Zbrazja e Shqipërisë-krimi më i madh që ka bërë politika

Në vitin dhe vitet nëntëdhjetë,
kur komunizmi këtu ra,
pa diskutim-qenë të pranueshme,
edhe eksodet e mëdha.

Shteti komunist ata i përcolli,
me autobuzë dhe eskorta policie,
kjo u mendua si valvul shkarkimi,
se Shqipëria qe në prag urie!

Mijërat e parë që ikën,
me forcë i këputën zinxhirat,
në bllok i gjithë Perëndimi,
i priti me gjithë të mirat.

Për ikjen e parë biblike,
kjo politikë-s’akuzohet dot,
po në Shqipërinë Demokratike,
eksodi vazhdon edhe sot!

Jo më kot regjistrimi i fundit,
nuk na nxori as tri milionë,
se ka ikur në çdo cep të Botës,
gati gjysma e popullit tonë.

Një milionë janë në Greqi,
fëmijët s’do të kenë abetare,
ndaj natyrshëm më pas do të jenë,
grekë me origjinë shqiptare!

Ndaj s’është çudi-që këtu,
ata më nuk numërohen,
në mos të gjithë-po shumica,
aty do asimilohen.

Qëllimi i tyre s’ka qenë,
përjetë aty për t’u tretur,
por fatkeqësisht në vendin mëmë,
as dhe një gjë s’u ka mbetur!

Me sakrifica sublime,
aty kanë ndërtuar një jetë,
dhe s’kanë arsye të kthehen,
në një Atdhe kaq të shkretë!

Qeveritë kanë ardhur e ikur,
po jeta këtu prapë sterron,
jo vetëm që s’kthehet askush,
por ikja vazhdon e vazhdon!

Kjo murtajë e zezë,
vendin të gjithë e ka prekur,
në fshatra janë kthyer qytezat,
dhe qindra fshatra kanë vdekur!

Ne do vazhdojmë të shkruajmë,
këngët e mallit dhe besës,
po këto s’i shtojnë asgjë,
nivelit të zi të jetesës!

Brezat e rinj që do lindin,
më larg do ta kenë Shqipërinë,
dhe as më optimistët s’më bindin,
që gjuhën shqipe s’do dinë!

Për shqipen e bukur po vijnë,
vite të zeza vrastare,
se shteti shqiptar s’ka fuqi,
të ngrejë shkolla shqiptare!

Është mirë që neve kërkojmë,
për trojet shqiptare bashkimin,
po nuk e di pse harrojmë,
syrgjinin dhe asimilimin!

Shumë nuk ikën për fare,
por tash me lotë të rrëfehen,
në vatrën e shtrenjtë shqiptare,
nuk kanë asnjë shkak pse të kthehen!

Nuk kanë asnjë shkak pse të kthehen,
ata që janë larg edhe afër,
se këtu vazhdon varfëria,
të na kafshojë si një gjarpër!

Ne do vazhdojmë të shkruajmë,
këngët për mall e për besë,
por i takon politikës,
të ndezi një zjarr e një shpresë!