Zhdukja misterioze e Berishës

Në të vërtetë Kryeministri në detyrë i vendit, Sali Berisha nuk është zhdukur. Pas atij rezultati tejet bindës më 23 qershor të gjithë prisnin që Berisha të bënte adetin e natyrshëm në të tilla raste: Të dilte dhe të pranonte humbjen, duke uruar kundërshtarin për fitoren. E paralajmëruan daljen e tij dje, e pritëm me orë e orë të tëra, por pastaj doli dikush dhe e shoi shpresën e një dalje të mundshme të Berishës. Ai nuk e bëri këtë gjë fare të thjeshtë. E ka të vështirë ta bëjë këtë për natyrën që ka, për karakterin që e ka shpërfaqur për aq kohë sa ka luajtur në politike. Prandaj dhe ai thjesht është fshehur para syve të opinionit publik për dy ditë me radhë. Strukja e tij brenda vetes dhe strofullës që e rrethon në këto orë të fundit të pushtetërimit të tij është shumë domethënëse. Kështu bën ai kur humbet, kur sheh dhe prek disfatën, që në të vërtetë sa ishte një Vaterlo e tmerrshme për të, aq dhe ishte një ditë e madhe feste për shumicën dërrmuese të shqiptarëve që votuan unanimisht për largimin e tij nga pushteti.

Shumëkush pyet se ku ishte fshehur për dy ditë me radhë Berisha? Në fakt nuk ka shumë enigma. I traumatizuar nga goditja e rëndë e disfatës, ai ka bërë jo më shumë se nja 500 metra, nga shtëpia në zyrë dhe mandej, nga zyra e tij teka ajo e Presidentit Nishani. Këtë e konfirmoi mbrëmë për gazetën ‘DITA’ një burim i besueshëm nga brenda Kyeministrisë. Burimi bëri të ditur se gjatë gjithë kohës është diskutuar për modalitetet e dorëzimit të pushtetit, për një ikje me sa më pak bujë. Por edhe po të mos thuhej, kjo merrej me mend. E tradhtonte vetëm heshtja ulëritëse e militantëve të partisë së tij dhe entuziazmi i papërmbajtur i simpatizantëve të opozitës që festonin me flamuj, brohorima  dhe buri makinash nëpër rrugët e kryeqytetit.

Kryeministri ka lëvizur me makinën e tij të blinduar, prapa qelqeve të errëta të makinës, larg syve të njerëzve dhe sidomos larg kamerave të medieve që nuk kanë arritur të fiksojnë dot asnjë sekuencë nga lëvizjet e tij. Në selinë e Kryeministrisë ai është rrethuar nga shpura e ministrave të pikëlluar, nga Basha që është takuar disa herë me të, nga nëpunësit të përunjur të tij që vërdalloseshin pa bërë asgjë me fytyra meitësh, nga shoqëruesit e përhershëm në rolin e tyre, që janë përpjekur ta ngushëllojnë sadopak për humbjen, duke iu përbetuar se do t’i qëndrojnë besnikë edhe më pas kur ai të mos jetë shef i madh. Por thuhet se së brendshmi ata e kanë mallkuar për udhëheqjen e tij drejt disfatës dhe qysh dje janë shfaqur shenjat e para të tradhtrave që do të tregojnë të vërteta tronditëve më pas për ditët e fundit të Berishës në pushtet. Në fakt, më shumë se fati i Berishës, ata kanë qenë të shqetësuar për fatin e tyre të mëpasëm, pasi dashje pa dashje ata u bënë pjesë e një qeverisjeje të mbrapshtë, ku u përzien natyrshëm korrupsioni dhe krimi, vrasjet dhe antishqiptarizmi, militantizmi fanatik me shterpësinë mendore. Thuajse pa përjashtim tash e tutje ata do të tregohen me gisht për rolin e tyre negativ, për paaftësinë dhe pamundësinë për ta parandaluar të keqen. Do të tregohen me përbuzje për devotshmëri të verbër dhe idiote që kanë treguar, për miopinë që nuk e panë me kohë humnerën ku po i degdiste ky njeri që i udhëhiqte, duke ua shuar perspektivën e mëtejshme. Ata e bënë këtë për turpin e tyre dhe do të kujtohen si mercenarë të Berishës dhe si pjesë e krimit.

Pra Berisha nuk është zhdukur. Ai thjesht është strukur, krejt i pafuqishëm për të ndalur rrokullimën në humnerë. Nëse del sot për të pranuar humbjen me shumë vonesë, do ta bëjë këtë tejet i sforcuar dhe për më tepër i detyruar, jashtë natyrës së tij.