- Vdes në puthjen tënde
Unë vdes në puthjen tënde,
po puthjes nuk i druhem,
se jam një flakëz hëne,
venitem-po nuk shuhem.
26.08.1999
- Çast…
O çast që më ke ikur,
o çast që prapë më vjen,
më lë qiri të fikur,
pastaj vullkan më gjen.
27.08.1999
- Gjëndet e vërteta
Këndova nga zëmra,
në një shkretëtirë,
dhe fjala dhe kënga,
m’u bënë xhevahirë.
Këndova gjith’ jeta,
këputa zinxhirë,
gjëndet e vërteta,
dhe në shkretëtirë!
3.11.1999
- Pas “LAMTUMIRES”
Dikur-kur shkrova: “Lamtumirë!”,
pyeta veten: “Pse u ngute?”,
se-përveç vdekjes-s’ka në botë,
asgjë më tjetër absolute.
Gjithmonë me vete kam menduar,
ajo që shkoi-iku-u prish,
po edhe çasti i kaluar,
plot me shkëlqim kthehet sërish.
Se jeta s’paska vetëm renga,
nuk është veç helm e pelin,
se vjen një ditë e shuhet brenga,
papritur syri merr shkëlqim.
Kaluan nuk e di sa vite,
dhe zjarri i parë m’u ndez sërish,
në qiellin tim ti m’u përndrite,
si një dhuratë perëndish.
Me dhimbje shtymë ditë-mote,
as unë-as ti nuk kishim vdekur,
në zëmrën time ndjenja jote,
ç’më kishte mbetur e paprekur.
Nga gjumi letargjik u zgjova,
sa kisha fjetur nuk e di,
të falem-Zot-që e takova,
sërish të parën dashuri!
23.03.1999
- Pa titull
Poet Magjistari,
s’ka pse ligështohet,
kur pëllet gomari,
bilbili s’dëgjohet!
27.10.1999
- Pa titull
Në një botë kaq të trazuar,
rrojta dhe s’e nxiva faqen,
o sa shumë paskam jetuar,
mes jush që urreni paqen!
27.10.1999
- Frymëzim biblik
Zoti im-e s’ka më tjetër,
më largo nga çdo gënjeshtër,
mos më bëj mbret me thesar,
as të varfër gjynahqar.
Më fal Ti-o Zot i ndritshëm,
veç ushqimin e përditshëm.
8.09.1999
Botuar në Dita, 1 tetor 2016
Ka ardhur koha qe tashme te botohen n disa vellime tematike “Vepra te Zgjedhura” te poetit te pavdekshem Arben Duka.
GËNJESHTRA DHE E VËRTETA
Ta fala biri im,
ushqimin e Perëndisë,
por ti adhurove,
diktatorin e partisë.
Nga mëngjesi në darkë,
shaje veç Salinë,
dhe mburrje EDramën,
punoje për partinë.
Saliut mirë ja bëre,
por nuk u ngope kurrë,
e shave sa deshe,
por kjo s’të bën burrë!
Nuk kuptove dot,
kush ishte e vërteta,
veç me propagandë,
të shkoi ty jeta.
Diellin ngatërroje,
të dukej si piktor,
e adhurove me vargje,
s’t’u lodh ajo dorë!
Mburre Enverin,
Krisht e Muhamed,
s’njohe të vërtetën,
ike e le këtë jetë.
Lamtumirë o Dukë,
o ëndërrimtar Himalaje,
që me penën tënde,
qeshje edhe qaje!
Mos u mërzit fare,
që ike nga kjo jetë,
se poetë të zotë,
ka dhe do të ketë.
Perzgjodha dy nga Poezite e te madhit Arben Duka :
Pa titull
Poet Magjistari,
s’ka pse ligështohet,
kur pëllet gomari,
bilbili s’dëgjohet!
27.10.1999
Pa titull
Në një botë kaq të trazuar,
rrojta dhe s’e nxiva faqen,
o sa shumë paskam jetuar,
mes jush që urreni paqen!
Arben Duka dhe I. Kadare jane te dy te lindur ne Gjirokaster, gjirokastrite, por ndryshojne shume nga refleksionet e tyre nepermjet poezive dhe shkrimeve qe kane krijuar ne vitet e pas 90-es. Arbeni rritet dhe maturohet, behet me i dashur per shumicen e lexuesve, ndersa Kadareja venitet dhe mpaket.
Arbeni i sherbeu vegjelise dhe shtresave te varfra dhe te mesme, Kadareja i sherben oligarkeve dhe pushtetareve te pas 90-es, politikes se pas 90-es qe i formesoi .
PËR ÇFARË NA DUHET NJË BOTË PA RUSINË?
Thonë se Rusisë,
nuk i duhet bota,
më mirë diktatura,
demokracitë janë të kota!
Në këtë botë ka vend,
për njerëz të lirë,
një botë pa diktatorë,
do ishte botë më e mirë.
Bota ka vend për Rusinë,
jo për armë bërthamore,
jo për Putin gjakatarin,
që dynjanë e sheh therrtore!
Nëse rus Putin mavrisë,
s’i duhet bota mbarë,
lamturmirë o psikopat,
ndjesë paç o i vrarë!
Provoje shtype butonin,
e bombës bërthamore,
të shohësh botën tjetër,
para se të bësh therrtore!
Alfa dhe Omega,
o Putin nuk je ti,
për fatet e botës,
vendos tjetër njeri.
Mos luaj me zjarrin,
se keq të përvëlon,
mos luaj me botën,
se ti i pari shkon!