët bëjmë sikur e besojmë. Por në fakt ne e dime se ajo nuk ka këllqe. Ajo kurrë nuk ka për ta cënuar ish kryeministrin Sali Berisha. Edhe pse ai është garancia e saj. Ai vjen nga labirinthet e vitit 1913, nga qilaret e diplomacisë të përcaktimit të fateve të popujve nga oligarkija financiare e bosëve të saj, një prej qëndrave të të cilëve është edhe Beogradi i Milosheviçit të djeshëm dhe i Vuçiçit të sotëm. Por, të paktën edhe në këtë rast, qeveria jonë le të luaj edhe si herë tjetër rolin e institucionit që gjoja lufton për drejtësi sociale dhe ta mari kurajon e ta qetësojë Ardianin, djalin shqipe të Remzi Hoxhës, e pasi ta ngushëlloj me ndonjë titull presidencial, t’ja shpreh në ndonjë farë forme të vërtetën, që ajo ka vite që e di.

Ka 20 vite që ky fëmijë dje e sot burrë, kërkon minimalen që kërkon një njeri në jetë, atë që i ka bërë kokën, babën, simbolin e familjes, të ardhmen dinjitoze të fëmijëve të vet. Ka mbi 2 vjet që ja keni premtuar Ardianit angazhimin tuaj zoti kryeministër. Gjeje mënyrën dhe jepja atë që të kërkon, në mos kockat, kujtimin e amëshuar të babës të vet. Ke patur vetë një babë të mrekullueshëm e kujtimi i tij duhet të të bëj të të ngjethen mishtë. Lëviz, shkoi në ndihmë një krijese fisnike. Nuk ka turp më të madh se ky indiferentizëm.